Παρασκευή 13 Μαΐου 2016

Ο θάνατος ως της ομορφιάς η τέχνη



Η ομορφιά  κατασκευή νοητή ως είναι
Στο κόσμο αυτό όμορφο τίποτα δεν φτιάχτηκε
Αίμα, μ’ αυτό η φύση τη δίψα κορεννύει
Ονοματίζοντας ευστόχως τούτο ευτυχία

Συμβιβασμός ομοίων πως μοιάζει οικείως
Φορώντας ρούχα λαμπερά βουλήσεως ελευθέρας
Μα του θανάτου ο φόβος ευθυτενής ως στέκει
Την ύπαρξή μας ολάκερη με μένος διαποτίζει

Πάθη πανανθρώπινα ως είθισται να λένε
Σάρκα και αίμα μοναχά κατασπαράζουν
Συνδαιτυμόνες είμαστε στο ίδιο το τραπέζι
Η γέννηση μας εισήγαγε στου πραγματικού τη φύση

Αναζήτηση ατέρμονη ιδανικού να κάνεις
Γνωστό πως στ’ άγνωστο, στο ποτέ υπάρχει
Μα στον απόκοσμο του επιθανάτιου ρόγχου ήχο
Αντιλαμβάνεσαι ως ιδανικό ο θάνατος πως είναι 

Σημάδι



Το νέο…

Καινούργιο της ζωής σημάδι

Όπως το πρώτο άγουρο φιλί ακόμη

Γλυκιά αφήνει σαν το μέλι γεύση

Αλλά τις ώρες που μοναχός σου θα ‘σαι

Στων αστεριών την λάμψη ονειροπολώντας

Της πρώτης γέννησης γεύεσαι στα χείλη πίκρα

Που ως της καρδιάς τα βάθη φθάνει

Αντικατοπτρισμού είδωλο λεπτά θρυμματισμένο

Στους καθρέπτες των ψυχών ως δείχνεις

Σανίδες σωτηρίας αναζητάς με βαριές ανάσες

Μα το σεντόνι που ‘κρυβε το αόρατο,

Της ύπαρξης ατέλευτο κενό

Ήδη στα σκοτεινά της θάλασσας νερά

Πνίγεται και αυτό μονάχο…

Τρίτη 10 Μαΐου 2016

Τραβεστί...


Σαν τραβεστί περήφανα,
στους δρόμους τριγυρίζει
Φθαρμένα  ρούχα εποχής 
που μοιάζουν αλλοπαρμένα
Ως παρενδυσία κενού διαβολικού 
που το νου κουράζει
Απόλαυση ζητώντας διακαώς, 
στης ψυχής τα ερείπια
Κλέφτης του ίδιου του εγώ 
που μόνο ζει στο περιθώριο
Το βλέμμα του άλλου αναζητεί 
σαν πεινασμένη σκύλα
Η κοινωνία παραμορφώθηκε 
από ευυπόληπτους πολίτες
Και να που τώρα τις νύκτες διατηρεί 
την εύοσμη σαπίλα...

Καληνύχτα


Με φιμωμένο στόμα, δίχως λόγο
Παιχνίδι δίκαιο με το θάνατο πως κανείς να παίξει…
Πισώπλατα τα χέρια σφιχτά δεμένα
Τα πόδια σε βούρκο βαλτωμένα
Κοινωνίας δυτικής επονομαζόμενης ‘πολιτισμός’

Κι όμως, τα θεμέλια γερά υπήρξαν
Ξεχάστηκαν όμως οι ρίζες,
Με του πρωτομάστορα την άνανδρη δολοφονία
Όταν λόγο έκανε για την καρικατούρα
Που παθιασμένα θέλανε να κτίσουν

Τώρα ακούγονται οι τελευταίες του πιάνου νότες
Μετά έρχεται το σκοτάδι, το φως απορροφώντας
Έπειτα σιγή…

Όλα πια ειπώθηκαν για ένα τίποτα
Καληνύχτα…

Όρια...


Γραμμές λεπτές, αραχνοΰφαντα νήματα
Άλλοτε λεία, άλλοτε τραχιά
Είναι τα όρια που η ζωή ακροβατεί
Προσεγγίζοντας αυτά ασύμπτωτα
Χωρίς να τα προσπερνά…
Χωρίς να τα ξεπερνά…
Χωρίς να τα αναζητά…
Στη σιγουριά και  την ασφάλεια
Ενδοχώρας πλαδαρής
Λαθραία αποκαλούμενης ζωή…

Κι εσύ, της ζωής διαβάτη
Μονάχα αντιλαμβανόμενος
Των ορίων τους ρυθμούς της μετατόπισης
Άλλοτε σταθερούς, ίσως επιταχυνόμενους
Μερικές φορές επιβραδυνόμενους όμως
Τότε που οι κλυδωνισμοί
από του κενού της άγρια δίνη
Αισθητοί πως γίνονται
Ζωντανεύοντας τους παλμούς της καρδιάς
Αυτής της πεινασμένης για ζωή…
Για έρωτα…
  

Παρασκευή 6 Μαΐου 2016

Τα πορνεία



Πορνεία οι ψυχές των ανθρώπων

Έρχονται, παρέρχονται…

Περαστικοί διαβάτες…

Μα αυτές πράττουν τούτο που ξέρουν μοναχά

Κουφές ως στέκουν στου ταπεινού την ιστορία

Η απατηλή λάμψη του οβολού τις ενδιαφέρει μόνο

Στους σφιχτούς στηθόδεσμους βαλμένος

Και  η σιγουριά μιας φράσης…

Στην αβεβαιότητα του ‘Είναι’

Εις το επανιδείν λοιπόν… 

Πέμπτη 5 Μαΐου 2016

Θάλασσα II ή Υδατογραφία


Τραβέρσο ανάποδο... 
γερά πως κράταγες στου καιρού το μένος

Ζωής επιφανείας ελλειπτικής... 
γύρω από του κενού τη ρότα

Διαμέσου διαττόντων αστεριών... 
μονάχα τα όνειρα σου σβήναν

Ως ανδρείος να γενείς... 
αναπολώντας ελάχιστα τις μέρες κείνες


Κι ανάμεσα σε γυναικών τα ροδαλά... 
τρισάνθιστα τους στήθη

Θρηνούσες της ψυχής σου τις σκοτεινές... 
δίχως φεγγάρι νύχτες

Μέχρι να σε βρουν τα πρωινά... 
με αδειανές μποτίλιες ουίσκι

Χαμένος όπως έμοιαζες στις αγκαλιές... 
της θαλασσινής σου νύμφης


Μα ως είναι της φύσεως θηλυκό... 
αχάριστη κι αχόρταγη συνάμα

Με τον μπάτη κρυφό της εραστή... 
σε ξέρασε απ’ τα σωθικά της

Μπρούμυτα τσακισμένο το κορμί... 
μονάχο σε βράχια τώρα στέκει

Άγριε, υπερήφανε της ζωής ναυτίλε...
 πως νόμιζες θα γλίτωνες από των ουρανών τις λάσπες…

Τρίτη 3 Μαΐου 2016

Θάλασσα

Δάκρυα... 
μικρές  σαν κρύσταλλοι σταγόνες
Της ψυχής το φως... 
τη διάθλαση επωμιζόμενα  
Δειλά από τις κόγχες των ματιών... 
ξεπροβάλλουν  
Κυλώντας  δια πορείας εφαπτόμενης... 
εις των προσώπων τις ακμές
Ως η αφομοίωση επέλθει... 
με της θάλασσας την αλμυρή τη γλύκα

Θάλασσα... 
Αιώνια της ζωής άοκνη μαντατοφόρα
Του καθήμενου εις άμμο ψιλή... 
μοναχικού διαβάτη
Το κύμα σου... 
τα κουρασμένα πόδια του χαϊδεύει
Ως χείρα τρεμάμενη... 
της ερωτευμένης κορασίδας
Φέρνοντας νέα περισπούδαστα... 
από τόπους ξένους
Του νου ταξίδια...  
που η καρδιά του διακαώς αποζητά
Μ’ αντάλλαγμα στου κόσμου... 
την απολεσθείσα ρότα
Ανθρώπους, πράγματα... 
στην οδό της λήθης παίρνεις

Θάλασσα... 
ανυπότακτη κυρά  με τ' αλμυρό σου κύμα 
Ως μορφή δακρύων... 
των ανθρώπων τις ψυχές θα σιγοκαίς…


Τετάρτη 20 Απριλίου 2016

Και ύστερα...



Στην Κ.

Σπασμένα μολύβια... 
σαν τις σκέψεις μου ίδιες πως μοιάζουν

Πεταμένες διάσπαρτα... 
στου γραφείου τα ξεφτισμένα ξύλα  

Σελίδες κιτρινισμένες... 
από πέρασμα αδίστακτο του χρόνου

Του αιώνιου υπαρξιακού αγώνα... 
τον ιδρώτα τώρα λερωμένες

Λόγια ανείπωτα...
που το μέλλον ανάξιο μπροστά τους στέκει

Μοναχά διαρκώς θα γράφονται... 
στων ονείρων την γαλήνια σιγή

Πριν του νου η άσβεστη δίψα... 
απ’ τη ρωγμή του χρόνου ξεπροβάλλει



Και ύστερα…

Ήρθες εσύ... 
του ήλιου τις αχτίδες καβαλώντας

Προμηνύοντας μέρα καινή…

Σημαίνουσα αρχή…

Σαν την καρδιά σου νέα… 

Απρόσωπο...



Φοβήθηκες στο κορμί τις μαχαιριές, τον βιασμό του νου

Έφυγες μακριά, προδίδοντας φίλους και αξίες ανάξιες για σένα

Η επιστροφή σου χωρίς μια του χρόνου ρυτίδα τώρα τι ζητά?

Τα παράθυρα των ψυχών πια διπλασφάλιστα για σένα είναι

Κόπος άκοπος να κτυπήσεις τη μισοδιαλυμένη της καρδιάς τη πόρτα

Κανείς πια εδώ στην πρόσκλησή σου θετικά δεν θα ανταποκριθεί

Πιστοί πως μείναμε να διατηρήσουμε τα συντρίμμια της ζωής

Έτσι όπως είναι μοναχά κομμάτια σκόρπια στο χάδι του ανέμου

Να μην χαθούν στης αλλαγής το κύμα, εύκολο δεν ήταν πράμα

Μερικοί ήδη αναχώρησαν, ταξίδι στου ποταμιού την άλλη όχθη

Οι πιο αδύναμοι τα στόματα τους με κόκκινη κλωστή τα ‘ράψαν

Τα χέρια στα μπαλκόνια κρεμασμένα, της γραφής νεκροί στρατιώτες

Στραγγίζοντας το λιγοστό πια αίμα σε λευκές, καινές της ζωής σελίδες

Τι ζητάς να πάρεις τούτη την άγρια νύχτα και ύστερα ξανά να φύγεις?

Το πρόσωπό μου δεν θα το δεις σήμερα, ποτέ ξανά δεν θα το δεις

Κουράστηκα να μου κλέβουν τη μορφή, κουράστηκα τον κόσμο σας…   

Των νεκρών...



Των νεκρών... 
τα πικρά της φυγής τους συναισθήματα
καμίας εκτίμησης ποτέ δεν χαίρουν.

Μέσω έλξης... 
των ανθρώπων στο λόγο υποταγμένης
λάφυρα ξένου θησαυρού πως οικειοποιούνται

Βολικό ως είναι... 
για της έκκεντρης ζωής το αδιάβατο όριο
σε σκιά μαρμάρινων σταυρών την ύπαρξη να κρύβουν

Από φόβο... 
υπό του ήλιου μια θέση να αναλάβουν
Αρέσκονται να στέκουν πίσω από  τα ραμμένα στόματα

Των νεκρών…

Τρίτη 12 Απριλίου 2016

Υπόλοιπο...




Υπόλοιπο,
αναζήτησης του μη γνωστού της ζωής ταξίδι

Του μη ανήκειν πουθενά,
του τίποτα απούσας παρουσίας

Ορισμένο ακριβώς ως Αυτό,
της επιθυμίας όχι κάτι άλλο

Ξετυλίγοντας ευθύς,
σκέψεως μίτο σαν αλλοτινός Θησέας

Σε δαιδαλώδη,
νοητικό λαβύρινθο προσεχτικά βαδίζοντας

Ανοιγμένο πλήρως,
εις το αιώνια ερωτηθέν υπαρξιακό κενό

Της σκέψεως ως και της ψυχής,
αντιστρόφως ανάλογο ορισμένο

Καταβαραθρώνοντας,
το κοινωνικό εντός δίνης διανοητικής

Ελεγείες πλέκοντας,
στης απολεσθείσας ομορφιάς το νεκρικό κρεβάτι…

Δευτέρα 11 Απριλίου 2016

Ταυτίσεις...




Σκέψεις κενής ταυτότητας... 
οι κάτοικοι του νου σου

Ίσως μαζί σου να ‘ρθαν... 
ίσως του λόγου δώρο να ‘ναι

Μα στη δύση σου μαζί... 
σε χρόνο άχρονο θα χαθούν

Να κατοικήσουν... 
της πλάνης σου τα σκοτεινά πελάγη

Ταυτίσεις ταυτότητας ασύμπτωτης... 
τ’ όνειρο του ‘θέλω’

Μα εν μέσω φίλτρου διάθλασης... 
ζητούσες κάτι άλλο

Οικείο σαν την πρότερη... 
μητρός την στοργική αγκάλη

Ξένο συνάμα της στιγμής... 
της άρθρωσης του πρώτου λόγου

Σθένος θέλει περισσό... 
στους Άλλους μοναχός να στέκεις

Αλλοτριωμένος ψάχνοντας... 
του υπόλοιπου τ’ απομεινάρι

Καθώς το πότε και του που... 
σαν δίνη την σκέψη στροβιλίζει

Χαμένος σε κοσμικά παράγωγα... 
που πάντα δεν υπήρχαν 

Πέμπτη 7 Απριλίου 2016

Ισορροπία....



Φόβος την ύπαρξη σου κατακλύζει
σαν το κενό σε καθρέπτες ψυχής αντικρίζεις

Του ιδρώτα οι πνιχτές σταγόνες
τα νοτερά της κάμαρας σανίδια χαϊδεύουν

Υπαρξιακός ακροβάτης ήσουν
σε ευσταθώς άστατο σχοινί ισορροπώντας

Παρηγοριάς επαίτης έμοιαζες
πραγματικότητας ιδεατής εν μέσω ιδεαλισμού

Ξέχωρη η σκέψη της σκέψης σου
στον αέναο κοσμικό χορό μονάχη τώρα στέκει

Αδύνατο ουσίας υπόλοιπο να δεις
στο ομιχλώδες του σύμπαντος αστρικό σκοτάδι

Διαβήτες, αστρολάβους ν’ απλώσεις
στους κιτρινισμένους της καρδιά σου χάρτες

Τοπολογικά ορίζοντας το μέγιστο
παντοτινό της ανθρώπινης ύπαρξης μας όριο

Τολμώντας το βήμα σου να κάνεις
προσδιορισμού επιθετικού απόσταση κρατώντας

Εις τούτον τον καθρέπτη της ψυχής
ενδοκοσμικής βυθίσεως σε κέντρο έκκεντρο να αποφύγεις    

Τετάρτη 6 Απριλίου 2016

Ανάσες



Σκέψεις που επίπονα γίναν στου έρωτα τις νύχτες λέξεις

Να ειπωθούν δεν μπόρεσαν ποτέ παρά να στέκουν μόνες

Μετέωρες ανάμεσα στα δικά μου, στα δικά σου χείλη

Φιλί που στ’ άνεμου το σκίρτημα προσμένει την απώλεια

Ελλείψεως διαρκούς ακάλυπτα καλύπταμε στιγμές μας

Ατενίζοντας των θέλω μας τη χάση, των ίδιων μας εγώ

Σβησμένες είναι πια από του βιβλίου της ζωής οι λέξεις

Σαν ανάσες μακριά πετούν και χάνονται στο ποτέ για πάντα

Πέμπτη 31 Μαρτίου 2016

Της άμμου κόκκος...



Η μνήμη...
σαν του κόκκους της άμμου μοιάζει
με ανεξίτηλο το σημάδι εις βάθος χαραγμένο
του ομηρικού πελάγους τα αφρισμένα κύματα
της αρχέγονης βροχής τις κοφτερές λεπίδες
του ζωογόνου ανέμου την παγερή ανάσα

Ως τη μέρα εκείνη...
μια χούφτα από δαύτους
ταπεινοί ως είναι της μνήμης  οι στρατιώτες
μεταλλασσόμενοι από δημιουργού το χέρι
την παθητική μοίρα αποτασσόμενοι με μιας
φορώντας ένδυμα λαμπρό, στιλπνού καθρέπτη

Ένδειξη κόπου κανενός...
εις των ημερών το πέρας
εσωστρεφώς ανάστροφα ίνδαλμα σου δείχνουν
εκείνο που απ’ τη γέννηση να μισείς αγάπησες
όπως μισούσες να αγαπάς αυτό που άλλοι βλέπαν
ξένο σαν σου έμοιαζε στο φαντασιακό σου βλέμμα

Θα 'σαι γυμνός...
θα κοιταχτείς τη σκοτεινή εκείνη μέρα
κορμί που θα διαχωριστεί απ’ όλους και απ’ όλα
τις φλέβες ως της ύπαρξης  το αβυσσαλέο βάθος
χαράσσοντας με του γυαλιού την κοφτερή τη κάμα
αναβλύζουσα αιμάτινη πηγή πια το νεκρό σου σώμα

Καυτό το πορφυρό υγρό...
ρέει εις της γης τα σπλάχνα
ταΐζοντας του νου θεριά που δημιουργούσες χρόνια
ώσπου με το ορμητικό ζωής το ποταμό αντάμα πλεύσει
καθάρια δίνοντας πνοή σ’ αυτή τη σκοτωμένη σάρκα

Φωνάζοντας στεντόρεια: ¨Είμαι ζωντανός, είμαι της άμμου κόκκος¨!  
  


    



Τετάρτη 30 Μαρτίου 2016

Χρόνος



Χρόνος προσδιορισμών επιθετικών φορτωμένος
Παρελθοντικός τη μια, παροντικός μαζί μελλοντικός
Σημασίας ίσως μηδαμινής της παρούσης στιγμής
Έλλειψη διαμέσου των ματιών αντίδρασης στιγμιαίας
Εντός περιδινήσεως σε παρελθόντος χρόνου δίνη
Αναχώρησης μελλοντικής, άνευ γυρισμού ταξίδι

Ανθρώπων απονεκρωμένα άκρα εντός αβέβαιης πορείας
Ματωμένα ίχνη στο κακοτράχαλο του χρόνου μονοπάτι
Ανέμου παγερού προσβεβλημένη η χιλιοφορεμένη σάρκα
Ζωής κομμάτια αιωρούμενα εντός του σύμπαντος τη σκόνη
Αόρατα μα συνάμα ορατά στο αέναο χωροχρονικό παιχνίδι
Αλισβερίσι της δικαιοσύνης άδικο των αστεριών η λάμψη

Αδειανά τα οπλοστάσια των ψυχών μονάχη πια η μνήμη
Ξεθωριασμένη της χρονικής φθοράς η ρακένδυτη ζητιάνα
Βλέμμα ουδέν της αλλοτινής μα υπάρχουσας τιμής αντάξιο
Ζωής αορίστως ορισμένης εντός μετατιθέμενου πλαισίου
Σε χρόνο μέλλοντα απόδοσης αναμενόμενης μετοχής ανάξιας
Σε ζωής χρηματιστήρια τα χρόνια της σε σταθερή αστάθεια
  
Σκυμμένος τις έναστρες βραδιές πάνω απ’ της ζωής τετράδια
Ύπαρξης υποκειμένου ουδενός εντός κατάστασης καμίας
Αγάπη αμετανόητη για τούτες τις ταπεινές κατάλευκες σελίδες
Από κείνες του ξυραφιού τις βίαια κομμένες και λησμονημένες

Για ένα ποτέ για ένα πάντα.  

Τρίτη 29 Μαρτίου 2016

Της Βαβυλώνας απολεσθείσα πόρνη…




Μέσα στη πλάνη νυχτερινών ονείρων, 
στην αγκαλιά σου χάνομαι της Βαβυλώνας πόρνη

Το ρόδο του Ισπαχάν στα γυμνά σου πόδια, 
της γης ωραιότατη κόρη ταπεινά αφήνω

Στους ποταμούς των ηδονών γυμνός ξεχύνομαι, 
την μοναδικότητα σου στο κόσμο διαλαλώντας

Μα η φωνή μου άφωνη,  
μονάχη σε ανθρώπων τις ερημωμένες ψυχές αγωνιώντας στέκει

Κοίτα οι μουσικοί, 
απ΄ του κόσμου το απόκοσμο ουρλιαχτό την ακοή τους ΄χάσαν

Τα μουσικά τους όργανα δίχως σκιά, 
τη σκόνη του αδάμαστου χρόνου ταπεινά φορέσαν  

Του ανέμου έρμαια οι πολύχρωμοι καμβάδες,
οι παλέτες καθαρές υπό τον ήλιο ΄μείναν

Ζωγράφοι που οικειοθελώς τυφλώθηκαν, 
σε μισογκρεμισμένες οίκων ανοχής γωνιές ξαπλώνουν

Στις απόλαυσης της λεωφόρους οι πόρνες, 
την ομορφιά σου κυρά της Βαβυλώνας  κακολογούν

Οι ποιητές με τον θάνατο αντάμα, 
περήφανοι τις εκβολές των αρχαίων σου ποταμών θαυμάζουν

Με φωνή ψιθυριστή όλοι τους μα συνάμα μόνοι, 
μοιρολόι στου έρωτα τον τάφο λέγουν

Για σένα, απολεσθείσα της Βαβυλώνας αγαπημένη πόρνη…  

Τετάρτη 23 Μαρτίου 2016

Πόρνη



Πόσο τα μάτια σου λαχτάρησα να δω 
της Βαβυλώνας πόρνη

Τη μοναδικότητα σου με των δακτύλων 
τις άκρες να αγγίζω

Πια ο κόσμος γεμάτος είναι 
με της απόλαυσης τις πόρνες

Οι μουσικοί στων δρόμων τις άκρες 
κουφοί τώρα στέκουν

Λευκός καμβάς των ζωγράφων 
την τυφλότητα μοναχά δηλώνει

Οι ποιητές στα κακόφημα τα μπαρ 
τον θάνατο παρέα κάνουν

Και όλοι μοιρολόι σιγοτραγουδούν στου έρωτα το τάφο


Για σένα της Βαβυλώνας πόρνη….

Μόνοι

Από τις κόγχες των ματιών μονάχα δάκρυα πια κυλούν

Χαράς και λύπης αντάμα στης άνοιξης τον τρελό χορό

Σε είδα που μου χαμογελούσες κάτω απ’ της θάλασσας το κύμα

Και τα λυτά σου τα μαλλιά  παιχνίδι με τον ήλιο ΄κάναν

Έτσι το δάκρυ σου, το δάκρυ μου τώρα μοιάζουν


Τώρα τα χρόνια έφυγαν και στέκουμε εδώ μαζί και μόνοι

Λευκή Σελίδα



Γυμνοί γυρίζουμε από τα ψέματα και τις αλήθειες

Στους καθρέπτες της ψυχής τις μάσκες μας φοράμε

Παιδιά στη στείρα γη βαθιά θαμμένα τώρα πια είναι

Δωμάτια άδεια δίχως σκιά σε τοίχους άσπρους

Η φαντασία με κλειστά τα μάτια τον θάνατο προσμένει

Τα παραμύθια σβήστηκαν από του μυαλού τις μνήμες

Σήμερα, λευκή σελίδα θα ‘σαι σε ονείρου πλάνη

Τρίτη 15 Μαρτίου 2016

Ενθυμούμενος την λήθη



Αύγουστος μήνας και η πόλη έρημος τόπος είναι την εβδομάδα του δεκαπενταύγουστου. Ο ήλιος φωτεινός, ενώ οι ακτίνες του ικανές το δέρμα να κάψουν με το πρώτο δειλό άγγιγμα. Τα παραθυρόφυλλα διάπλατα ανοιγμένα καθιστώντας ικανή τη ροή ενός ρεύματος αέρα εντός του σπιτιού, ικανή να δώσει στον Φίλιππο μια ψευδή ιδέα δροσιάς, την ώρα που καθισμένος πίσω από το μικρό του γραφείο ατενίζει τον άδειο δρόμο βυθισμένος στο κενό του προσπαθώντας παράλληλα να γευτεί τις ασθενείς νότες της θαλασσινής αύρας. Η μέρα του από το πρωί είναι διαποτισμένη με μια έντονη αίσθηση μελαγχολίας και σκεπτικισμού, απόρροια της χθεσινοβραδινής του εξόδου με τους παλιούς του φίλους από την σχολή. Μισό αιώνα τώρα κρατάει αυτή η φιλία και δεν χάνουν ποτέ ευκαιρία να βρίσκονται μια φορά κάθε εβδομάδα και να συζητούν με την ίδια ρώμη και ένταση που είχαν όπως όταν ήταν εικοσάχρονα παλικαράκια την δεκαετία του ’60. Το κοινωνικοπολιτικό πεδίο πάντα κατείχε πρωτεύοντα ρόλο γύρω από το κυκλικό τραπεζάκι στην πίσω δεξιά γωνία του στεκιού τους, μα το χθεσινό βραδάκι με την απαραίτητη αρωγή του νοσταλγικού αρώματος του αλκοόλ, ο φτερωτός έρωτας εισήλθε στο πηγαδάκι τους μετατρέποντας τις ασθενείς σπίθες της μνήμης τους σε φωτιές που σιγά-σιγά έκαιγαν το χρονοντούλαπο των αναμνήσεών τους, αφήνοντας αυτές ελεύθερες να λικνίζονται αισθησιακά αντάμα με τον καπνό των τσιγάρων τους. Ο χορός αυτός ήταν που το βλέμμα του μαγνήτισε τη στιγμή που είδε να διαγράφεται νοερά η εικόνα της και αίφνης να χάνεται ξανά στοιχειώνοντας την σκέψη του.
Γυρίζει το κεφάλι του δεξιά, κοιτώντας τον απέναντι τοίχο παρατηρεί κρεμασμένο εκεί το πτυχίο του από την πολυτεχνική σχολή του ΕΜΠ και παραδίπλα μια από τις λιγοστές φωτογραφίες που είχε στο σπίτι του, οι δύο γονείς του σε ένα παραθαλάσσιο μέρος αγκαλιασμένοι στην αμμουδιά κάτω από ένα πεύκο. Δύο κάδρα, ξεκάθαρα πλαίσια αναλογίζεται, σταθμοί στον τοίχο της ζωής του, όπου τα τρένα έμειναν βαλτωμένα αναβάλλοντας του ταξιδιού την συνέχεια για ένα μέλλον αόριστα προσδιορισμένο. Ο πατέρας του ξεκάθαρο ανδρικό μυαλό, δεν ζητούσε τίποτα άλλο από τον Φίλιππο στην ζωή παρά να πάρει το τιμόνι του αρχιτεκτονικού του γραφείου, του πραγματικού του τέκνου. Το σκεπτικό του ήταν συνυφασμένο με την λογική της ανταπόδοσης, δεν στερούσε τίποτα από τον μοναχογιό του, τον Φίλιππο, με απώτερο σκοπό να του ξεχρεώσει αυτό. Είναι αλήθεια πως σύμφωνα με τα πρότυπα της κοινωνίας αυτή η στάση του τον καθιστούσε σωστό πατέρα και τον Φίλιππο έναν τυχερό νέο, ασχέτως αν η μέρα της γέννησής του σηματοδοτούσε και την αντίστοιχη του χρέους του, ένα χρέος που η αποπληρωμή του θα αποτελούσε τον πρώτο εικονικό του θάνατο. Δίπλα σε αυτόν τον κοινωνικά ορθό πατέρα, η χαμογελαστή μητέρα, όπου η καλοσύνη της ξεχείλιζε παράλληλα με την αγάπη για τον κανακάρη της. Μια αγάπη που υπέγραφε το συμβόλαιο της αιώνιας πίστης με ποταμούς δακρύων απέναντι στα διάφορα εφηβικά καμώματα του ανήσυχου μυαλού του, βάζοντας περίτεχνα στο τέλος της δακρύβρεχτης σελίδας με αχνά γράμματα τον ένα και μοναδικό της όρο, να μην απομακρυνθεί ποτέ από κοντά της. Ξεκάθαρες σχέσεις σε ένα ομιχλώδες τοπίο παρούσας απουσίας του πατέρα δεν ήταν δυνατό να διαφανούν, όπως και οι ερωτικές νότες από την πλευρά της που αναζητούσαν να καλύψουν αυτή την έλλειψη.
Τα στίγματα που του άφησε αυτή η προοπτική της εγωιστικής αγάπης εκ μέρους των γονιών του έμειναν ανεξίτηλα στην μνήμη του, σημάδια χαραγμένα πια με την μορφή ρυτίδων στο σπασμένο από τον χρόνο πρόσωπό του. Βολεύονταν όμως εντός αυτού του περιβάλλοντος, συμβιβασμένος στην κάθε μορφή εξουσίας, εν αρχή της οικογένειάς του και εκ των υστέρων αυτής της αρχιτεκτονικής σχολής. Πάντα πιστός στους καθηγητές του παρέμενε, ανοίγοντας τους πνευματικούς ορίζοντες του μέχρι ενός ορίου επακριβώς ορισμένου από αυτούς, χαρίζοντας του ένα άριστο πτυχίο. Η ανταπόδοση αυτής της εν ολίγοις δουλικής συμπεριφοράς του ήταν η καταξίωσή του ως από τους πλέον διάσημους αρχιτέκτονες της γενιάς του. Το γραφείο του θεωρούνταν από τα σπουδαιότερα της χώρας που καμιά πολιτική ή κοινωνική αλλαγή στο σκηνικό του κράτους δεν ήταν δυνατόν να επηρεάσει την ολοένα και περισσότερο ανοδική πορεία του.
Σύννεφα θλίψης έχουν κυριεύσει το μικρό του γραφείο κάνοντας την αντίθεση με την ηλιόλουστη αυγουστιάτικη μέρα να μοιάζει κάπως κωμική. Αναθεματίζει τον εαυτό του για την στάση του, για την ατολμία, να εκφράσει τις επιθυμίες του, που έδειχνε χρόνια ολόκληρα απέναντι στους άλλους, απέναντι στην ίδια την ζωή του. Το χέρι του ενστικτωδώς ανοίγει το δεξί συρτάρι του γραφείου ανασύροντας από μέσα ένα πακέτο γράμματα μιας ζωής που οικειοθελώς ο ίδιος έθαψε στο νεκροταφείο της λήθης του. Με τα μάτια του ερμητικά κλειστά, πιάνει τον εαυτό του να τα μυρίζει, έχουν διατηρήσει παρά το πέρας δύο δεκαετιών ακόμη το άρωμα που χρησιμοποιούσε για να τα αρωματίζει προσδίδοντάς τους ταυτότητα μοναδική. Μνήμες και έρωτας αναμιγνύονται με την μυρωδιά της θαλασσινής αύρας και σχεδόν συνωμοτικά του φέρνουν στο νου εικόνες από τα λυτά καστανόξανθα μαλλιά της να μπλέκονται στις άκρες των δακτύλων του καθώς γεύεται αχόρταγα το υγρό κόκκινο φιλί της. Ανοίγει ξαφνικά τα μάτια του με τον κρυφό πόθο απέναντι του να βρίσκεται αυτή σε απόσταση ικανή ώστε τεντώνοντας το χέρι του να αγγίξει την αλαβάστρινη επιδερμίδα της. Αντί αυτού όμως αντικρίζει στους κίτρινους από τον χρόνο πια φακέλους μονάχα το όνομά της, γράμματα καλλιγραφικά, ανάλαφρα, σαν φύλλα που χορεύουν στου ανέμου τη μελωδία.
Η Άννα φοιτούσε στην ανώτατη σχολή καλών τεχνών, οι δυο σχολές τότε γειτνίαζαν καθιστώντας προσιτή την γνωριμία τους. Από εκείνη την εποχή θυμόνταν τις έντονες διαφορές που είχαν μεταξύ τους σε επίπεδο ακαδημαϊκό. Η αρχιτεκτονική διατηρούσε έστω και επιμελώς κρυμμένο ένα δεσποτισμό εν αντιθέσει με την σχολή καλών τεχνών που προωθούσε την έννοια της ελεύθερη επιλογής, επιθετικός προσδιορισμός έντονης βαρύτητας ακόμη και για την σημερινή εποχή. Είχε επιλέξει την γλυπτική για τομέα εξειδίκευσης χάρη στον καθηγητή της, άνθρωπος χαρισματικός, όπου διάνοιγε, για τους διψασμένους για γνώση και δημιουργία φοιτητές, νέους δρόμους με πυλώνες την αυτοδυναμία και την εμπιστοσύνη στον ίδιο τους τον εαυτό. Η όραση της μέσω του κλίματος που επικρατούσε στην σχολή της είχε αμβλυνθεί σε σημείο τέτοιο που διαισθητικά προέβλεπε τις επερχόμενες ανελεύθερες εποχές για την χώρα. Του είχε τείνει τότε το χέρι της να τον πάρει μαζί της στο Παρίσι όπου θα συνέχιζε τις σπουδές της. Η θέση της ξεκάθαρη ήταν, ούτε τον έρωτά της μαζί του θα μπορούσε να ζήσει υπό συνθήκες ανελευθερίας και λογοκρισίας, μήτε το όλο κλίμα θα ενίσχυε την δημιουργικότητά της. Ο Φίλιππος αγνόησε το κάλεσμα της, αδύναμος να αποκολληθεί από τα δεσμά του που περίτεχνα σφυρηλατούσε από τα παιδικά του χρόνια. Το μοναδικό συνδετικό τους στοιχείο αποτέλεσαν τα γράμματα που κρατούσε τώρα στα χέρια του. Γράμματα γεμάτα πόθο σαν μια ελεγεία ενός έρωτα ανεκπλήρωτου, μια ζωής εξορισμένης.
Ανοίγει τον τελευταίο γράμμα με ευλάβεια: “Παρίσι 25 Νοεμβρίου 1984. Αγαπημένε μου Φίλιππε, θα ήθελα να σου εκφράσω καταρχήν τα εγκάρδια συγχαρητήρια μου για την τελευταία σου επαγγελματική επιτυχία. Πάντα το πίστευα πως θα γινόσουν ένας σπουδαίος αρχιτέκτονας, διαφαίνονταν από τα χρόνια της σχολής το πάθος σου. Θέλω να σου εκμυστηρευτώ πως θα η παρουσία σου δίπλα μου αυτή την ώρα θα αποτελούσε για μένα μια υπέρτατη ευτυχία. Δεν αποζητώ τίποτα άλλο από μια αγκαλιά σου, ένα φιλί σου. Ο άνδρας μου και τα παιδιά μου στέκονται στο πλάι μου αλλά η ψυχή μου μόνο εσένα αποζητά αυτές τις ώρες. Γνωρίζω πως η γραφή μου δεν είναι αυτή που συνήθισες από εμένα αλλά ένα άγχος έχει κατακλείσει κάθε σπιθαμή του είναι μου. Τις προάλλες οι γιατροί διέγνωσαν μια ανωμαλία στο μυελό των οστών, μου είπαν πως πάσχω από μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο και έκριναν απαραίτητη την εισαγωγή μου σε αιματολογική κλινική. Μου πρότειναν μια σειρά χημειοθεραπειών για αρχή αλλά δεν τους είδα αισιόδοξους. Φοβάμαι τον θάνατο πολύ, νιώθω τις νύκτες την κρύα ανάσα του και όλο το κορμί μου αναριγεί. Αύριο θα εισαχθώ στην κλινική, δύο εβδομάδες είπαν πως θα διαρκέσει ο πρώτο κύκλος. Δεν γνωρίζω σε τι κατάσταση θα είμαι για αυτό θα σου γράψω μόλις βγω. Αν όμως, γιατί υπάρχει και αυτή η πιθανότητα, δεν τα καταφέρω θέλω από εσένα να κοιτάς στον ουρανό τα αστέρια, εκεί θα βλέπεις εμάς, εκεί ανήκει ο έρωτάς μας, όχι πάνω σε τούτη τη γη. Δεν θέλω να στεναχωριέσαι για μένα, νοερά ποτέ δεν έφυγα από δίπλα σου, στο κρεβάτι κάθε βράδυ ξαπλώνω μαζί σου. Όταν τα μάτια κλείνω, νιώθω σαν να έρχεσαι εσύ και να μου δίνεις το γλυκό φιλί σου για καληνύχτα είκοσι χρόνια τώρα, κάθε βράδυ. Φίλιππε, σε αγαπώ… Πάντα δική σου, Άννα¨.
Αναστατωμένος σηκώνεται από το γραφείο του προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά του. Αναρωτιέται πόσο πόνο, πόση χαρά είναι δυνατόν να εμπεριέχουν οι τόσο δα μικρές σταγονίτσες που από τις κόγχες των ματιών κυλούν. Αγγίζει απαλά τα γράμματα, νιώθει πως είναι τα μόνα που αποκλειστικά του ανήκουν, το δικό του παρελθόν, κομμάτι της ψυχής του που άλλος δεν έχει δικαίωμα να έχει πρόσβαση. Το σπίτι τώρα του μοιάζει κακοφορμισμένο νοτερό κελί και μια έντονη επιθυμία απόδρασης τον κυριεύει. Παίρνει τα γράμματα πάνω από το γραφείο και βγαίνει έξω, αποζητά να εξαγνιστεί από του ήλιου το λαμπερό φως. Στον πρώτο κάδο που βρίσκει τα πετάει, κίνηση λυτρωτική, τώρα γνωρίζει πως αυτά θα χαθούν με τον δικό του θάνατο, ένας ελάχιστος φόρος τιμής προς τη μοναδική γυναίκα-σύντροφο στη ζωή του. Ανάλαφρος πια αφήνει την Άννα να τον οδηγήσει από το χέρι, ένας περίπατος δύο νεαρών εραστών. Την παρατηρεί πάνω στις αχτίδες του ήλιου να παίζει μαζί του ένα είδος κρυφτού εκμεταλλευόμενη τις φυλλωσιές των νεραντζιών παρασύροντας ταυτόχρονα με την ορμή της το μεθυστικό τους άρωμα.
Η νύχτα έχει απλώσει πια το αισθησιακό της πέπλο πάνω από την πόλη. Ο ερωτισμός που αποπνέει το αυγουστιάτικο φεγγάρι το οδηγεί σχεδόν σαν υπνωτισμένο να τοποθετήσει στο pick up τον δίσκο ¨30 Νυχτερινά¨ του Μάνου Χατζιδάκι. Αφήνει ανοικτό το ακουστικό του τηλεφώνου του, η νύχτα σήμερα ανήκει στους δυο τους, στο παρελθόν τους, στο παρόν τους, στο μέλλον τους. Γεμίζει την μπανιέρα του και υπό την μουσική υπόκρουση του ¨βαλς των χαμένων ονείρων¨ χάνετε κάτω από το νερό. Ξαφνικά την ακούει να του ψιθυρίζει στο αυτί πως δεν θα του συγχωρούσε ποτέ μια τόσο εγωιστική πράξη όπως η αυτοκτονία, θα αποτελούσε μέγιστη προδοσία του έρωτά τους. Πετάγεται αλαφιασμένος έξω από το νερό ψάχνοντας κάπου να την δει κρυμμένη σε κάποια γωνία. Παίρνει την απόφαση για πρώτη φορά στη ζωή του να μην παραιτηθεί από την ζωή του, οφείλει να αποκαταστήσει την μνήμη της.

Annez
Ενθυμούμενοι την Λήθη
Αναδρομικοί Έκθεση Γλυπτικής
Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ.
15 Απριλίου 2012
Μισός αιώνας από την στιγμή που τα χείλη σου άγγιξα.

15 Απριλίου 1962 το πρώτο μας φιλί, θυμάσαι Άννα…

Τετάρτη 9 Μαρτίου 2016

Το Πιόνι






Ξυπνάει νωρίς το πρωί εντός μιας νοητικής ζάλης. Στην οροφή της κάμαρας ξεδιπλώνεται με περίτεχνο λίκνισμα ένα αραχνοΰφαντο πέπλο ομίχλης, το οποίο διατηρώντας αργό και σταθερό ρυθμό απορροφάται στην δίνη των σκέψεών του. Πρωινό από εκείνα που με ορθάνοιχτα τα μάτια σαν στο πιο βαθύ του ύπνο θαρρεί πως ακόμη πλέει, αναβάλλοντας το χωρισμό κορμιού και κλίνης σε χρόνο μέλλοντα. Οι σκέψεις του, που αρέσκονται σε τούτη τη ραστώνη, λουφάζουν στου κρεβατιού την ζέστη παιχνιδίζοντας με των  σκεπασμάτων τις πτυχώσεις. Σκέψεις καλές, σκέψεις κακές, σκέψεις φορτωμένες σωρούς επιθετικών προσδιορισμών, όχι δεν υφίσταται δόκιμος ουδείς χαρακτηρισμός για του μυαλού τις κόρες, είναι μονάχα σκέψεις. Η απόρροια ενός λογικού και συνάμα παράλογου στοχασμού που θεμελίωση και υλοποίηση πραγματώθηκαν εντός ενός σουρεαλιστικού μη-πλαισίου ποτισμένου από γλυκό ταμπάκο και άφθονου αλκοόλ, αυτό στις σκέψεις του ταιριάζει. Συγχρόνως, τούτο τον τρομάζει και σαν αγρίμι στη κοιλιά της μάνας γης αποζητά να εισέλθει, αόρατος του οργισμένου των επινοημένων θεών του εικονοφαντασιακού το βλέμμα να ‘ναι. Ανασύρει από τα σκονισμένα της μνήμης του συρτάρια αναψοκοκκινισμένες θέσεις για του ανθρώπου το υπέρμετρο εγώ ως παράγοντα υψίστης σημασίας για την αναστολή της ελευθερίας και αυτόματα αναλογίζεται πως ο δικός του στοχασμός είναι που του εγωιστικού θηρίου σκλάβο έχει χρόνια καταστήσει.
Ποτέ του τούτο αυτοσκοπό δεν επιτελεί, αρνείται στου νου τις νοτερές, κακοφορμισμένες λιθόστρωτες οδούς τα πόδια του γυμνά να σέρνει. Η άνοια είναι που το χέρι της με το δικό του σμίγει και στου ερέβους τα έρημα αλώνια με ύπουλες νωχελικές σαν του φιδιού κινήσεις τον οδηγεί. Αυτή, αφέντρα και κυρά, τον διατάζει αυταρχικά τη νοητική του σκακιέρα κατάχαμα να απλώσει και μετέπειτα με γκροτέσκο της εξουσίας μηχανισμό, χρόνο άπλετο του δίνει για της διαλογής τη διαδικασία, τα πιόνια να επιλέξει και του χρόνου τη σκανδάλη να ενεργοποιήσει αρχίζοντας της ζωής παιχνίδι. 
Αρχαίοι, οι κανόνες ήσαν γνωστοί από καταβολής του κόσμου, του ακροβάτη βηματισμός σε ένα μεταίχμιο μεταξύ λογικού και παράλογου, αληθινού και ψεύτικου, απότομης εναλλαγής συναισθημάτων, με όρια δυσδιάκριτα για την ατελή του ανθρώπου όραση, ίσως  ανύπαρκτα πέραν τούτων που φίλια πρόσκεινται σε βούληση δική του και η παράλληλη θέσπιση-κατάργησή τους έρμαια μιας κρίσης είναι. Η μορφή του σκοτεινή που μετά βίας διακρίνεται εν μέσω βοστρύχων που ο καπνός του τσιγάρου στον παγερό αέρα σχηματίζει. Η ικανοποίησή του ανδρώνεται με της προσωπικότητας τον κατακερματισμό, με του πόνου τον εξευτελισμό, δεν αποζητά νικητή να έχει η παρτίδα, βασιλιά σε θρόνο χρυσό εξ αρχής τον εαυτό του θέτει και το καθήκον των πιονιών του άλλο δεν είναι από τη διάλυσή τους σε μύρια ψιλά σαν κόκκους άμμου κομμάτια, έτσι ώστε ο πόνος τους λάβα καυτή που η στείρα γη χωνεύει αντάμα με όλες της προσωπικότητας πιθανές χωροχρονικές προβολές. Είναι η ώρα που επέρχεται του παιχνιδιού το πέρας και απολαμβάνει με ένα αδιόρατο μειδίαμα στα χείλη, μια ικανοποίηση που σε ανθρώπινο πλάσμα δεν αρμόζει. Καθρεφτίζεται στο ατόφιο χρυσάφι που τον περικλείει, αστραπιαία μια διερώτηση, βέλος με μοναδικό παραλήπτη την καρδιά του, τον στοχεύει κάνοντας του να συνειδητοποιήσει το μέγεθος του τέρατος που είναι. Αφελής δεν είναι ώστε στων νοητικών του κυμάτων την ταλάντευση να εισέλθει, απεναντίας ανασηκώνεται στους ώμους ρίχνοντας τον πορφυρό μανδύα και προς την πόλη οδεύει. Δεν αργεί να δει σμάρι τους ανθρώπους γύρω του άξιο της αγάπης τους να τον θεωρούν, επιζητώντας σχεδόν ικετικά τη συντροφιά του σαν έξοδο διαφυγής από την πληκτική ζωή τους. Γνωρίζει την αιτία τούτης της αντίδρασης, ο ανθρώπινος μανδύας του χαρίζει ομοιομορφία καταπληκτική, οδηγώντας σε πλάνη τα ανυποψίαστα θύματά του. Η δεξιοτεχνία του έγκειται στο γεγονός της μετάλλαξης το ψέματος σε αλήθεια, του κακού σε καλό, του μαύρου σε άσπρο. Η τέχνη της διττότητας, η αέναη κίνηση του ουροβόρου όφεως, η αρχή και το τέλος που αντιδιαμετρικά αντίθετα παρουσιάζουν τον εαυτό τους αλλά ταυτίζονται απόλυτα, η αρχή που καταπίνει το τέλος και ένα τέλος που σβήνει μια αρχή. Ανθρώπινη αυτή η τέχνη δυνατόν να θεωρηθεί δεν είναι, μα του διαβόλου έργο. Αγχώνεται, ιδρώτας κατακλύζει το πρόσωπο ολόκληρο αναζητώντας την απαρχή τούτης της διδαχής, τον δάσκαλο που του μεταλαμπάδευσε τη γνώση του ατέρμονα περιδινούμενου γύρω από τον άξονά του διττού και αιφνίδια αντιλαμβάνεται την ταύτιση με το γονιδιακό υλικό του, με το ανθρώπινο DNA, προκαλώντας την σύσπαση όλων των μυών του.
Είναι ήδη αργά, σχεδόν μεσημέριασε και σχεδόν καταναγκαστικά σηκώνεται από το κρεβάτι του με εμφανή στο πρόσωπό του τα σημάδια της αναστάτωσης που του προκάλεσε η πρότερη ονειρική του καταβύθιση. Λαχταράει τώρα ένα kopi luwak που η οικιακή βοηθός του, ακούραστη υπηρέτρια των πιο ευφάνταστων ιδιοτροπιών του τον σερβίρει στο πολυτελές καθιστικό του. Όρθιος, φορώντας μονάχα τη ρόμπα του στέκει μπροστά στη τεράστια τζαμαρία καπνίζοντας ένα τσιγάρο και παρατηρεί τους ανθρώπους, που σαν μικροσκοπικά μυρμήγκια όπως φαίνονται από τον εξηκοστό τρίτο όροφο του γυάλινου ουρανοξύστη πηγαινοέρχονται αγόγγυστα στη κεντρική λεωφόρο. Πίνοντας μια γουλιά από το καφέ του στρέφει το βλέμμα του σε ένα πίνακα του Hieronymus Bosch. The Garden Of Earthly Delights, το όνομα του έργου, ενός καλλιτέχνη πρόδρομου και εμπνευστή του σουρεαλιστικού κινήματος, περιγράφει επακριβώς το διττό της ανθρώπινης ύπαρξης, το ονειρικό και το εφιαλτικό αντάμα. Ξάφνου, αρχίζει να γελά, στην αρχή σαρδόνια που η μετάλλαξή του σε λυγμούς δεν αργεί να ‘ρθει. Είναι η στιγμή εκείνη που συνειδητοποιεί το αστείο, η στιγμή που αντιλαμβάνεται πως το πιόνι είναι αυτός…  


Κυριακή 6 Μαρτίου 2016

Το γράμμα

Δυο γυναίκες τον αγάπησαν.
Η μια πήρε τη θέλησή του,
Και τη χαντάκωσε κάτω από ένα βουνό σάρκας.
Η άλλη πήρε την ψυχή του
Για παιχνίδι.
RobertRoe, Συμβουλές στους νέους, μεταφ. Νίκος Εγγονόπουλος

Την θάλασσα στη ψυχή του όλη μέσα είχε, γι αυτήν αγάπη και μίσος την ύπαρξή του κατέκλυζαν, ουσία καθάρια,όχι σαν γυναίκα που οι ναυτικοί αρέσκονται να λένε. Χάδια γυναικός, τα κύματα στο γυμνό του σώμα κι έπειτα ανακούρκουδα στην ακροθαλασσιά, εκείνα τα εφηβικά του καλοκαίρια, απολαμβάνοντας τις χρυσοκίτρινες του ήλιου ανταύγειες πριν τη δύση στον λόφο τον αντικρινό με τα πουρνάρια και τους ασπάλαθους που καθρεφτίζονταν στα ήρεμα  του κολπίσκου νερά. Ένα βλέμμα αρκούσε ανεξίτηλο ν’ αφήσει στη ζωή του ίχνος, όταν πρωτοαντίκρισε το δείλι εκείνο γυναίκα, κάλλους θαυμαστού, σε βράχο ανάσκελα μονάχη να διαβάζει. Έμοιαζε να αναπολεί κόσμους φανταστικούς, πλασμένους με γυναικείο χέρι. Ολόκληρος στη θέαση της αναρίγησε και η ντροπή επέβαλλε τη γύμνια του να κρύψει. Το θάρρος λίγο έμεινε για να την προσεγγίσει, γι αυτό σφιχτά τα μάτια έκλεισε, στη μνήμη του τη μορφή της να κρατήσει και δρόμο παίρνει ανηφορικό για το φτωχικό του σπίτι.
Μετάνιωνε στης επιστροφής τον δρόμο που το βήμα του μετέωρο έμεινε, αναθεματίζοντας παράλληλα την ταπεινή του καταγωγή. Χωριατόπαιδο αλλά με αγάπη για τα γράμματα συνάμα, όμως να σπουδάσει ήταν αδύνατο αφού από πατέρα ορφάνεψε στα εννιά του.Μόνος στην οικογένεια άνδρας, στα ψαροκάικα δούλευε μάνα και δύο αδελφές να θρέψει. Ώρες πολλές εργάζονταν του αφέντη το παραπαίδι και όλοι στο χωριό το έξυπνο μυαλό και την εντιμότητα του επευφημούσαν.
Στο ντιβάνι ξάπλωσε μήπως ηρεμήσει, μα στη σκέψη γύριζε δαιμόνια η μορφή της.  Ερωτική ήταν η έξαψη που ένιωθε στο κορμί του και χωρίς να το πολυσκεφτεί βόλτα αποφάσισε στου χωριού τα παραθαλάσσια μαγαζιά να κάνει με την ελπίδα μιας συνάντησης τυχαίας. Δεν άργησε να την αντικρίσει καθώς στου κυρ-Αντώνη το καφενέ καθόταν με παρέα.Την τύχη με το μέρος του ένιωσε εκείνη τη νυχτιά αφού άδειο το δίπλα τραπέζι ήταν.  Ώρα πολλή μονάχα αυτή κοιτούσε μαγνητισμένος από την απαράμιλλη  ομορφιά της. Το βλέμμα της καθηλωτικό για την εφηβική του απειρία, τα ξανθά μεταξένια μαλλιά της αγκάλιαζαν τους καλοσχηματισμένους της ώμους  και οι ρώγες της που αλαφραινόντουσαν κάτω από το δροσερό φόρεμά της  του έφερναν στο νου του Μαΐου τα γλυκά κεράσια που τόσο να δαγκώσει λαχταρούσε απολαμβάνοντας τους χυμούς τους. Στοιχεία αρκετά ώστε οι λέξεις που στο μυαλό του είχε να μην μπορούν να αρθρωθούν, δίνοντας του μια αμήχανη όψη που εκείνη τόσο απολάμβανε. Δεν ήταν αίσθημα λύπης γι αυτόν αλλά μάλλον την κολάκευε η στάση του νεαρού που φαίνονταν από έρωτα να καίγεται, ώστε από το τραπέζι της σηκώθηκε για να τον προσεγγίσει. Η αρχική του αμηχανία εξατμίστηκε κατά τη διάρκεια της βραδιάς και οι δυο τους κατέληξαν στον βράχο που την είχε αντικρίσει με τα κορμιά τους σαν φίδια τυλιγμένα. Με μόνους μάρτυρες το ασημί φεγγάρι και τους κρυμμένους στης ακρογιαλιάς τα πεύκα γρύλους γνώρισε κατάσαρκα τον γυναικείο έρωτα.
Οι συναντήσεις τους γεμάτες έρωτα και συζητήσεις συνεχίστηκαν μέχρι την αναχώρηση της Μπέτυ και την πρώτη προσωρινή παύση του ειδυλλίου τους. Σώμα και πνεύμα εισέπρατταν πολλά κοντά της που σαν διψασμένος αποζητούσε να μαθαίνει.  Το κορμί της ένας χάρτης ηδονών του ήταν, τα ταξίδια της ένας χάρτης του κόσμου που να γνωρίσει λαχταρούσε. Ο πρώτος σπόρος της φυγής του από του νησιού τα στεγανά άρχισε να φυτρώνει μέσα του. Η εποχή της άνθισης δεν άργησε να έρθει και φεύγει για την Αθήνα με απώτερο σκοπό να συναντήσει εκείνη. Ένα χρόνο μοναχός του ήταν, στον Πειραιά τα πρωινά ψαράς, τα βράδια μπουζούκι στις ταβέρνες, με τον καημό του να τον καίει ως της καρδιάς τα βάθη, ως ένα του Απρίλη δροσερό βραδάκι εκείνη ξανά αντικρίζει. Ο έρωτας αυτός καταδικασμένος ήταν με δεύτερη οριστική παύση, παίρνοντας ωστόσο μια τρίμηνη ζωής ανάσα. Εκείνη γνώριζε από την αρχή πως κάστες διαφορετικές στη κοινωνία δε κολλούσαν και μονάχα τη νεανική του ρώμη ήθελε να απολαμβάνει. Εκείνος παραδόθηκε μ’ όλη τη ψυχή του στο κάλπικο έρωτα της που ποτέ μέχρι τα στερνά του δεν ξεπέρασε.
Να γυρίσει πίσω στο νησί ένιωθε ντροπή μεγάλη και άμεσα μετά από φίλου προτροπή σε εμπορικό μπάρκαρε. Εφτά χρόνια ακατάπαυστα δρομολόγιο Βόλος-Καβάλα-Κεραμωτή έκανε, ώσπου ο νους άρχισε για ταξίδια υπερπόντια να διψά. Παράλληλα, η νοσταλγία για τον τόπο του μεγάλωνε χρόνο με το χρόνο εξατμίζοντας την ντροπή του και  παίρνει την απόφαση πίσω να επιστρέψει πριν για άλλους τόπους φτερά ν’ ανοίξει.Το πλοίο της γραμμής προσάραξε στο μικρό του νησιού λιμάνι. Μοναχική η αποβίβαση, ίδια με την αναχώρηση εννέα χρόνια πρότερα, με την ίδια κουτσή βαλίτσα στο ένα χέρι και το φτωχομπούζουκο στο άλλο, μα η μορφή του άλλη. Λείπει πια η εφηβική αψάδα, το πρόσωπό του από την θάλασσα σκαμμένο, τα γένια του μακριά, σκληρό το βλέμμα, τα χέρια του ταλαίπωρα, εμφανώς αδυνατισμένος αλλά πιο ανδρείος, στιβαρός σαν άνδρας. Μια ομορφιά μεστή που κουβαλά πόνους και εμπειρίες. Στην αυλόπορτα η μάνα ενώ ξεχορταριάζει, στον ήχο του βηματισμού το βλέμμα ανασηκώνει και άμεσα το γιο της αναγνωρίζει κι ας στη παλιά του όψη τίποτα δε φέρνει. Τα μάτια της δακρύζουν καθώς στην αγκαλιά τον σφίγγει, λες μεμιάς όλες οι πίκρες και οι διαφορές χάθηκαν στου καθενός το πέλαγο της θλίψης. Εντολή ευθύς στη Λενιώ τη ψυχοκόρη δίνει τις κόρες στο σπίτι να φωνάξει, μέρα γιορτινή του παλικαριού ο νόστος.
Το βράδυ τραπέζι έστρωσαν αρχοντικό για εκείνον και κάλεσαν των κορών τους αρραβωνιαστικούς με τις οικογένειές τους. Δεν μιλούσε, παρά μόνο τα νέα τους να ακούσει είχε λαχτάρα, πως ήταν οι ζωές τους αυτά τα χρόνια στο νησί, νιώθοντας αγαλλίαση που οι αγαπημένες του αδελφές βρήκαν παιδιά εργατικά και τίμια να κάνουν τη ζωή τους. Από παιδί γνωρίζονταν με δαύτους, στα ψαροκάικα μαζί δούλευαν. Με τον Σπύρο ειδικά, τον γιο του κυρ-Αντώνη λες αυτοκόλλητοι πως ήταν. Η σιωπή του, που από τη μια στη ντροπή του οφείλονταν της χρόνιας απουσίας και από την άλλη στο αίσθημα της προδοσίας που να το ξεπεράσει αδύνατο του ήταν, στη ματιά του μια θλίψη έδινε χαρίζοντας του μια γοητεία αλλόκοτη, κατανοητή μονάχα στις γυναίκες καθώς φαντασιώνονται στα στήθη τους ανάμεσα του πληγωμένου αετόπουλου τις πληγές να γιάνουν. Αυτό ένιωσε η Μερόπη, του κυρ-Αντώνη η στερνή η κόρη και να σου οι κλεφτές ματιές, σεμνότυφες μα στην ουσία λάγνες που μόνο απαρατήρητες δεν του πέρασαν. Εκείνη η μέρα ήταν η απαρχή του ειδυλλίου του με την Μερόπη συνάμα με τη δική του αντίστροφη μέτρηση.
Ομορφιά μεσογειακή είχε η Μερόπη, μελαχρινή με μακρύ κατάμαυρο μαλλί και δυο μάτια καστανά γεμάτα λάμψη. Τα στήθη της κάλεσμα να χαθείς εντός τους σε ταξίδια ηδονής. Οι γοφοί της πλούσιοι, καμπυλωτοί, στην αφή βελούδο και ανάμεσα στα πόδια ένας θύσανος  που μια  πίστη κινούσε  για την ύπαρξη εκεί της αρχής και του πέρατος του κόσμου σε έκανε να αναρωτηθείς πως ήταν δυνατόν να γνωρίζει όλα τα μυστικά της Εύας τούτη η γυναίκα. Αλλά εκείνο που τη καρδιά του πήρε ήταν η ζεστασιά που απόπνεε το παρουσιαστικό της και που ανάγκη είχε μετά από τις περιστασιακές σχέσεις που έκανε τόσα χρόνια. Η απουσία της θαλπωρής που βίωσε αποτέλεσε το τρωτό του σημείο παράλληλα με την υποχρέωση που ένιωθε από του κυρ-Αντώνη την γενναιοδωρία, αφού προίκα μεγάλη έδωσε με τον καφενέ αντάμα για να το δουλεύει μόνος. Ο γάμος γοργά επήλθε καθώς και δύο τέκνα, γιος και κόρη, αφού με το κορμί της γνώριζε πως του ανδρός της τη θέληση να χειραγωγήσει. Ανεκπλήρωτα εκείνα τα ταξίδια σε τόπους μακρινούς του έμειναν, μόνο ιστορίες σκαρφίζονταν φανταστικές για κείνα και στα παιδιά του κατά καιρούς εξιστορούσε. Τις καλύτερες βέβαια για μένα τις κρατούσε, όπως μου είχε πει, όταν με τις ώρες μονάχοι στην ακροθαλασσιά καθόμασταν.  Η Μερόπη θυσίασε την γυναίκα μέσα της για χάρη της μητέρας αφήνοντας άθελά της τα χείλη της ζωής του σκασμένα από τη δίψα.
Το μόνο μέλημά του ήταν πια η ανατροφή των τέκνων που τίποτα δεν θέλησε ποτέ να μη τους λείψει, έστω κι αν ήξερε πως τούτο λάθος είναι. Διότι τα όνειρα και της ζωής το πάθος στο κενό που αφήνει η έλλειψη τα κτίζεις. Έτσι τις μέρες του τις γέμιζε ανάμεσα στα παιδιά του και στον καφενέ, τον οποίο ποτέ του δεν ένιωσε πως του ανήκει.  Όλα όμως υποκατάστατα γι αυτόν φάνταζαν που μάταια προσπαθούσαν να καλύψουν την μοναξιά που σαν τον άνεμο με μανία λυσσομανούσε έξω από τη πόρτα της ψυχής του κάνοντας τη θέλησή του για ζωή σαν φοβισμένο αγρίμι να κρυφτεί στην άβυσσο της.

Αυτά μου είχε πει ο κυρ-Αντρέας, ο πατέρας μου, ένα βράδυ του χειμώνα στο μαγαζί που μόνοι καθόμασταν καλή ώρα όπως εμείς. Δεν φύγαμε μαζί για το σπίτι θυμάμαι, επέμενε πως είχε να διευθετήσει μια υπόθεση ανοικτή εδώ και χρόνια, ασχέτως αν επέμενα πολύ. Μερικοί άνθρωποι ίσως να διαισθάνονται πως του χρόνου τους το πλήρωμα έχει έρθει. Την επομένη τον βρήκα στο τραπεζάκι που μονάχος συνήθιζε να κάθεται νεκρό με ένα γράμμα κλειστό στο χέρι. Κάτω δεξιά γραμμένο το όνομά της, Μπέτυ…