Ποτέ του τούτο αυτοσκοπό δεν επιτελεί, αρνείται στου νου τις νοτερές, κακοφορμισμένες λιθόστρωτες οδούς τα πόδια του γυμνά να σέρνει. Η άνοια είναι που το χέρι της με το δικό του σμίγει και στου ερέβους τα έρημα αλώνια με ύπουλες νωχελικές σαν του φιδιού κινήσεις τον οδηγεί. Αυτή, αφέντρα και κυρά, τον διατάζει αυταρχικά τη νοητική του σκακιέρα κατάχαμα να απλώσει και μετέπειτα με γκροτέσκο της εξουσίας μηχανισμό, χρόνο άπλετο του δίνει για της διαλογής τη διαδικασία, τα πιόνια να επιλέξει και του χρόνου τη σκανδάλη να ενεργοποιήσει αρχίζοντας της ζωής παιχνίδι.
Αρχαίοι, οι κανόνες ήσαν γνωστοί από καταβολής του κόσμου, του ακροβάτη βηματισμός σε ένα μεταίχμιο μεταξύ λογικού και παράλογου, αληθινού και ψεύτικου, απότομης εναλλαγής συναισθημάτων, με όρια δυσδιάκριτα για την ατελή του ανθρώπου όραση, ίσως ανύπαρκτα πέραν τούτων που φίλια πρόσκεινται σε βούληση δική του και η παράλληλη θέσπιση-κατάργησή τους έρμαια μιας κρίσης είναι. Η μορφή του σκοτεινή που μετά βίας διακρίνεται εν μέσω βοστρύχων που ο καπνός του τσιγάρου στον παγερό αέρα σχηματίζει. Η ικανοποίησή του ανδρώνεται με της προσωπικότητας τον κατακερματισμό, με του πόνου τον εξευτελισμό, δεν αποζητά νικητή να έχει η παρτίδα, βασιλιά σε θρόνο χρυσό εξ αρχής τον εαυτό του θέτει και το καθήκον των πιονιών του άλλο δεν είναι από τη διάλυσή τους σε μύρια ψιλά σαν κόκκους άμμου κομμάτια, έτσι ώστε ο πόνος τους λάβα καυτή που η στείρα γη χωνεύει αντάμα με όλες της προσωπικότητας πιθανές χωροχρονικές προβολές. Είναι η ώρα που επέρχεται του παιχνιδιού το πέρας και απολαμβάνει με ένα αδιόρατο μειδίαμα στα χείλη, μια ικανοποίηση που σε ανθρώπινο πλάσμα δεν αρμόζει. Καθρεφτίζεται στο ατόφιο χρυσάφι που τον περικλείει, αστραπιαία μια διερώτηση, βέλος με μοναδικό παραλήπτη την καρδιά του, τον στοχεύει κάνοντας του να συνειδητοποιήσει το μέγεθος του τέρατος που είναι. Αφελής δεν είναι ώστε στων νοητικών του κυμάτων την ταλάντευση να εισέλθει, απεναντίας ανασηκώνεται στους ώμους ρίχνοντας τον πορφυρό μανδύα και προς την πόλη οδεύει. Δεν αργεί να δει σμάρι τους ανθρώπους γύρω του άξιο της αγάπης τους να τον θεωρούν, επιζητώντας σχεδόν ικετικά τη συντροφιά του σαν έξοδο διαφυγής από την πληκτική ζωή τους. Γνωρίζει την αιτία τούτης της αντίδρασης, ο ανθρώπινος μανδύας του χαρίζει ομοιομορφία καταπληκτική, οδηγώντας σε πλάνη τα ανυποψίαστα θύματά του. Η δεξιοτεχνία του έγκειται στο γεγονός της μετάλλαξης το ψέματος σε αλήθεια, του κακού σε καλό, του μαύρου σε άσπρο. Η τέχνη της διττότητας, η αέναη κίνηση του ουροβόρου όφεως, η αρχή και το τέλος που αντιδιαμετρικά αντίθετα παρουσιάζουν τον εαυτό τους αλλά ταυτίζονται απόλυτα, η αρχή που καταπίνει το τέλος και ένα τέλος που σβήνει μια αρχή. Ανθρώπινη αυτή η τέχνη δυνατόν να θεωρηθεί δεν είναι, μα του διαβόλου έργο. Αγχώνεται, ιδρώτας κατακλύζει το πρόσωπο ολόκληρο αναζητώντας την απαρχή τούτης της διδαχής, τον δάσκαλο που του μεταλαμπάδευσε τη γνώση του ατέρμονα περιδινούμενου γύρω από τον άξονά του διττού και αιφνίδια αντιλαμβάνεται την ταύτιση με το γονιδιακό υλικό του, με το ανθρώπινο DNA, προκαλώντας την σύσπαση όλων των μυών του.
Είναι ήδη αργά, σχεδόν μεσημέριασε και σχεδόν καταναγκαστικά σηκώνεται από το κρεβάτι του με εμφανή στο πρόσωπό του τα σημάδια της αναστάτωσης που του προκάλεσε η πρότερη ονειρική του καταβύθιση. Λαχταράει τώρα ένα kopi luwak που η οικιακή βοηθός του, ακούραστη υπηρέτρια των πιο ευφάνταστων ιδιοτροπιών του τον σερβίρει στο πολυτελές καθιστικό του. Όρθιος, φορώντας μονάχα τη ρόμπα του στέκει μπροστά στη τεράστια τζαμαρία καπνίζοντας ένα τσιγάρο και παρατηρεί τους ανθρώπους, που σαν μικροσκοπικά μυρμήγκια όπως φαίνονται από τον εξηκοστό τρίτο όροφο του γυάλινου ουρανοξύστη πηγαινοέρχονται αγόγγυστα στη κεντρική λεωφόρο. Πίνοντας μια γουλιά από το καφέ του στρέφει το βλέμμα του σε ένα πίνακα του Hieronymus Bosch. The Garden Of Earthly Delights, το όνομα του έργου, ενός καλλιτέχνη πρόδρομου και εμπνευστή του σουρεαλιστικού κινήματος, περιγράφει επακριβώς το διττό της ανθρώπινης ύπαρξης, το ονειρικό και το εφιαλτικό αντάμα. Ξάφνου, αρχίζει να γελά, στην αρχή σαρδόνια που η μετάλλαξή του σε λυγμούς δεν αργεί να ‘ρθει. Είναι η στιγμή εκείνη που συνειδητοποιεί το αστείο, η στιγμή που αντιλαμβάνεται πως το πιόνι είναι αυτός…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου