Τετάρτη 20 Απριλίου 2016

Και ύστερα...



Στην Κ.

Σπασμένα μολύβια... 
σαν τις σκέψεις μου ίδιες πως μοιάζουν

Πεταμένες διάσπαρτα... 
στου γραφείου τα ξεφτισμένα ξύλα  

Σελίδες κιτρινισμένες... 
από πέρασμα αδίστακτο του χρόνου

Του αιώνιου υπαρξιακού αγώνα... 
τον ιδρώτα τώρα λερωμένες

Λόγια ανείπωτα...
που το μέλλον ανάξιο μπροστά τους στέκει

Μοναχά διαρκώς θα γράφονται... 
στων ονείρων την γαλήνια σιγή

Πριν του νου η άσβεστη δίψα... 
απ’ τη ρωγμή του χρόνου ξεπροβάλλει



Και ύστερα…

Ήρθες εσύ... 
του ήλιου τις αχτίδες καβαλώντας

Προμηνύοντας μέρα καινή…

Σημαίνουσα αρχή…

Σαν την καρδιά σου νέα… 

Απρόσωπο...



Φοβήθηκες στο κορμί τις μαχαιριές, τον βιασμό του νου

Έφυγες μακριά, προδίδοντας φίλους και αξίες ανάξιες για σένα

Η επιστροφή σου χωρίς μια του χρόνου ρυτίδα τώρα τι ζητά?

Τα παράθυρα των ψυχών πια διπλασφάλιστα για σένα είναι

Κόπος άκοπος να κτυπήσεις τη μισοδιαλυμένη της καρδιάς τη πόρτα

Κανείς πια εδώ στην πρόσκλησή σου θετικά δεν θα ανταποκριθεί

Πιστοί πως μείναμε να διατηρήσουμε τα συντρίμμια της ζωής

Έτσι όπως είναι μοναχά κομμάτια σκόρπια στο χάδι του ανέμου

Να μην χαθούν στης αλλαγής το κύμα, εύκολο δεν ήταν πράμα

Μερικοί ήδη αναχώρησαν, ταξίδι στου ποταμιού την άλλη όχθη

Οι πιο αδύναμοι τα στόματα τους με κόκκινη κλωστή τα ‘ράψαν

Τα χέρια στα μπαλκόνια κρεμασμένα, της γραφής νεκροί στρατιώτες

Στραγγίζοντας το λιγοστό πια αίμα σε λευκές, καινές της ζωής σελίδες

Τι ζητάς να πάρεις τούτη την άγρια νύχτα και ύστερα ξανά να φύγεις?

Το πρόσωπό μου δεν θα το δεις σήμερα, ποτέ ξανά δεν θα το δεις

Κουράστηκα να μου κλέβουν τη μορφή, κουράστηκα τον κόσμο σας…   

Των νεκρών...



Των νεκρών... 
τα πικρά της φυγής τους συναισθήματα
καμίας εκτίμησης ποτέ δεν χαίρουν.

Μέσω έλξης... 
των ανθρώπων στο λόγο υποταγμένης
λάφυρα ξένου θησαυρού πως οικειοποιούνται

Βολικό ως είναι... 
για της έκκεντρης ζωής το αδιάβατο όριο
σε σκιά μαρμάρινων σταυρών την ύπαρξη να κρύβουν

Από φόβο... 
υπό του ήλιου μια θέση να αναλάβουν
Αρέσκονται να στέκουν πίσω από  τα ραμμένα στόματα

Των νεκρών…

Τρίτη 12 Απριλίου 2016

Υπόλοιπο...




Υπόλοιπο,
αναζήτησης του μη γνωστού της ζωής ταξίδι

Του μη ανήκειν πουθενά,
του τίποτα απούσας παρουσίας

Ορισμένο ακριβώς ως Αυτό,
της επιθυμίας όχι κάτι άλλο

Ξετυλίγοντας ευθύς,
σκέψεως μίτο σαν αλλοτινός Θησέας

Σε δαιδαλώδη,
νοητικό λαβύρινθο προσεχτικά βαδίζοντας

Ανοιγμένο πλήρως,
εις το αιώνια ερωτηθέν υπαρξιακό κενό

Της σκέψεως ως και της ψυχής,
αντιστρόφως ανάλογο ορισμένο

Καταβαραθρώνοντας,
το κοινωνικό εντός δίνης διανοητικής

Ελεγείες πλέκοντας,
στης απολεσθείσας ομορφιάς το νεκρικό κρεβάτι…

Δευτέρα 11 Απριλίου 2016

Ταυτίσεις...




Σκέψεις κενής ταυτότητας... 
οι κάτοικοι του νου σου

Ίσως μαζί σου να ‘ρθαν... 
ίσως του λόγου δώρο να ‘ναι

Μα στη δύση σου μαζί... 
σε χρόνο άχρονο θα χαθούν

Να κατοικήσουν... 
της πλάνης σου τα σκοτεινά πελάγη

Ταυτίσεις ταυτότητας ασύμπτωτης... 
τ’ όνειρο του ‘θέλω’

Μα εν μέσω φίλτρου διάθλασης... 
ζητούσες κάτι άλλο

Οικείο σαν την πρότερη... 
μητρός την στοργική αγκάλη

Ξένο συνάμα της στιγμής... 
της άρθρωσης του πρώτου λόγου

Σθένος θέλει περισσό... 
στους Άλλους μοναχός να στέκεις

Αλλοτριωμένος ψάχνοντας... 
του υπόλοιπου τ’ απομεινάρι

Καθώς το πότε και του που... 
σαν δίνη την σκέψη στροβιλίζει

Χαμένος σε κοσμικά παράγωγα... 
που πάντα δεν υπήρχαν 

Πέμπτη 7 Απριλίου 2016

Ισορροπία....



Φόβος την ύπαρξη σου κατακλύζει
σαν το κενό σε καθρέπτες ψυχής αντικρίζεις

Του ιδρώτα οι πνιχτές σταγόνες
τα νοτερά της κάμαρας σανίδια χαϊδεύουν

Υπαρξιακός ακροβάτης ήσουν
σε ευσταθώς άστατο σχοινί ισορροπώντας

Παρηγοριάς επαίτης έμοιαζες
πραγματικότητας ιδεατής εν μέσω ιδεαλισμού

Ξέχωρη η σκέψη της σκέψης σου
στον αέναο κοσμικό χορό μονάχη τώρα στέκει

Αδύνατο ουσίας υπόλοιπο να δεις
στο ομιχλώδες του σύμπαντος αστρικό σκοτάδι

Διαβήτες, αστρολάβους ν’ απλώσεις
στους κιτρινισμένους της καρδιά σου χάρτες

Τοπολογικά ορίζοντας το μέγιστο
παντοτινό της ανθρώπινης ύπαρξης μας όριο

Τολμώντας το βήμα σου να κάνεις
προσδιορισμού επιθετικού απόσταση κρατώντας

Εις τούτον τον καθρέπτη της ψυχής
ενδοκοσμικής βυθίσεως σε κέντρο έκκεντρο να αποφύγεις    

Τετάρτη 6 Απριλίου 2016

Ανάσες



Σκέψεις που επίπονα γίναν στου έρωτα τις νύχτες λέξεις

Να ειπωθούν δεν μπόρεσαν ποτέ παρά να στέκουν μόνες

Μετέωρες ανάμεσα στα δικά μου, στα δικά σου χείλη

Φιλί που στ’ άνεμου το σκίρτημα προσμένει την απώλεια

Ελλείψεως διαρκούς ακάλυπτα καλύπταμε στιγμές μας

Ατενίζοντας των θέλω μας τη χάση, των ίδιων μας εγώ

Σβησμένες είναι πια από του βιβλίου της ζωής οι λέξεις

Σαν ανάσες μακριά πετούν και χάνονται στο ποτέ για πάντα