Η ομορφιά κατασκευή
νοητή ως είναι
Στο κόσμο αυτό όμορφο τίποτα δεν φτιάχτηκε
Αίμα, μ’ αυτό η φύση τη δίψα κορεννύει
Ονοματίζοντας ευστόχως τούτο ευτυχία
Συμβιβασμός ομοίων πως μοιάζει οικείως
Φορώντας ρούχα λαμπερά βουλήσεως ελευθέρας
Μα του θανάτου ο φόβος ευθυτενής ως στέκει
Την ύπαρξή μας ολάκερη με μένος διαποτίζει
Πάθη πανανθρώπινα ως είθισται να λένε
Σάρκα και αίμα μοναχά κατασπαράζουν
Συνδαιτυμόνες είμαστε στο ίδιο το τραπέζι
Η γέννηση μας εισήγαγε στου πραγματικού τη φύση
Αναζήτηση ατέρμονη ιδανικού να κάνεις
Γνωστό πως στ’ άγνωστο, στο ποτέ υπάρχει
Μα στον απόκοσμο του επιθανάτιου ρόγχου ήχο
Αντιλαμβάνεσαι ως ιδανικό ο θάνατος πως είναι
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου