Παρασκευή 13 Μαΐου 2016

Ο θάνατος ως της ομορφιάς η τέχνη



Η ομορφιά  κατασκευή νοητή ως είναι
Στο κόσμο αυτό όμορφο τίποτα δεν φτιάχτηκε
Αίμα, μ’ αυτό η φύση τη δίψα κορεννύει
Ονοματίζοντας ευστόχως τούτο ευτυχία

Συμβιβασμός ομοίων πως μοιάζει οικείως
Φορώντας ρούχα λαμπερά βουλήσεως ελευθέρας
Μα του θανάτου ο φόβος ευθυτενής ως στέκει
Την ύπαρξή μας ολάκερη με μένος διαποτίζει

Πάθη πανανθρώπινα ως είθισται να λένε
Σάρκα και αίμα μοναχά κατασπαράζουν
Συνδαιτυμόνες είμαστε στο ίδιο το τραπέζι
Η γέννηση μας εισήγαγε στου πραγματικού τη φύση

Αναζήτηση ατέρμονη ιδανικού να κάνεις
Γνωστό πως στ’ άγνωστο, στο ποτέ υπάρχει
Μα στον απόκοσμο του επιθανάτιου ρόγχου ήχο
Αντιλαμβάνεσαι ως ιδανικό ο θάνατος πως είναι 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου