Σαν τραβεστί περήφανα,
στους δρόμους τριγυρίζει
Φθαρμένα ρούχα εποχής
που μοιάζουν αλλοπαρμένα
Ως παρενδυσία κενού διαβολικού
που το νου κουράζει
Απόλαυση ζητώντας διακαώς,
στης ψυχής τα ερείπια
Κλέφτης του ίδιου του εγώ
που μόνο ζει στο περιθώριο
Το βλέμμα του άλλου αναζητεί
σαν πεινασμένη σκύλα
Η κοινωνία παραμορφώθηκε
από ευυπόληπτους πολίτες
Και να που τώρα τις νύκτες διατηρεί
την εύοσμη σαπίλα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου