Παρασκευή 13 Μαΐου 2016

Ο θάνατος ως της ομορφιάς η τέχνη



Η ομορφιά  κατασκευή νοητή ως είναι
Στο κόσμο αυτό όμορφο τίποτα δεν φτιάχτηκε
Αίμα, μ’ αυτό η φύση τη δίψα κορεννύει
Ονοματίζοντας ευστόχως τούτο ευτυχία

Συμβιβασμός ομοίων πως μοιάζει οικείως
Φορώντας ρούχα λαμπερά βουλήσεως ελευθέρας
Μα του θανάτου ο φόβος ευθυτενής ως στέκει
Την ύπαρξή μας ολάκερη με μένος διαποτίζει

Πάθη πανανθρώπινα ως είθισται να λένε
Σάρκα και αίμα μοναχά κατασπαράζουν
Συνδαιτυμόνες είμαστε στο ίδιο το τραπέζι
Η γέννηση μας εισήγαγε στου πραγματικού τη φύση

Αναζήτηση ατέρμονη ιδανικού να κάνεις
Γνωστό πως στ’ άγνωστο, στο ποτέ υπάρχει
Μα στον απόκοσμο του επιθανάτιου ρόγχου ήχο
Αντιλαμβάνεσαι ως ιδανικό ο θάνατος πως είναι 

Σημάδι



Το νέο…

Καινούργιο της ζωής σημάδι

Όπως το πρώτο άγουρο φιλί ακόμη

Γλυκιά αφήνει σαν το μέλι γεύση

Αλλά τις ώρες που μοναχός σου θα ‘σαι

Στων αστεριών την λάμψη ονειροπολώντας

Της πρώτης γέννησης γεύεσαι στα χείλη πίκρα

Που ως της καρδιάς τα βάθη φθάνει

Αντικατοπτρισμού είδωλο λεπτά θρυμματισμένο

Στους καθρέπτες των ψυχών ως δείχνεις

Σανίδες σωτηρίας αναζητάς με βαριές ανάσες

Μα το σεντόνι που ‘κρυβε το αόρατο,

Της ύπαρξης ατέλευτο κενό

Ήδη στα σκοτεινά της θάλασσας νερά

Πνίγεται και αυτό μονάχο…

Τρίτη 10 Μαΐου 2016

Τραβεστί...


Σαν τραβεστί περήφανα,
στους δρόμους τριγυρίζει
Φθαρμένα  ρούχα εποχής 
που μοιάζουν αλλοπαρμένα
Ως παρενδυσία κενού διαβολικού 
που το νου κουράζει
Απόλαυση ζητώντας διακαώς, 
στης ψυχής τα ερείπια
Κλέφτης του ίδιου του εγώ 
που μόνο ζει στο περιθώριο
Το βλέμμα του άλλου αναζητεί 
σαν πεινασμένη σκύλα
Η κοινωνία παραμορφώθηκε 
από ευυπόληπτους πολίτες
Και να που τώρα τις νύκτες διατηρεί 
την εύοσμη σαπίλα...

Καληνύχτα


Με φιμωμένο στόμα, δίχως λόγο
Παιχνίδι δίκαιο με το θάνατο πως κανείς να παίξει…
Πισώπλατα τα χέρια σφιχτά δεμένα
Τα πόδια σε βούρκο βαλτωμένα
Κοινωνίας δυτικής επονομαζόμενης ‘πολιτισμός’

Κι όμως, τα θεμέλια γερά υπήρξαν
Ξεχάστηκαν όμως οι ρίζες,
Με του πρωτομάστορα την άνανδρη δολοφονία
Όταν λόγο έκανε για την καρικατούρα
Που παθιασμένα θέλανε να κτίσουν

Τώρα ακούγονται οι τελευταίες του πιάνου νότες
Μετά έρχεται το σκοτάδι, το φως απορροφώντας
Έπειτα σιγή…

Όλα πια ειπώθηκαν για ένα τίποτα
Καληνύχτα…

Όρια...


Γραμμές λεπτές, αραχνοΰφαντα νήματα
Άλλοτε λεία, άλλοτε τραχιά
Είναι τα όρια που η ζωή ακροβατεί
Προσεγγίζοντας αυτά ασύμπτωτα
Χωρίς να τα προσπερνά…
Χωρίς να τα ξεπερνά…
Χωρίς να τα αναζητά…
Στη σιγουριά και  την ασφάλεια
Ενδοχώρας πλαδαρής
Λαθραία αποκαλούμενης ζωή…

Κι εσύ, της ζωής διαβάτη
Μονάχα αντιλαμβανόμενος
Των ορίων τους ρυθμούς της μετατόπισης
Άλλοτε σταθερούς, ίσως επιταχυνόμενους
Μερικές φορές επιβραδυνόμενους όμως
Τότε που οι κλυδωνισμοί
από του κενού της άγρια δίνη
Αισθητοί πως γίνονται
Ζωντανεύοντας τους παλμούς της καρδιάς
Αυτής της πεινασμένης για ζωή…
Για έρωτα…
  

Παρασκευή 6 Μαΐου 2016

Τα πορνεία



Πορνεία οι ψυχές των ανθρώπων

Έρχονται, παρέρχονται…

Περαστικοί διαβάτες…

Μα αυτές πράττουν τούτο που ξέρουν μοναχά

Κουφές ως στέκουν στου ταπεινού την ιστορία

Η απατηλή λάμψη του οβολού τις ενδιαφέρει μόνο

Στους σφιχτούς στηθόδεσμους βαλμένος

Και  η σιγουριά μιας φράσης…

Στην αβεβαιότητα του ‘Είναι’

Εις το επανιδείν λοιπόν… 

Πέμπτη 5 Μαΐου 2016

Θάλασσα II ή Υδατογραφία


Τραβέρσο ανάποδο... 
γερά πως κράταγες στου καιρού το μένος

Ζωής επιφανείας ελλειπτικής... 
γύρω από του κενού τη ρότα

Διαμέσου διαττόντων αστεριών... 
μονάχα τα όνειρα σου σβήναν

Ως ανδρείος να γενείς... 
αναπολώντας ελάχιστα τις μέρες κείνες


Κι ανάμεσα σε γυναικών τα ροδαλά... 
τρισάνθιστα τους στήθη

Θρηνούσες της ψυχής σου τις σκοτεινές... 
δίχως φεγγάρι νύχτες

Μέχρι να σε βρουν τα πρωινά... 
με αδειανές μποτίλιες ουίσκι

Χαμένος όπως έμοιαζες στις αγκαλιές... 
της θαλασσινής σου νύμφης


Μα ως είναι της φύσεως θηλυκό... 
αχάριστη κι αχόρταγη συνάμα

Με τον μπάτη κρυφό της εραστή... 
σε ξέρασε απ’ τα σωθικά της

Μπρούμυτα τσακισμένο το κορμί... 
μονάχο σε βράχια τώρα στέκει

Άγριε, υπερήφανε της ζωής ναυτίλε...
 πως νόμιζες θα γλίτωνες από των ουρανών τις λάσπες…

Τρίτη 3 Μαΐου 2016

Θάλασσα

Δάκρυα... 
μικρές  σαν κρύσταλλοι σταγόνες
Της ψυχής το φως... 
τη διάθλαση επωμιζόμενα  
Δειλά από τις κόγχες των ματιών... 
ξεπροβάλλουν  
Κυλώντας  δια πορείας εφαπτόμενης... 
εις των προσώπων τις ακμές
Ως η αφομοίωση επέλθει... 
με της θάλασσας την αλμυρή τη γλύκα

Θάλασσα... 
Αιώνια της ζωής άοκνη μαντατοφόρα
Του καθήμενου εις άμμο ψιλή... 
μοναχικού διαβάτη
Το κύμα σου... 
τα κουρασμένα πόδια του χαϊδεύει
Ως χείρα τρεμάμενη... 
της ερωτευμένης κορασίδας
Φέρνοντας νέα περισπούδαστα... 
από τόπους ξένους
Του νου ταξίδια...  
που η καρδιά του διακαώς αποζητά
Μ’ αντάλλαγμα στου κόσμου... 
την απολεσθείσα ρότα
Ανθρώπους, πράγματα... 
στην οδό της λήθης παίρνεις

Θάλασσα... 
ανυπότακτη κυρά  με τ' αλμυρό σου κύμα 
Ως μορφή δακρύων... 
των ανθρώπων τις ψυχές θα σιγοκαίς…