Η μνήμη...
σαν του κόκκους της άμμου μοιάζει
σαν του κόκκους της άμμου μοιάζει
με ανεξίτηλο το σημάδι εις βάθος χαραγμένο
του ομηρικού πελάγους τα αφρισμένα κύματα
της αρχέγονης βροχής τις κοφτερές λεπίδες
του ζωογόνου ανέμου την παγερή ανάσα
Ως τη μέρα εκείνη...
μια χούφτα από δαύτους
μια χούφτα από δαύτους
ταπεινοί ως είναι της μνήμης οι στρατιώτες
μεταλλασσόμενοι από δημιουργού το χέρι
την παθητική μοίρα αποτασσόμενοι με μιας
φορώντας ένδυμα λαμπρό, στιλπνού καθρέπτη
Ένδειξη κόπου κανενός...
εις των ημερών το πέρας
εις των ημερών το πέρας
εσωστρεφώς ανάστροφα ίνδαλμα σου δείχνουν
εκείνο που απ’ τη γέννηση να μισείς αγάπησες
όπως μισούσες να αγαπάς αυτό που άλλοι βλέπαν
ξένο σαν σου έμοιαζε στο φαντασιακό σου βλέμμα
Θα 'σαι γυμνός...
θα κοιταχτείς τη σκοτεινή εκείνη μέρα
θα κοιταχτείς τη σκοτεινή εκείνη μέρα
κορμί που θα διαχωριστεί απ’ όλους και απ’ όλα
τις φλέβες ως της ύπαρξης το αβυσσαλέο βάθος
χαράσσοντας με του γυαλιού την κοφτερή τη κάμα
αναβλύζουσα αιμάτινη πηγή πια το νεκρό σου σώμα
Καυτό το πορφυρό υγρό...
ρέει εις της γης τα σπλάχνα
ρέει εις της γης τα σπλάχνα
ταΐζοντας του νου θεριά που δημιουργούσες χρόνια
ώσπου με το ορμητικό ζωής το ποταμό αντάμα πλεύσει
καθάρια δίνοντας πνοή σ’ αυτή τη σκοτωμένη σάρκα
Φωνάζοντας στεντόρεια: ¨Είμαι ζωντανός, είμαι της άμμου κόκκος¨!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου