Πέμπτη 31 Μαρτίου 2016

Της άμμου κόκκος...



Η μνήμη...
σαν του κόκκους της άμμου μοιάζει
με ανεξίτηλο το σημάδι εις βάθος χαραγμένο
του ομηρικού πελάγους τα αφρισμένα κύματα
της αρχέγονης βροχής τις κοφτερές λεπίδες
του ζωογόνου ανέμου την παγερή ανάσα

Ως τη μέρα εκείνη...
μια χούφτα από δαύτους
ταπεινοί ως είναι της μνήμης  οι στρατιώτες
μεταλλασσόμενοι από δημιουργού το χέρι
την παθητική μοίρα αποτασσόμενοι με μιας
φορώντας ένδυμα λαμπρό, στιλπνού καθρέπτη

Ένδειξη κόπου κανενός...
εις των ημερών το πέρας
εσωστρεφώς ανάστροφα ίνδαλμα σου δείχνουν
εκείνο που απ’ τη γέννηση να μισείς αγάπησες
όπως μισούσες να αγαπάς αυτό που άλλοι βλέπαν
ξένο σαν σου έμοιαζε στο φαντασιακό σου βλέμμα

Θα 'σαι γυμνός...
θα κοιταχτείς τη σκοτεινή εκείνη μέρα
κορμί που θα διαχωριστεί απ’ όλους και απ’ όλα
τις φλέβες ως της ύπαρξης  το αβυσσαλέο βάθος
χαράσσοντας με του γυαλιού την κοφτερή τη κάμα
αναβλύζουσα αιμάτινη πηγή πια το νεκρό σου σώμα

Καυτό το πορφυρό υγρό...
ρέει εις της γης τα σπλάχνα
ταΐζοντας του νου θεριά που δημιουργούσες χρόνια
ώσπου με το ορμητικό ζωής το ποταμό αντάμα πλεύσει
καθάρια δίνοντας πνοή σ’ αυτή τη σκοτωμένη σάρκα

Φωνάζοντας στεντόρεια: ¨Είμαι ζωντανός, είμαι της άμμου κόκκος¨!  
  


    



Τετάρτη 30 Μαρτίου 2016

Χρόνος



Χρόνος προσδιορισμών επιθετικών φορτωμένος
Παρελθοντικός τη μια, παροντικός μαζί μελλοντικός
Σημασίας ίσως μηδαμινής της παρούσης στιγμής
Έλλειψη διαμέσου των ματιών αντίδρασης στιγμιαίας
Εντός περιδινήσεως σε παρελθόντος χρόνου δίνη
Αναχώρησης μελλοντικής, άνευ γυρισμού ταξίδι

Ανθρώπων απονεκρωμένα άκρα εντός αβέβαιης πορείας
Ματωμένα ίχνη στο κακοτράχαλο του χρόνου μονοπάτι
Ανέμου παγερού προσβεβλημένη η χιλιοφορεμένη σάρκα
Ζωής κομμάτια αιωρούμενα εντός του σύμπαντος τη σκόνη
Αόρατα μα συνάμα ορατά στο αέναο χωροχρονικό παιχνίδι
Αλισβερίσι της δικαιοσύνης άδικο των αστεριών η λάμψη

Αδειανά τα οπλοστάσια των ψυχών μονάχη πια η μνήμη
Ξεθωριασμένη της χρονικής φθοράς η ρακένδυτη ζητιάνα
Βλέμμα ουδέν της αλλοτινής μα υπάρχουσας τιμής αντάξιο
Ζωής αορίστως ορισμένης εντός μετατιθέμενου πλαισίου
Σε χρόνο μέλλοντα απόδοσης αναμενόμενης μετοχής ανάξιας
Σε ζωής χρηματιστήρια τα χρόνια της σε σταθερή αστάθεια
  
Σκυμμένος τις έναστρες βραδιές πάνω απ’ της ζωής τετράδια
Ύπαρξης υποκειμένου ουδενός εντός κατάστασης καμίας
Αγάπη αμετανόητη για τούτες τις ταπεινές κατάλευκες σελίδες
Από κείνες του ξυραφιού τις βίαια κομμένες και λησμονημένες

Για ένα ποτέ για ένα πάντα.  

Τρίτη 29 Μαρτίου 2016

Της Βαβυλώνας απολεσθείσα πόρνη…




Μέσα στη πλάνη νυχτερινών ονείρων, 
στην αγκαλιά σου χάνομαι της Βαβυλώνας πόρνη

Το ρόδο του Ισπαχάν στα γυμνά σου πόδια, 
της γης ωραιότατη κόρη ταπεινά αφήνω

Στους ποταμούς των ηδονών γυμνός ξεχύνομαι, 
την μοναδικότητα σου στο κόσμο διαλαλώντας

Μα η φωνή μου άφωνη,  
μονάχη σε ανθρώπων τις ερημωμένες ψυχές αγωνιώντας στέκει

Κοίτα οι μουσικοί, 
απ΄ του κόσμου το απόκοσμο ουρλιαχτό την ακοή τους ΄χάσαν

Τα μουσικά τους όργανα δίχως σκιά, 
τη σκόνη του αδάμαστου χρόνου ταπεινά φορέσαν  

Του ανέμου έρμαια οι πολύχρωμοι καμβάδες,
οι παλέτες καθαρές υπό τον ήλιο ΄μείναν

Ζωγράφοι που οικειοθελώς τυφλώθηκαν, 
σε μισογκρεμισμένες οίκων ανοχής γωνιές ξαπλώνουν

Στις απόλαυσης της λεωφόρους οι πόρνες, 
την ομορφιά σου κυρά της Βαβυλώνας  κακολογούν

Οι ποιητές με τον θάνατο αντάμα, 
περήφανοι τις εκβολές των αρχαίων σου ποταμών θαυμάζουν

Με φωνή ψιθυριστή όλοι τους μα συνάμα μόνοι, 
μοιρολόι στου έρωτα τον τάφο λέγουν

Για σένα, απολεσθείσα της Βαβυλώνας αγαπημένη πόρνη…  

Τετάρτη 23 Μαρτίου 2016

Πόρνη



Πόσο τα μάτια σου λαχτάρησα να δω 
της Βαβυλώνας πόρνη

Τη μοναδικότητα σου με των δακτύλων 
τις άκρες να αγγίζω

Πια ο κόσμος γεμάτος είναι 
με της απόλαυσης τις πόρνες

Οι μουσικοί στων δρόμων τις άκρες 
κουφοί τώρα στέκουν

Λευκός καμβάς των ζωγράφων 
την τυφλότητα μοναχά δηλώνει

Οι ποιητές στα κακόφημα τα μπαρ 
τον θάνατο παρέα κάνουν

Και όλοι μοιρολόι σιγοτραγουδούν στου έρωτα το τάφο


Για σένα της Βαβυλώνας πόρνη….

Μόνοι

Από τις κόγχες των ματιών μονάχα δάκρυα πια κυλούν

Χαράς και λύπης αντάμα στης άνοιξης τον τρελό χορό

Σε είδα που μου χαμογελούσες κάτω απ’ της θάλασσας το κύμα

Και τα λυτά σου τα μαλλιά  παιχνίδι με τον ήλιο ΄κάναν

Έτσι το δάκρυ σου, το δάκρυ μου τώρα μοιάζουν


Τώρα τα χρόνια έφυγαν και στέκουμε εδώ μαζί και μόνοι

Λευκή Σελίδα



Γυμνοί γυρίζουμε από τα ψέματα και τις αλήθειες

Στους καθρέπτες της ψυχής τις μάσκες μας φοράμε

Παιδιά στη στείρα γη βαθιά θαμμένα τώρα πια είναι

Δωμάτια άδεια δίχως σκιά σε τοίχους άσπρους

Η φαντασία με κλειστά τα μάτια τον θάνατο προσμένει

Τα παραμύθια σβήστηκαν από του μυαλού τις μνήμες

Σήμερα, λευκή σελίδα θα ‘σαι σε ονείρου πλάνη

Τρίτη 15 Μαρτίου 2016

Ενθυμούμενος την λήθη



Αύγουστος μήνας και η πόλη έρημος τόπος είναι την εβδομάδα του δεκαπενταύγουστου. Ο ήλιος φωτεινός, ενώ οι ακτίνες του ικανές το δέρμα να κάψουν με το πρώτο δειλό άγγιγμα. Τα παραθυρόφυλλα διάπλατα ανοιγμένα καθιστώντας ικανή τη ροή ενός ρεύματος αέρα εντός του σπιτιού, ικανή να δώσει στον Φίλιππο μια ψευδή ιδέα δροσιάς, την ώρα που καθισμένος πίσω από το μικρό του γραφείο ατενίζει τον άδειο δρόμο βυθισμένος στο κενό του προσπαθώντας παράλληλα να γευτεί τις ασθενείς νότες της θαλασσινής αύρας. Η μέρα του από το πρωί είναι διαποτισμένη με μια έντονη αίσθηση μελαγχολίας και σκεπτικισμού, απόρροια της χθεσινοβραδινής του εξόδου με τους παλιούς του φίλους από την σχολή. Μισό αιώνα τώρα κρατάει αυτή η φιλία και δεν χάνουν ποτέ ευκαιρία να βρίσκονται μια φορά κάθε εβδομάδα και να συζητούν με την ίδια ρώμη και ένταση που είχαν όπως όταν ήταν εικοσάχρονα παλικαράκια την δεκαετία του ’60. Το κοινωνικοπολιτικό πεδίο πάντα κατείχε πρωτεύοντα ρόλο γύρω από το κυκλικό τραπεζάκι στην πίσω δεξιά γωνία του στεκιού τους, μα το χθεσινό βραδάκι με την απαραίτητη αρωγή του νοσταλγικού αρώματος του αλκοόλ, ο φτερωτός έρωτας εισήλθε στο πηγαδάκι τους μετατρέποντας τις ασθενείς σπίθες της μνήμης τους σε φωτιές που σιγά-σιγά έκαιγαν το χρονοντούλαπο των αναμνήσεών τους, αφήνοντας αυτές ελεύθερες να λικνίζονται αισθησιακά αντάμα με τον καπνό των τσιγάρων τους. Ο χορός αυτός ήταν που το βλέμμα του μαγνήτισε τη στιγμή που είδε να διαγράφεται νοερά η εικόνα της και αίφνης να χάνεται ξανά στοιχειώνοντας την σκέψη του.
Γυρίζει το κεφάλι του δεξιά, κοιτώντας τον απέναντι τοίχο παρατηρεί κρεμασμένο εκεί το πτυχίο του από την πολυτεχνική σχολή του ΕΜΠ και παραδίπλα μια από τις λιγοστές φωτογραφίες που είχε στο σπίτι του, οι δύο γονείς του σε ένα παραθαλάσσιο μέρος αγκαλιασμένοι στην αμμουδιά κάτω από ένα πεύκο. Δύο κάδρα, ξεκάθαρα πλαίσια αναλογίζεται, σταθμοί στον τοίχο της ζωής του, όπου τα τρένα έμειναν βαλτωμένα αναβάλλοντας του ταξιδιού την συνέχεια για ένα μέλλον αόριστα προσδιορισμένο. Ο πατέρας του ξεκάθαρο ανδρικό μυαλό, δεν ζητούσε τίποτα άλλο από τον Φίλιππο στην ζωή παρά να πάρει το τιμόνι του αρχιτεκτονικού του γραφείου, του πραγματικού του τέκνου. Το σκεπτικό του ήταν συνυφασμένο με την λογική της ανταπόδοσης, δεν στερούσε τίποτα από τον μοναχογιό του, τον Φίλιππο, με απώτερο σκοπό να του ξεχρεώσει αυτό. Είναι αλήθεια πως σύμφωνα με τα πρότυπα της κοινωνίας αυτή η στάση του τον καθιστούσε σωστό πατέρα και τον Φίλιππο έναν τυχερό νέο, ασχέτως αν η μέρα της γέννησής του σηματοδοτούσε και την αντίστοιχη του χρέους του, ένα χρέος που η αποπληρωμή του θα αποτελούσε τον πρώτο εικονικό του θάνατο. Δίπλα σε αυτόν τον κοινωνικά ορθό πατέρα, η χαμογελαστή μητέρα, όπου η καλοσύνη της ξεχείλιζε παράλληλα με την αγάπη για τον κανακάρη της. Μια αγάπη που υπέγραφε το συμβόλαιο της αιώνιας πίστης με ποταμούς δακρύων απέναντι στα διάφορα εφηβικά καμώματα του ανήσυχου μυαλού του, βάζοντας περίτεχνα στο τέλος της δακρύβρεχτης σελίδας με αχνά γράμματα τον ένα και μοναδικό της όρο, να μην απομακρυνθεί ποτέ από κοντά της. Ξεκάθαρες σχέσεις σε ένα ομιχλώδες τοπίο παρούσας απουσίας του πατέρα δεν ήταν δυνατό να διαφανούν, όπως και οι ερωτικές νότες από την πλευρά της που αναζητούσαν να καλύψουν αυτή την έλλειψη.
Τα στίγματα που του άφησε αυτή η προοπτική της εγωιστικής αγάπης εκ μέρους των γονιών του έμειναν ανεξίτηλα στην μνήμη του, σημάδια χαραγμένα πια με την μορφή ρυτίδων στο σπασμένο από τον χρόνο πρόσωπό του. Βολεύονταν όμως εντός αυτού του περιβάλλοντος, συμβιβασμένος στην κάθε μορφή εξουσίας, εν αρχή της οικογένειάς του και εκ των υστέρων αυτής της αρχιτεκτονικής σχολής. Πάντα πιστός στους καθηγητές του παρέμενε, ανοίγοντας τους πνευματικούς ορίζοντες του μέχρι ενός ορίου επακριβώς ορισμένου από αυτούς, χαρίζοντας του ένα άριστο πτυχίο. Η ανταπόδοση αυτής της εν ολίγοις δουλικής συμπεριφοράς του ήταν η καταξίωσή του ως από τους πλέον διάσημους αρχιτέκτονες της γενιάς του. Το γραφείο του θεωρούνταν από τα σπουδαιότερα της χώρας που καμιά πολιτική ή κοινωνική αλλαγή στο σκηνικό του κράτους δεν ήταν δυνατόν να επηρεάσει την ολοένα και περισσότερο ανοδική πορεία του.
Σύννεφα θλίψης έχουν κυριεύσει το μικρό του γραφείο κάνοντας την αντίθεση με την ηλιόλουστη αυγουστιάτικη μέρα να μοιάζει κάπως κωμική. Αναθεματίζει τον εαυτό του για την στάση του, για την ατολμία, να εκφράσει τις επιθυμίες του, που έδειχνε χρόνια ολόκληρα απέναντι στους άλλους, απέναντι στην ίδια την ζωή του. Το χέρι του ενστικτωδώς ανοίγει το δεξί συρτάρι του γραφείου ανασύροντας από μέσα ένα πακέτο γράμματα μιας ζωής που οικειοθελώς ο ίδιος έθαψε στο νεκροταφείο της λήθης του. Με τα μάτια του ερμητικά κλειστά, πιάνει τον εαυτό του να τα μυρίζει, έχουν διατηρήσει παρά το πέρας δύο δεκαετιών ακόμη το άρωμα που χρησιμοποιούσε για να τα αρωματίζει προσδίδοντάς τους ταυτότητα μοναδική. Μνήμες και έρωτας αναμιγνύονται με την μυρωδιά της θαλασσινής αύρας και σχεδόν συνωμοτικά του φέρνουν στο νου εικόνες από τα λυτά καστανόξανθα μαλλιά της να μπλέκονται στις άκρες των δακτύλων του καθώς γεύεται αχόρταγα το υγρό κόκκινο φιλί της. Ανοίγει ξαφνικά τα μάτια του με τον κρυφό πόθο απέναντι του να βρίσκεται αυτή σε απόσταση ικανή ώστε τεντώνοντας το χέρι του να αγγίξει την αλαβάστρινη επιδερμίδα της. Αντί αυτού όμως αντικρίζει στους κίτρινους από τον χρόνο πια φακέλους μονάχα το όνομά της, γράμματα καλλιγραφικά, ανάλαφρα, σαν φύλλα που χορεύουν στου ανέμου τη μελωδία.
Η Άννα φοιτούσε στην ανώτατη σχολή καλών τεχνών, οι δυο σχολές τότε γειτνίαζαν καθιστώντας προσιτή την γνωριμία τους. Από εκείνη την εποχή θυμόνταν τις έντονες διαφορές που είχαν μεταξύ τους σε επίπεδο ακαδημαϊκό. Η αρχιτεκτονική διατηρούσε έστω και επιμελώς κρυμμένο ένα δεσποτισμό εν αντιθέσει με την σχολή καλών τεχνών που προωθούσε την έννοια της ελεύθερη επιλογής, επιθετικός προσδιορισμός έντονης βαρύτητας ακόμη και για την σημερινή εποχή. Είχε επιλέξει την γλυπτική για τομέα εξειδίκευσης χάρη στον καθηγητή της, άνθρωπος χαρισματικός, όπου διάνοιγε, για τους διψασμένους για γνώση και δημιουργία φοιτητές, νέους δρόμους με πυλώνες την αυτοδυναμία και την εμπιστοσύνη στον ίδιο τους τον εαυτό. Η όραση της μέσω του κλίματος που επικρατούσε στην σχολή της είχε αμβλυνθεί σε σημείο τέτοιο που διαισθητικά προέβλεπε τις επερχόμενες ανελεύθερες εποχές για την χώρα. Του είχε τείνει τότε το χέρι της να τον πάρει μαζί της στο Παρίσι όπου θα συνέχιζε τις σπουδές της. Η θέση της ξεκάθαρη ήταν, ούτε τον έρωτά της μαζί του θα μπορούσε να ζήσει υπό συνθήκες ανελευθερίας και λογοκρισίας, μήτε το όλο κλίμα θα ενίσχυε την δημιουργικότητά της. Ο Φίλιππος αγνόησε το κάλεσμα της, αδύναμος να αποκολληθεί από τα δεσμά του που περίτεχνα σφυρηλατούσε από τα παιδικά του χρόνια. Το μοναδικό συνδετικό τους στοιχείο αποτέλεσαν τα γράμματα που κρατούσε τώρα στα χέρια του. Γράμματα γεμάτα πόθο σαν μια ελεγεία ενός έρωτα ανεκπλήρωτου, μια ζωής εξορισμένης.
Ανοίγει τον τελευταίο γράμμα με ευλάβεια: “Παρίσι 25 Νοεμβρίου 1984. Αγαπημένε μου Φίλιππε, θα ήθελα να σου εκφράσω καταρχήν τα εγκάρδια συγχαρητήρια μου για την τελευταία σου επαγγελματική επιτυχία. Πάντα το πίστευα πως θα γινόσουν ένας σπουδαίος αρχιτέκτονας, διαφαίνονταν από τα χρόνια της σχολής το πάθος σου. Θέλω να σου εκμυστηρευτώ πως θα η παρουσία σου δίπλα μου αυτή την ώρα θα αποτελούσε για μένα μια υπέρτατη ευτυχία. Δεν αποζητώ τίποτα άλλο από μια αγκαλιά σου, ένα φιλί σου. Ο άνδρας μου και τα παιδιά μου στέκονται στο πλάι μου αλλά η ψυχή μου μόνο εσένα αποζητά αυτές τις ώρες. Γνωρίζω πως η γραφή μου δεν είναι αυτή που συνήθισες από εμένα αλλά ένα άγχος έχει κατακλείσει κάθε σπιθαμή του είναι μου. Τις προάλλες οι γιατροί διέγνωσαν μια ανωμαλία στο μυελό των οστών, μου είπαν πως πάσχω από μυελοδυσπλαστικό σύνδρομο και έκριναν απαραίτητη την εισαγωγή μου σε αιματολογική κλινική. Μου πρότειναν μια σειρά χημειοθεραπειών για αρχή αλλά δεν τους είδα αισιόδοξους. Φοβάμαι τον θάνατο πολύ, νιώθω τις νύκτες την κρύα ανάσα του και όλο το κορμί μου αναριγεί. Αύριο θα εισαχθώ στην κλινική, δύο εβδομάδες είπαν πως θα διαρκέσει ο πρώτο κύκλος. Δεν γνωρίζω σε τι κατάσταση θα είμαι για αυτό θα σου γράψω μόλις βγω. Αν όμως, γιατί υπάρχει και αυτή η πιθανότητα, δεν τα καταφέρω θέλω από εσένα να κοιτάς στον ουρανό τα αστέρια, εκεί θα βλέπεις εμάς, εκεί ανήκει ο έρωτάς μας, όχι πάνω σε τούτη τη γη. Δεν θέλω να στεναχωριέσαι για μένα, νοερά ποτέ δεν έφυγα από δίπλα σου, στο κρεβάτι κάθε βράδυ ξαπλώνω μαζί σου. Όταν τα μάτια κλείνω, νιώθω σαν να έρχεσαι εσύ και να μου δίνεις το γλυκό φιλί σου για καληνύχτα είκοσι χρόνια τώρα, κάθε βράδυ. Φίλιππε, σε αγαπώ… Πάντα δική σου, Άννα¨.
Αναστατωμένος σηκώνεται από το γραφείο του προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά του. Αναρωτιέται πόσο πόνο, πόση χαρά είναι δυνατόν να εμπεριέχουν οι τόσο δα μικρές σταγονίτσες που από τις κόγχες των ματιών κυλούν. Αγγίζει απαλά τα γράμματα, νιώθει πως είναι τα μόνα που αποκλειστικά του ανήκουν, το δικό του παρελθόν, κομμάτι της ψυχής του που άλλος δεν έχει δικαίωμα να έχει πρόσβαση. Το σπίτι τώρα του μοιάζει κακοφορμισμένο νοτερό κελί και μια έντονη επιθυμία απόδρασης τον κυριεύει. Παίρνει τα γράμματα πάνω από το γραφείο και βγαίνει έξω, αποζητά να εξαγνιστεί από του ήλιου το λαμπερό φως. Στον πρώτο κάδο που βρίσκει τα πετάει, κίνηση λυτρωτική, τώρα γνωρίζει πως αυτά θα χαθούν με τον δικό του θάνατο, ένας ελάχιστος φόρος τιμής προς τη μοναδική γυναίκα-σύντροφο στη ζωή του. Ανάλαφρος πια αφήνει την Άννα να τον οδηγήσει από το χέρι, ένας περίπατος δύο νεαρών εραστών. Την παρατηρεί πάνω στις αχτίδες του ήλιου να παίζει μαζί του ένα είδος κρυφτού εκμεταλλευόμενη τις φυλλωσιές των νεραντζιών παρασύροντας ταυτόχρονα με την ορμή της το μεθυστικό τους άρωμα.
Η νύχτα έχει απλώσει πια το αισθησιακό της πέπλο πάνω από την πόλη. Ο ερωτισμός που αποπνέει το αυγουστιάτικο φεγγάρι το οδηγεί σχεδόν σαν υπνωτισμένο να τοποθετήσει στο pick up τον δίσκο ¨30 Νυχτερινά¨ του Μάνου Χατζιδάκι. Αφήνει ανοικτό το ακουστικό του τηλεφώνου του, η νύχτα σήμερα ανήκει στους δυο τους, στο παρελθόν τους, στο παρόν τους, στο μέλλον τους. Γεμίζει την μπανιέρα του και υπό την μουσική υπόκρουση του ¨βαλς των χαμένων ονείρων¨ χάνετε κάτω από το νερό. Ξαφνικά την ακούει να του ψιθυρίζει στο αυτί πως δεν θα του συγχωρούσε ποτέ μια τόσο εγωιστική πράξη όπως η αυτοκτονία, θα αποτελούσε μέγιστη προδοσία του έρωτά τους. Πετάγεται αλαφιασμένος έξω από το νερό ψάχνοντας κάπου να την δει κρυμμένη σε κάποια γωνία. Παίρνει την απόφαση για πρώτη φορά στη ζωή του να μην παραιτηθεί από την ζωή του, οφείλει να αποκαταστήσει την μνήμη της.

Annez
Ενθυμούμενοι την Λήθη
Αναδρομικοί Έκθεση Γλυπτικής
Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ.
15 Απριλίου 2012
Μισός αιώνας από την στιγμή που τα χείλη σου άγγιξα.

15 Απριλίου 1962 το πρώτο μας φιλί, θυμάσαι Άννα…

Τετάρτη 9 Μαρτίου 2016

Το Πιόνι






Ξυπνάει νωρίς το πρωί εντός μιας νοητικής ζάλης. Στην οροφή της κάμαρας ξεδιπλώνεται με περίτεχνο λίκνισμα ένα αραχνοΰφαντο πέπλο ομίχλης, το οποίο διατηρώντας αργό και σταθερό ρυθμό απορροφάται στην δίνη των σκέψεών του. Πρωινό από εκείνα που με ορθάνοιχτα τα μάτια σαν στο πιο βαθύ του ύπνο θαρρεί πως ακόμη πλέει, αναβάλλοντας το χωρισμό κορμιού και κλίνης σε χρόνο μέλλοντα. Οι σκέψεις του, που αρέσκονται σε τούτη τη ραστώνη, λουφάζουν στου κρεβατιού την ζέστη παιχνιδίζοντας με των  σκεπασμάτων τις πτυχώσεις. Σκέψεις καλές, σκέψεις κακές, σκέψεις φορτωμένες σωρούς επιθετικών προσδιορισμών, όχι δεν υφίσταται δόκιμος ουδείς χαρακτηρισμός για του μυαλού τις κόρες, είναι μονάχα σκέψεις. Η απόρροια ενός λογικού και συνάμα παράλογου στοχασμού που θεμελίωση και υλοποίηση πραγματώθηκαν εντός ενός σουρεαλιστικού μη-πλαισίου ποτισμένου από γλυκό ταμπάκο και άφθονου αλκοόλ, αυτό στις σκέψεις του ταιριάζει. Συγχρόνως, τούτο τον τρομάζει και σαν αγρίμι στη κοιλιά της μάνας γης αποζητά να εισέλθει, αόρατος του οργισμένου των επινοημένων θεών του εικονοφαντασιακού το βλέμμα να ‘ναι. Ανασύρει από τα σκονισμένα της μνήμης του συρτάρια αναψοκοκκινισμένες θέσεις για του ανθρώπου το υπέρμετρο εγώ ως παράγοντα υψίστης σημασίας για την αναστολή της ελευθερίας και αυτόματα αναλογίζεται πως ο δικός του στοχασμός είναι που του εγωιστικού θηρίου σκλάβο έχει χρόνια καταστήσει.
Ποτέ του τούτο αυτοσκοπό δεν επιτελεί, αρνείται στου νου τις νοτερές, κακοφορμισμένες λιθόστρωτες οδούς τα πόδια του γυμνά να σέρνει. Η άνοια είναι που το χέρι της με το δικό του σμίγει και στου ερέβους τα έρημα αλώνια με ύπουλες νωχελικές σαν του φιδιού κινήσεις τον οδηγεί. Αυτή, αφέντρα και κυρά, τον διατάζει αυταρχικά τη νοητική του σκακιέρα κατάχαμα να απλώσει και μετέπειτα με γκροτέσκο της εξουσίας μηχανισμό, χρόνο άπλετο του δίνει για της διαλογής τη διαδικασία, τα πιόνια να επιλέξει και του χρόνου τη σκανδάλη να ενεργοποιήσει αρχίζοντας της ζωής παιχνίδι. 
Αρχαίοι, οι κανόνες ήσαν γνωστοί από καταβολής του κόσμου, του ακροβάτη βηματισμός σε ένα μεταίχμιο μεταξύ λογικού και παράλογου, αληθινού και ψεύτικου, απότομης εναλλαγής συναισθημάτων, με όρια δυσδιάκριτα για την ατελή του ανθρώπου όραση, ίσως  ανύπαρκτα πέραν τούτων που φίλια πρόσκεινται σε βούληση δική του και η παράλληλη θέσπιση-κατάργησή τους έρμαια μιας κρίσης είναι. Η μορφή του σκοτεινή που μετά βίας διακρίνεται εν μέσω βοστρύχων που ο καπνός του τσιγάρου στον παγερό αέρα σχηματίζει. Η ικανοποίησή του ανδρώνεται με της προσωπικότητας τον κατακερματισμό, με του πόνου τον εξευτελισμό, δεν αποζητά νικητή να έχει η παρτίδα, βασιλιά σε θρόνο χρυσό εξ αρχής τον εαυτό του θέτει και το καθήκον των πιονιών του άλλο δεν είναι από τη διάλυσή τους σε μύρια ψιλά σαν κόκκους άμμου κομμάτια, έτσι ώστε ο πόνος τους λάβα καυτή που η στείρα γη χωνεύει αντάμα με όλες της προσωπικότητας πιθανές χωροχρονικές προβολές. Είναι η ώρα που επέρχεται του παιχνιδιού το πέρας και απολαμβάνει με ένα αδιόρατο μειδίαμα στα χείλη, μια ικανοποίηση που σε ανθρώπινο πλάσμα δεν αρμόζει. Καθρεφτίζεται στο ατόφιο χρυσάφι που τον περικλείει, αστραπιαία μια διερώτηση, βέλος με μοναδικό παραλήπτη την καρδιά του, τον στοχεύει κάνοντας του να συνειδητοποιήσει το μέγεθος του τέρατος που είναι. Αφελής δεν είναι ώστε στων νοητικών του κυμάτων την ταλάντευση να εισέλθει, απεναντίας ανασηκώνεται στους ώμους ρίχνοντας τον πορφυρό μανδύα και προς την πόλη οδεύει. Δεν αργεί να δει σμάρι τους ανθρώπους γύρω του άξιο της αγάπης τους να τον θεωρούν, επιζητώντας σχεδόν ικετικά τη συντροφιά του σαν έξοδο διαφυγής από την πληκτική ζωή τους. Γνωρίζει την αιτία τούτης της αντίδρασης, ο ανθρώπινος μανδύας του χαρίζει ομοιομορφία καταπληκτική, οδηγώντας σε πλάνη τα ανυποψίαστα θύματά του. Η δεξιοτεχνία του έγκειται στο γεγονός της μετάλλαξης το ψέματος σε αλήθεια, του κακού σε καλό, του μαύρου σε άσπρο. Η τέχνη της διττότητας, η αέναη κίνηση του ουροβόρου όφεως, η αρχή και το τέλος που αντιδιαμετρικά αντίθετα παρουσιάζουν τον εαυτό τους αλλά ταυτίζονται απόλυτα, η αρχή που καταπίνει το τέλος και ένα τέλος που σβήνει μια αρχή. Ανθρώπινη αυτή η τέχνη δυνατόν να θεωρηθεί δεν είναι, μα του διαβόλου έργο. Αγχώνεται, ιδρώτας κατακλύζει το πρόσωπο ολόκληρο αναζητώντας την απαρχή τούτης της διδαχής, τον δάσκαλο που του μεταλαμπάδευσε τη γνώση του ατέρμονα περιδινούμενου γύρω από τον άξονά του διττού και αιφνίδια αντιλαμβάνεται την ταύτιση με το γονιδιακό υλικό του, με το ανθρώπινο DNA, προκαλώντας την σύσπαση όλων των μυών του.
Είναι ήδη αργά, σχεδόν μεσημέριασε και σχεδόν καταναγκαστικά σηκώνεται από το κρεβάτι του με εμφανή στο πρόσωπό του τα σημάδια της αναστάτωσης που του προκάλεσε η πρότερη ονειρική του καταβύθιση. Λαχταράει τώρα ένα kopi luwak που η οικιακή βοηθός του, ακούραστη υπηρέτρια των πιο ευφάνταστων ιδιοτροπιών του τον σερβίρει στο πολυτελές καθιστικό του. Όρθιος, φορώντας μονάχα τη ρόμπα του στέκει μπροστά στη τεράστια τζαμαρία καπνίζοντας ένα τσιγάρο και παρατηρεί τους ανθρώπους, που σαν μικροσκοπικά μυρμήγκια όπως φαίνονται από τον εξηκοστό τρίτο όροφο του γυάλινου ουρανοξύστη πηγαινοέρχονται αγόγγυστα στη κεντρική λεωφόρο. Πίνοντας μια γουλιά από το καφέ του στρέφει το βλέμμα του σε ένα πίνακα του Hieronymus Bosch. The Garden Of Earthly Delights, το όνομα του έργου, ενός καλλιτέχνη πρόδρομου και εμπνευστή του σουρεαλιστικού κινήματος, περιγράφει επακριβώς το διττό της ανθρώπινης ύπαρξης, το ονειρικό και το εφιαλτικό αντάμα. Ξάφνου, αρχίζει να γελά, στην αρχή σαρδόνια που η μετάλλαξή του σε λυγμούς δεν αργεί να ‘ρθει. Είναι η στιγμή εκείνη που συνειδητοποιεί το αστείο, η στιγμή που αντιλαμβάνεται πως το πιόνι είναι αυτός…  


Κυριακή 6 Μαρτίου 2016

Το γράμμα

Δυο γυναίκες τον αγάπησαν.
Η μια πήρε τη θέλησή του,
Και τη χαντάκωσε κάτω από ένα βουνό σάρκας.
Η άλλη πήρε την ψυχή του
Για παιχνίδι.
RobertRoe, Συμβουλές στους νέους, μεταφ. Νίκος Εγγονόπουλος

Την θάλασσα στη ψυχή του όλη μέσα είχε, γι αυτήν αγάπη και μίσος την ύπαρξή του κατέκλυζαν, ουσία καθάρια,όχι σαν γυναίκα που οι ναυτικοί αρέσκονται να λένε. Χάδια γυναικός, τα κύματα στο γυμνό του σώμα κι έπειτα ανακούρκουδα στην ακροθαλασσιά, εκείνα τα εφηβικά του καλοκαίρια, απολαμβάνοντας τις χρυσοκίτρινες του ήλιου ανταύγειες πριν τη δύση στον λόφο τον αντικρινό με τα πουρνάρια και τους ασπάλαθους που καθρεφτίζονταν στα ήρεμα  του κολπίσκου νερά. Ένα βλέμμα αρκούσε ανεξίτηλο ν’ αφήσει στη ζωή του ίχνος, όταν πρωτοαντίκρισε το δείλι εκείνο γυναίκα, κάλλους θαυμαστού, σε βράχο ανάσκελα μονάχη να διαβάζει. Έμοιαζε να αναπολεί κόσμους φανταστικούς, πλασμένους με γυναικείο χέρι. Ολόκληρος στη θέαση της αναρίγησε και η ντροπή επέβαλλε τη γύμνια του να κρύψει. Το θάρρος λίγο έμεινε για να την προσεγγίσει, γι αυτό σφιχτά τα μάτια έκλεισε, στη μνήμη του τη μορφή της να κρατήσει και δρόμο παίρνει ανηφορικό για το φτωχικό του σπίτι.
Μετάνιωνε στης επιστροφής τον δρόμο που το βήμα του μετέωρο έμεινε, αναθεματίζοντας παράλληλα την ταπεινή του καταγωγή. Χωριατόπαιδο αλλά με αγάπη για τα γράμματα συνάμα, όμως να σπουδάσει ήταν αδύνατο αφού από πατέρα ορφάνεψε στα εννιά του.Μόνος στην οικογένεια άνδρας, στα ψαροκάικα δούλευε μάνα και δύο αδελφές να θρέψει. Ώρες πολλές εργάζονταν του αφέντη το παραπαίδι και όλοι στο χωριό το έξυπνο μυαλό και την εντιμότητα του επευφημούσαν.
Στο ντιβάνι ξάπλωσε μήπως ηρεμήσει, μα στη σκέψη γύριζε δαιμόνια η μορφή της.  Ερωτική ήταν η έξαψη που ένιωθε στο κορμί του και χωρίς να το πολυσκεφτεί βόλτα αποφάσισε στου χωριού τα παραθαλάσσια μαγαζιά να κάνει με την ελπίδα μιας συνάντησης τυχαίας. Δεν άργησε να την αντικρίσει καθώς στου κυρ-Αντώνη το καφενέ καθόταν με παρέα.Την τύχη με το μέρος του ένιωσε εκείνη τη νυχτιά αφού άδειο το δίπλα τραπέζι ήταν.  Ώρα πολλή μονάχα αυτή κοιτούσε μαγνητισμένος από την απαράμιλλη  ομορφιά της. Το βλέμμα της καθηλωτικό για την εφηβική του απειρία, τα ξανθά μεταξένια μαλλιά της αγκάλιαζαν τους καλοσχηματισμένους της ώμους  και οι ρώγες της που αλαφραινόντουσαν κάτω από το δροσερό φόρεμά της  του έφερναν στο νου του Μαΐου τα γλυκά κεράσια που τόσο να δαγκώσει λαχταρούσε απολαμβάνοντας τους χυμούς τους. Στοιχεία αρκετά ώστε οι λέξεις που στο μυαλό του είχε να μην μπορούν να αρθρωθούν, δίνοντας του μια αμήχανη όψη που εκείνη τόσο απολάμβανε. Δεν ήταν αίσθημα λύπης γι αυτόν αλλά μάλλον την κολάκευε η στάση του νεαρού που φαίνονταν από έρωτα να καίγεται, ώστε από το τραπέζι της σηκώθηκε για να τον προσεγγίσει. Η αρχική του αμηχανία εξατμίστηκε κατά τη διάρκεια της βραδιάς και οι δυο τους κατέληξαν στον βράχο που την είχε αντικρίσει με τα κορμιά τους σαν φίδια τυλιγμένα. Με μόνους μάρτυρες το ασημί φεγγάρι και τους κρυμμένους στης ακρογιαλιάς τα πεύκα γρύλους γνώρισε κατάσαρκα τον γυναικείο έρωτα.
Οι συναντήσεις τους γεμάτες έρωτα και συζητήσεις συνεχίστηκαν μέχρι την αναχώρηση της Μπέτυ και την πρώτη προσωρινή παύση του ειδυλλίου τους. Σώμα και πνεύμα εισέπρατταν πολλά κοντά της που σαν διψασμένος αποζητούσε να μαθαίνει.  Το κορμί της ένας χάρτης ηδονών του ήταν, τα ταξίδια της ένας χάρτης του κόσμου που να γνωρίσει λαχταρούσε. Ο πρώτος σπόρος της φυγής του από του νησιού τα στεγανά άρχισε να φυτρώνει μέσα του. Η εποχή της άνθισης δεν άργησε να έρθει και φεύγει για την Αθήνα με απώτερο σκοπό να συναντήσει εκείνη. Ένα χρόνο μοναχός του ήταν, στον Πειραιά τα πρωινά ψαράς, τα βράδια μπουζούκι στις ταβέρνες, με τον καημό του να τον καίει ως της καρδιάς τα βάθη, ως ένα του Απρίλη δροσερό βραδάκι εκείνη ξανά αντικρίζει. Ο έρωτας αυτός καταδικασμένος ήταν με δεύτερη οριστική παύση, παίρνοντας ωστόσο μια τρίμηνη ζωής ανάσα. Εκείνη γνώριζε από την αρχή πως κάστες διαφορετικές στη κοινωνία δε κολλούσαν και μονάχα τη νεανική του ρώμη ήθελε να απολαμβάνει. Εκείνος παραδόθηκε μ’ όλη τη ψυχή του στο κάλπικο έρωτα της που ποτέ μέχρι τα στερνά του δεν ξεπέρασε.
Να γυρίσει πίσω στο νησί ένιωθε ντροπή μεγάλη και άμεσα μετά από φίλου προτροπή σε εμπορικό μπάρκαρε. Εφτά χρόνια ακατάπαυστα δρομολόγιο Βόλος-Καβάλα-Κεραμωτή έκανε, ώσπου ο νους άρχισε για ταξίδια υπερπόντια να διψά. Παράλληλα, η νοσταλγία για τον τόπο του μεγάλωνε χρόνο με το χρόνο εξατμίζοντας την ντροπή του και  παίρνει την απόφαση πίσω να επιστρέψει πριν για άλλους τόπους φτερά ν’ ανοίξει.Το πλοίο της γραμμής προσάραξε στο μικρό του νησιού λιμάνι. Μοναχική η αποβίβαση, ίδια με την αναχώρηση εννέα χρόνια πρότερα, με την ίδια κουτσή βαλίτσα στο ένα χέρι και το φτωχομπούζουκο στο άλλο, μα η μορφή του άλλη. Λείπει πια η εφηβική αψάδα, το πρόσωπό του από την θάλασσα σκαμμένο, τα γένια του μακριά, σκληρό το βλέμμα, τα χέρια του ταλαίπωρα, εμφανώς αδυνατισμένος αλλά πιο ανδρείος, στιβαρός σαν άνδρας. Μια ομορφιά μεστή που κουβαλά πόνους και εμπειρίες. Στην αυλόπορτα η μάνα ενώ ξεχορταριάζει, στον ήχο του βηματισμού το βλέμμα ανασηκώνει και άμεσα το γιο της αναγνωρίζει κι ας στη παλιά του όψη τίποτα δε φέρνει. Τα μάτια της δακρύζουν καθώς στην αγκαλιά τον σφίγγει, λες μεμιάς όλες οι πίκρες και οι διαφορές χάθηκαν στου καθενός το πέλαγο της θλίψης. Εντολή ευθύς στη Λενιώ τη ψυχοκόρη δίνει τις κόρες στο σπίτι να φωνάξει, μέρα γιορτινή του παλικαριού ο νόστος.
Το βράδυ τραπέζι έστρωσαν αρχοντικό για εκείνον και κάλεσαν των κορών τους αρραβωνιαστικούς με τις οικογένειές τους. Δεν μιλούσε, παρά μόνο τα νέα τους να ακούσει είχε λαχτάρα, πως ήταν οι ζωές τους αυτά τα χρόνια στο νησί, νιώθοντας αγαλλίαση που οι αγαπημένες του αδελφές βρήκαν παιδιά εργατικά και τίμια να κάνουν τη ζωή τους. Από παιδί γνωρίζονταν με δαύτους, στα ψαροκάικα μαζί δούλευαν. Με τον Σπύρο ειδικά, τον γιο του κυρ-Αντώνη λες αυτοκόλλητοι πως ήταν. Η σιωπή του, που από τη μια στη ντροπή του οφείλονταν της χρόνιας απουσίας και από την άλλη στο αίσθημα της προδοσίας που να το ξεπεράσει αδύνατο του ήταν, στη ματιά του μια θλίψη έδινε χαρίζοντας του μια γοητεία αλλόκοτη, κατανοητή μονάχα στις γυναίκες καθώς φαντασιώνονται στα στήθη τους ανάμεσα του πληγωμένου αετόπουλου τις πληγές να γιάνουν. Αυτό ένιωσε η Μερόπη, του κυρ-Αντώνη η στερνή η κόρη και να σου οι κλεφτές ματιές, σεμνότυφες μα στην ουσία λάγνες που μόνο απαρατήρητες δεν του πέρασαν. Εκείνη η μέρα ήταν η απαρχή του ειδυλλίου του με την Μερόπη συνάμα με τη δική του αντίστροφη μέτρηση.
Ομορφιά μεσογειακή είχε η Μερόπη, μελαχρινή με μακρύ κατάμαυρο μαλλί και δυο μάτια καστανά γεμάτα λάμψη. Τα στήθη της κάλεσμα να χαθείς εντός τους σε ταξίδια ηδονής. Οι γοφοί της πλούσιοι, καμπυλωτοί, στην αφή βελούδο και ανάμεσα στα πόδια ένας θύσανος  που μια  πίστη κινούσε  για την ύπαρξη εκεί της αρχής και του πέρατος του κόσμου σε έκανε να αναρωτηθείς πως ήταν δυνατόν να γνωρίζει όλα τα μυστικά της Εύας τούτη η γυναίκα. Αλλά εκείνο που τη καρδιά του πήρε ήταν η ζεστασιά που απόπνεε το παρουσιαστικό της και που ανάγκη είχε μετά από τις περιστασιακές σχέσεις που έκανε τόσα χρόνια. Η απουσία της θαλπωρής που βίωσε αποτέλεσε το τρωτό του σημείο παράλληλα με την υποχρέωση που ένιωθε από του κυρ-Αντώνη την γενναιοδωρία, αφού προίκα μεγάλη έδωσε με τον καφενέ αντάμα για να το δουλεύει μόνος. Ο γάμος γοργά επήλθε καθώς και δύο τέκνα, γιος και κόρη, αφού με το κορμί της γνώριζε πως του ανδρός της τη θέληση να χειραγωγήσει. Ανεκπλήρωτα εκείνα τα ταξίδια σε τόπους μακρινούς του έμειναν, μόνο ιστορίες σκαρφίζονταν φανταστικές για κείνα και στα παιδιά του κατά καιρούς εξιστορούσε. Τις καλύτερες βέβαια για μένα τις κρατούσε, όπως μου είχε πει, όταν με τις ώρες μονάχοι στην ακροθαλασσιά καθόμασταν.  Η Μερόπη θυσίασε την γυναίκα μέσα της για χάρη της μητέρας αφήνοντας άθελά της τα χείλη της ζωής του σκασμένα από τη δίψα.
Το μόνο μέλημά του ήταν πια η ανατροφή των τέκνων που τίποτα δεν θέλησε ποτέ να μη τους λείψει, έστω κι αν ήξερε πως τούτο λάθος είναι. Διότι τα όνειρα και της ζωής το πάθος στο κενό που αφήνει η έλλειψη τα κτίζεις. Έτσι τις μέρες του τις γέμιζε ανάμεσα στα παιδιά του και στον καφενέ, τον οποίο ποτέ του δεν ένιωσε πως του ανήκει.  Όλα όμως υποκατάστατα γι αυτόν φάνταζαν που μάταια προσπαθούσαν να καλύψουν την μοναξιά που σαν τον άνεμο με μανία λυσσομανούσε έξω από τη πόρτα της ψυχής του κάνοντας τη θέλησή του για ζωή σαν φοβισμένο αγρίμι να κρυφτεί στην άβυσσο της.

Αυτά μου είχε πει ο κυρ-Αντρέας, ο πατέρας μου, ένα βράδυ του χειμώνα στο μαγαζί που μόνοι καθόμασταν καλή ώρα όπως εμείς. Δεν φύγαμε μαζί για το σπίτι θυμάμαι, επέμενε πως είχε να διευθετήσει μια υπόθεση ανοικτή εδώ και χρόνια, ασχέτως αν επέμενα πολύ. Μερικοί άνθρωποι ίσως να διαισθάνονται πως του χρόνου τους το πλήρωμα έχει έρθει. Την επομένη τον βρήκα στο τραπεζάκι που μονάχος συνήθιζε να κάθεται νεκρό με ένα γράμμα κλειστό στο χέρι. Κάτω δεξιά γραμμένο το όνομά της, Μπέτυ…   

Παρασκευή 4 Μαρτίου 2016

Μην τον Έρωτα Κρεμάτε

Η σύγχρονη εποχή μας αρέσκεται στο να μεταλλάσσει έννοιες, στήνοντας αυτές στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Από αυτή τη φρενίτιδα, η οποία τείνει να διαμορφώνει το κοινωνικό σε ένα ομιχλώδες κινούμενο πλαίσιο δίνοντας έμφαση σε ένα άψυχο και πληκτικό ατομικό, δεν γλυτώνει ούτε ο Έρωτας. Το αστείο εδράζεται στο γεγονός πως η ελευθερία του έρωτα, η θραύση των αιώνιων δεσμών του, απαιτήθηκε μέσω αγώνων από εμάς τους ίδιους. Ήταν Μάης του ’68 όταν οι νέοι ξεσηκώθηκαν, βγήκαν στους δρόμους με σκοπό τους να γκρεμίσουν το παλιό. Ζητούσαν περισσότερη ελευθερία, κήρυσσαν το Παρίσι σε μια κατάσταση διαρκούς ευτυχίας, απαγόρευαν το απαγορεύεται και εξόρκισαν στο πυρ το εξώτερον κάθε εν δυνάμει θεό ή αφέντη. Τα αιτήματα βρήκαν ανταπόκριση και ο σκοπός επιτεύχθηκε, αλλά ασυνείδητα όπως συμβαίνει σε κάθε επανάσταση που ξεχνάει την πηγή της, δηλαδή την αρχική σπίθα της εξέγερσης, ένας νέος αφέντης αλυσόδεσε την κοινωνία και αυτά τα δεσμά καλά κρατούν έως σήμερα. Πράγματι, μπορούμε να περηφανευόμαστε για αυτή την κατάκτηση τώρα πια που είμαστε σκλάβοι της ελευθερίας, σκλάβοι της απόλαυσής μας. Ερωτευόμαστε πια ελεύθερα, όποτε θέλουμε, όποιον θέλουμε, όπως θέλουμε, κλεισμένοι συνάμα στα ερμητικά σύνορα της μονάδος. Δεν ερωτευόμαστε παρά μόνο για να ικανοποιήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, για να απολαύσουμε εμείς οι ίδιοι μέσω του άλλου, μετατρέποντας τον έρμαιο των πιο ευφάνταστων ιδιοτροπιών μας. Ο φόβος της διάρρηξης και της ανασύνταξης της ζωής μας που πραγματώνεται μέσω του Έρωτα, μας κάνει να απευθυνόμαστε στον άλλο με τρόπο φετιχιστικό.  Η αναγωγή του Έρωτα σε εμπόρευμα ελεύθερης διακίνησης εντός του νεοφιλελεύθερου υστερο-καπιταλιστικού κόσμου είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός. Η αναγωγή στο Δύο, απαραίτητη προϋπόθεση για τον Έρωτα, είναι αδύνατη στο χώρο της υπεραπόλαυσής μας. Αγκιστρωμένη η επιθυμία στο εικονοφαντασιακό έχει απολέσει την δυνατότητα της επιλογής, έννοια απαραίτητη για να καθίσταται εφικτό το άνοιγμα μας στην ενδεχομενικότητα του τυχαίου. Δεν επιλέγουμε πια τίποτα φοβούμενοι πως έτσι θα καταστούμε κοινωνικά απορρίμματα και η θέση μας θα βρίσκετε στο μη-όλο, στο θλιβερό υπόλοιπο του παρία.  Ο Έρωτας, με την οντολογική εμβέλεια που διαθέτει, μας δείχνει το πέρασμα από το τυχαίο προς  μια αξία καθολική, βασισμένη στην διαφορά και όχι στις ταυτίσεις  που μας δίνει ο καθρέφτης που αρεσκόμαστε να βλέπουμε το φανταστικό μας alter ego. Θέλει τόλμη να επιλέξουμε να κτίσουμε πάνω στο Δύο με μόνο εργαλείο την διαφορά αφήνοντας την επιθυμία μας να εκφραστεί σαν επιθυμία καθαυτή και όχι υπό τη μορφή της απόλαυσης. Θέλει δύναμη για να ερωτευθούμε και η έλλειψη αυτής αναζητά να ικανοποιηθεί τοποθετώντας τον ένοχο στο ικρίωμα. Ίσως, φοβόμαστε ακόμη τα τέρατα των παραμυθιών. Ίσως, φοβόμαστε τα τέρατα που είμαστε εμείς…

Τετάρτη 2 Μαρτίου 2016

Το αθώο παιδί της Δύσης




Χιλιάδες πρόσφυγες από τις ισλαμικές χώρες παίρνουν τον δρόμο προς την Ευρώπη αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον. Το ταξίδι τους μια σύγχρονη Οδύσσεια με αναρίθμητα εμπόδια και απώλειες προς την γη της επαγγελίας. Στον αντίποδα, τρομοκρατικές επιθέσεις εξτρεμιστών ισλαμιστών σε χώρες της δυτικής Ευρώπης, πολλοί εκ των οποίων ήταν πολίτες αυτών των χωρών. Έπειτα, στρατιωτικές επιθέσεις των δυτικών κρατών προς Ισλαμικά κράτη και κλείσιμο των συνόρων για τους πρόσφυγες. Ένας φαύλος κύκλος ενός κόσμου που ζει στα πλαίσια μιας υστερο-καπιταλιστικής τρέλας. Η τρομολαγνεία έχει κατακτήσει την συνείδηση κάθε πιστού Ευρωπαίου θεωρώντας μόνο υπεύθυνο για όλα αυτά τα δεινά τον άνθρωπο που τυγχάνει να είναι ισλαμιστής και όχι καλός χριστιανός. Συνειρμικά, μου έρχεται στο νου το ¨κομμουνιστικό τέρας¨ της ύστερης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου περιόδου που βρίσκονταν εκεί σαν ένας απόπατος των εκάστοτε κατηγοριών και φόβων μας. Όλα αυτά όμως απορρέουν από τις ατέλειες του δικού μας οικοδομήματος. Ένα οικοδόμημα προσανατολισμένο στον ατομοκεντρισμό, οδηγούμενο από την απόλαυση εφόσον η επιθυμία παραμένει αγκιστρωμένη στο φαντασιακό μας. Καλύπτουμε το συμβολικό κενό μόνο με την αχαλίνωτη κατανάλωση και αποτιμούμε ιδιαίτερο φόρο τιμής σε ένα ¨ανήκειν¨ από τον φόβο μας μην καταλήξουμε στην χωματερή του ανθρώπινου υπόλοιπου που ανήκουν οι άλλοι. Όμως, αυτό που δεν λαμβάνουμε υπό όψη είναι το πεπερασμένο τούτης της υπεραπόλαυσης, η οποία δεν αρκεί για τον καθένα μας. Σήμερα, δεν αρκεί ούτε για τους πολίτες ενός δυτικού κράτους δημιουργώντας ανθρωπιστικές κρίσεις εντός των συνόρων του. Οι εξτρεμιστές τρομοκράτες του Ισλάμ δημιουργούνται από εμάς τους ίδιους όταν τους απαγορεύετε η είσοδος σε ένα ¨ανήκειν¨, όταν τους καθιστούμε απόβλητους, το πενιχρό υπόλοιπο, τους παρίες του οικοδομήματος μας αν και πρώτα τους δείξαμε την λάμψη μας και τα θέλγητρα αυτής της ωραίας προ-οιδιπόδειας σχέσης μας. Το ίδιο συνέβη με τους πρόσφυγες επίσης, τα ιμπεριαλιστικά μας κατορθώματα τους άναψαν την σπίθα για απόλαυση και τώρα επιθυμούν να οδεύσουν προς την πηγή για να ξεδιψάσουν. Η αποκόλληση μας από αυτό τον τρόπο ζωής καθίσταται περισσότερο από ποτέ αναγκαία. Το πέρασμά μας από το ατομικό στο καθολικό αλλά μέσω μια διαφοράς, μια ελάχιστης διαφοράς, που ενυπάρχει σε μια καθολικότητα και όχι ενός εξαγνισμού ίσως να αποτελεί το πρώτο λιθαράκι ενός νέου δρόμου που επιβάλλεται να διανοίξουμε…