Σκέψεις που
επίπονα γίναν στου έρωτα τις νύχτες λέξεις
Να ειπωθούν
δεν μπόρεσαν ποτέ παρά να στέκουν μόνες
Μετέωρες
ανάμεσα στα δικά μου, στα δικά σου χείλη
Φιλί που στ’
άνεμου το σκίρτημα προσμένει την απώλεια
Ελλείψεως
διαρκούς ακάλυπτα καλύπταμε στιγμές μας
Ατενίζοντας
των θέλω μας τη χάση, των ίδιων μας εγώ
Σβησμένες
είναι πια από του βιβλίου της ζωής οι λέξεις
Σαν ανάσες
μακριά πετούν και χάνονται στο ποτέ για πάντα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου