Φοβήθηκες
στο κορμί τις μαχαιριές, τον βιασμό του νου
Έφυγες
μακριά, προδίδοντας φίλους και αξίες ανάξιες για σένα
Η επιστροφή
σου χωρίς μια του χρόνου ρυτίδα τώρα τι ζητά?
Τα παράθυρα
των ψυχών πια διπλασφάλιστα για σένα είναι
Κόπος άκοπος
να κτυπήσεις τη μισοδιαλυμένη της καρδιάς τη πόρτα
Κανείς πια
εδώ στην πρόσκλησή σου θετικά δεν θα ανταποκριθεί
Πιστοί πως μείναμε
να διατηρήσουμε τα συντρίμμια της ζωής
Έτσι όπως είναι
μοναχά κομμάτια σκόρπια στο χάδι του ανέμου
Να μην
χαθούν στης αλλαγής το κύμα, εύκολο δεν ήταν πράμα
Μερικοί ήδη
αναχώρησαν, ταξίδι στου ποταμιού την άλλη όχθη
Οι πιο αδύναμοι
τα στόματα τους με κόκκινη κλωστή τα ‘ράψαν
Τα χέρια στα
μπαλκόνια κρεμασμένα, της γραφής νεκροί στρατιώτες
Στραγγίζοντας
το λιγοστό πια αίμα σε λευκές, καινές της ζωής σελίδες
Τι ζητάς να
πάρεις τούτη την άγρια νύχτα και ύστερα ξανά να φύγεις?
Το πρόσωπό
μου δεν θα το δεις σήμερα, ποτέ ξανά δεν θα το δεις
Κουράστηκα
να μου κλέβουν τη μορφή, κουράστηκα τον κόσμο σας…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου