Τρίτη 29 Ιανουαρίου 2013

Η μοναξιά του Εαυτού



Άραγε, τι μπορεί να είναι η μοναξιά? Πόσες ερμηνείες τις έχουν δοθεί τελικά και κατά πόσο συντελεί στην μη ολοκλήρωση του ανθρώπου σαν άτομο μέσα στην κοινωνία? Μπορεί να θεωρηθεί σαν μέγεθος που επιδέχεται διαβαθμίσεις? Είναι ερωτήματα που σε όλους μας λίγο πολύ έχουν κατά καιρούς δημιουργηθεί και σε αυτό ευθύνεται σε ένα μεγάλο βαθμό και ο σύγχρονος τρόπος ζωής που έχουμε επιλέξει, ένας τρόπος ζωής γεμάτος άγχος και αγωνία,                                                                                                                                                   μια καθημερινή δοκιμασία αξιολόγησης των πνευματικών και σωματικών ικανοτήτων μας.
Ο ορισμός της μοναξιάς δεν αποτελεί από μόνος του κατασταλτικό παράγοντα για την μη ολοκλήρωση του ατόμου μέσα στην κοινωνία, διότι δεν αφαιρεί από το άτομο, το πρόσωπο καλύτερα, την ικανότητα του να ασκήσει διαλεκτικό έλεγχο. Βέβαια, ο παραπάνω ισχυρισμός ισχύει στην περίπτωση που θεωρούμε ότι η άσκηση διαλεκτικού ελέγχου, η ικανότητα καταλογισμού των ευθηνών των πράξεων και η πλήρης αποδοχή του παρελθόντος αποτελούν στοιχεία ικανά να καταστήσουν ένα πρόσωπο ελεύθερο και κατά επέκταση ολοκληρωμένο σε μια δημοκρατικά διαμορφωμένη κοινωνία. Αν όμως η κατάσταση της μοναξιάς συνδυαστεί με μια ψυχολογική μεταβολή του ατόμου, μετατρέποντάς τον αυτόματα σε ασταθή χαρακτήρα, αυτομάτως αναιρείται η ελευθερία του ατόμου εφόσον είναι αδύνατο να θεωρήσουμε ένα τέτοιο πρόσωπο ικανό προς καταλογισμό. Συνεπώς, δεν μπορούμε να τον θεωρήσουμε σαν ολοκληρωμένο κοινωνικά άτομο.
Πολλές φορές λέμε κάποιος είναι μόνος διότι δεν έχει φίλους ή ότι νιώθουμε μεγάλη μοναξιά αν δεν κτυπάει το τηλέφωνο ή το κουδούνι του σπιτιού μας. Τα παραπάνω αποτελούν απλώς ενδείξεις τις μοναξιάς και μάλιστα θα τολμούσα να πω ότι είναι και αβάσιμες διότι ανταποκρίνονται μόνο στον εξωτερικό φλοιό του ορισμού της μοναξιάς. Ας πούμε πως είναι μονάχα ένα μέρος των συμπτωμάτων και αναμφισβήτητα δεν μπορούν από μόνες τους να καθορίσουν τον ορισμό της μοναξιάς. Δεν αποτελούν καν αποδεικτικά στοιχεία, αφού καταρρίπτονται αυτομάτως με την ύπαρξη ανθρώπων που βιώνουν την μοναξιά σε μεγάλο βαθμό διατηρώντας παράλληλα ένα κοινωνικό κύκλο άμεσης συναναστροφής.
Τελικά, ποίο γεγονός βιώνει το άτομο που νιώθει πραγματικά μοναξιά? Κατά την δική μου άποψη, το φαινόμενο της μοναξιάς προκύπτει από την στιγμή που το άτομο, σαν συνολική συγκρότηση του εαυτού και του προσώπου, αρχίζει να διαχωρίζει τις δικές του επιθυμίες από τα ¨θέλω ¨ και τα ¨πρέπει¨  που του τίθενται από το εξωτερικό του περιβάλλον.  Δηλαδή, από την στιγμή που οι πράξεις του, το εκτελεστικό κομμάτι των επιθυμιών του, δεν ενεργούν με την δική του βούληση αλλά περιορίζονται από το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει. Σίγουρα, το παραπάνω γεγονός επιβάλλει περιορισμούς στις επιλογές του ατόμου. Οι περιορισμοί στην ελευθερία των πράξεων του καθιστούν το άτομο αυτομάτως ανελεύθερο. Ο συλλογισμός αυτός σε πρώτη ανάγνωση  έρχεται σε αντίθεση με αυτό που υποστήριξα παραπάνω, δηλαδή στην μη κατασταλτική δράση της μοναξιάς σε σχέση με την κοινωνική ολοκλήρωση του ατόμου.  Η αναίρεση του συλλογισμού μου ισχύει στην περίπτωση που οι επιθυμίες του ατόμου με τις αντίστοιχες του εξωτερικού του περιβάλλοντος είναι εκ διαμέτρου αντίθετες, δηλαδή αυτομάτως από τον ορίζοντα των επιλογών του ατόμου διαγράφονται κάποιες επιλογές. Όμως, το φαινόμενο της μοναξιάς δεν σχετίζεται με τις περιπτώσεις  του περιορισμού των επιλογών δράσης. Για παράδειγμα, αν ένας εργοδότης μας πει κάνε το Α αν θέλεις να διατηρήσεις την θέση σου, ενώ εμείς δεν είμαστε διατιθέμενοι να κάνουμε την πράξη Α αλλά μια πράξη Β και χάνουμε την δουλεία μας, δεν μπορούμε να θεωρηθούμε διαισθητικά ότι νιώθουμε την μοναξιά γιατί απολυθήκαμε. Αντιθέτως, η μοναξιά σχετίζεται με το κόστος μια επιλογής αλλά σύμφωνα με την δική μας κοστολόγηση. Σχετίζεται με τις επιλογές μας εντός ενός περιβάλλοντος καθαρά εσωτερικού, ακόμη και το εξωτερικό περιβάλλον που αναφέρθηκε ανήκει στο εσωτερικό αυτού του περιβάλλοντος . Έτσι, ενώ για το κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο δρούμε μπορούμε να θεωρηθούμε ελεύθεροι , αφού τηρούμε όλα τα κριτήρια που αντικατοπτρίζουν αυτή την ιδιότητα, εντούτοις είναι πιθανό να είμαστε άτομα τα οποία νιώθουμε την μοναξιά, εφόσον ισχύει ο διαχωρισμός των  ¨θέλω¨ μας. Μπορούμε να αντιστοιχίσουμε τον παραπάνω συλλογισμό με τον αντίστοιχο της φυσικής, ο οποίος πραγματοποιεί τον διαχωρισμό μεταξύ μακρόκοσμου και μικρόκοσμου. Συνεπώς, ενώ στο μακρόκοσμο θα είναι δυνατό να θεωρηθούμε ελεύθερα άτομα, στο μικρόκοσμο είναι δυνατό να βιώνουμε την μοναξιά. Βέβαια, ο παραπάνω ισχυρισμός ισχύει στην περίπτωση που τα κριτήρια που καθιστούν ένα άτομο ελεύθερο δεν είναι ενεργά στην περίπτωση της όρασης του ατόμου σαν δυαδική μονάδα, δηλαδή στον χώρο του μικρόκοσμου, γεγονός το οποίο ισχύει διότι είναι αδύνατο ένα άτομο στο εσωτερικό του να διατηρεί κοινωνικές δομές.    

Το Λιμάνι



Σ’ απάνεμο λιμάνι τα όνειρά σου
Αργά με τον καιρό βουλιάζουν
Με την σκουριά τα μέσα τους να τρώει
Και συ με προσμονή του βυθού το έρεβος
Θες να αγγίξεις
Τι να την κάνεις μια ζωή δίχως αγάπη?
Μα την αγάπη ολόγυρα την έχεις
Εσύ ήσουν αυτός  που το μίτο της
Έχεις χάσει και τώρα σε λαβύρινθους
Σκέψεων τριγυρίζεις μη βλέποντας
Τίποτα άλλο πάρα μόνο την έξοδο να βρεις
Ποια έξοδο? Ποιο τέλος?
Γιατί από τον λαβύρινθο να βγεις?
Τι ψάχνεις?
Δες τον γλάρο πως περίτεχνα πετά
Λες πως τον Θεό θα αγγίξει
Εκεί ψηλά στου ουρανού το απέραντο γαλάζιο
Διώξε το κοράκι από πάνω σου επιτέλους
Που το κουφάρι σου όλο πιλατεύει
Τα μάτια στον ουρανό να τα χεις
Πάντα καρφωμένα και πέτα
Πέτα ψηλά, ελεύθερος
Ελεύθερος να ζήσεις!

Κυριακή 27 Ιανουαρίου 2013

Ένα τσιγάρο κι ένα ποτήρι



Περπατούσα εντός μιας νεκρικής σιγής, περίεργο βέβαια διότι γύρω μου υπήρχε ζωή. Ήταν σαν εκείνο το ανέκδοτο που σατίριζε την ιουδαϊκή θρησκεία, εκείνο που περιέγραφε μια κατάσταση όπου παντού ήταν Σάββατο και στον χώρο του πρωταγωνιστή Κυριακή, προφανώς στην περίπτωση μου από την ανάποδη πλευρά. Λοιπόν, περπατώντας έστριψα ένα τσιγάρο, μια προσφιλή δραστηριότητα για το άτομο μου. Κάθισα σε μια γωνιά, το σώμα μου ένιωσε σχεδόν ενστικτωδώς το κρύο του περιβάλλοντα χώρου και όχι άδικα. Έβγαλα τον αναπτήρα από την τσέπη μου και άναψα το τσιγάρο. Μια πρώτη δυνατή ρουφηξιά και σαν να προστέθηκε στον χώρο μια νέα φλογίτσα, λίγο διαφορετική από τις άλλες αλλά δεν έπαυε να εμπεριέχει την ζεστασιά της φωτιάς και κατ’ επέκταση ενίσχυε την αντίθεση με την νεκρική παγωνιά του χώρου.
Καπνίζοντας το τσιγάρο σκεφτόμουν και παράλληλα συνομιλούσα, συνομιλούσα βουβά με έναν συνομιλητή ναι μεν αγαπημένο αλλά και αόρατο συνάμα. Βέβαια αόρατος μπορεί να ήταν σε μένα, αόρατος με βάση την δική μου ατελή όραση, όχι επειδή είμαι διοπτροφόρος αλλά διότι είμαι άνθρωπος. Βασικά, για να είμαι ειλικρινής ρωτούσα και περίμενα κάποια απάντηση. Κι όμως απάντηση δεν πήρα και ήταν κάτι λογικό, δεν το περίμενα εξάλλου διότι δεν ρωτούσα σωστά. Η φύση σου απαντά όταν ρωτήσεις σωστά και όταν αναφέρομαι στην φύση εννοώ κάτι ξένο προς εμάς τους υποτίθεται μορφωμένους και πολιτισμένους δυτικούς, που δεν ήμαστε τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από ανθρωποειδή.
Τώρα, φίλε αναγνώστη μπορεί να «τα έχεις πάρει μαζί μου», έκφραση προσφιλή στις νεοελληνικές μας προτιμήσεις. Δεκτό, αλλά πριν προβείς στην τελική σου κρίση, ένα μονάχα σου ζητώ να αναλογιστείς, τις ερωτήσεις μου, τις ερωτήσεις σου, τις ερωτήσεις μας και τον απώτερο σκοπό τους. Κάποτε βέβαια, ρωτούσαν πολύ περισσότερο οι άνθρωποι, τώρα λιγότερο αλλά δεν έχει πρωταρχική σημασία τούτο στο παρών κείμενο. Η σημασία έγκειται στον σκοπό αυτής της ερώτησης. Πράγματι, αναλογιζόμενοι το σκοπό των περισσοτέρων ερωτημάτων μας, καταλήγουμε μετά την αφαίρεση πολλών φιλμ παραποίησης στο «εγώ» μας. Όλες οι ερωτήσεις μας έχουν ως τελικό σκοπό την ικανοποίηση του εγωισμού μας. Όμως, ήδη με αυτόν τον τρόπο δεν θα λάβουμε ουδεμία απάντηση και συνεχώς θα βρισκόμαστε σε μια υπό του μηδενός κατάσταση, ποτέ μας δεν θα μπορέσουμε να αγγίξουμε την τελειότητα του μηδενός, χωρίς αρχή και τέλος, πόσο μάλλον αυτόν τον ευθυτενή παράστημα της μονάδος. Διότι αυτό που υποβάλλουμε συνεχώς είναι ερωτήσεις, δεν είναι η διερώτηση. Η ερώτηση  δεν εμπεριέχει την σκέψη και ως γνωστόν «εν αρχή εστί ο Λόγος».  Μέσω της διερώτησης μπορούμε να μάθουμε ή μάλλον να θυμηθούμε αυτά που ξεχάσαμε σαν άνθρωποι, εξάλλου αυτό δεν είναι το νόημα και η ουσία της αλήθειας;
Κάθε τέλος έχει μια αρχή και σε κάθε αρχή περιέχεται ένα τέλος. Το τασάκι γέμισε και το ποτήρι είναι άδειο, αυτό είναι ο κόσμος και η διττότητα η αρχή του. Μα μονάχα μια λέξη δεν έχει το διπλό της, η Αλήθεια.

Σάββατο 26 Ιανουαρίου 2013

Μια βόλτα στην ελευθερία



Είναι περίπου 6 το πρωί, τόσο δηλαδή υπολόγιζα.  Ίσα ίσα κατάφερα να σηκωθώ από το κρεβάτι μου, η υγρασία που έχει σκεπάσει ολόκληρη τη πόλη σαν μια αλλοτινή επιδημία, αποτελεί την κυριότερη αιτία αυτής της  δυσκαμψίας του κορμιού μου. Βήμα αργό, συρτό με κατευθύνει στο μικρό μου κουζινάκι, ενώ παράλληλα μια ανατριχίλα διαπερνάει ολόκληρη την σπονδυλική μου στήλη, λες και με καρφώνουν χιλιάδες μεταλλικές ακίδες. Βάζω λίγο νερό να βράζει ενώ παράλληλα ψαχουλεύω στο ψυγείο να βρω κάτι φαγώσιμο. Το στομάχι μου είναι πια κόμπος, έχω να φάω δύο ολόκληρες μέρες. Πιάνω την μεταλλική μου κούπα και ετοιμάζω όπως όπως ένα σκέτο στιγμιαίο ρόφημα καφέ. Μια γουλιά καφέ και μια ρουφηξιά από το τσιγάρο που ετοίμασα όταν συνειδητοποίησα την αβάσταχτη κενότητα του ψυγείου μου και κατευθύνομαι προς το μπάνιο. Είναι Δευτέρα και πρέπει να ξυριστώ, να δείχνω καθώς πρέπει εφόσον θα βγω για ακόμη μια μέρα στο σεργιάνι για εύρεση δουλειάς.  Πόσος καιρός πάει τώρα που γυρίζω από εδώ και από εκεί με μια φυλλάδα παραμάσχαλα ψάχνοντας να βρω έστω και μια ημιαπασχόληση ούτε καν θυμάμαι, ίσως να είναι κανένα εξάμηνο. Φρέσκος ακόμη είμαι αν αναλογιστώ περιπτώσεις γνωστών μου που για χρόνια τους συντηρούσαν οι δύσμοιροι γονείς τους. Χρήση παρελθοντικού χρόνου με άμεση επέκταση και στο παρόν, στο σήμερα, διότι δεν είναι καινούργια αυτή η κατάσταση στην Ελλάδα, δεν ζούμε κάτι καινούργιο αλλά έγινε λίγο πιο τραχύ το πάτωμα της φυλακής μας, λογικό αφού τόσα χρόνια πέρα δώθε, πάνω κάτω σε τούτο το κελί φαγώθηκε το γυαλιστερό δάπεδο και τώρα γδέρνει της πατούσες και ματώνει τα όνειρα σου. Κοιτάζομαι στο καθρέφτη και ανακαλύπτω πως ο χρόνος ποτέ του δεν θα μείνει άνεργος, καθημερινά κάνει την δουλεία του με απόλυτη επιτυχία σκάβοντας υπομονετικά το πρόσωπό μου. Γερνάω και μαζί μου γερνάν και οι ελπίδες μου, καμπουριάζουν σαν τα γεροντάκια, κουλουριάζονται για να διατηρηθούν ζεστές αφού ο άνεμος των δήθεν νέων οικονομικών μέτρων που μας επιβάλλονται είναι παγερός και λυσσασμένος . «Γαμώτο» αναφωνώ ξαφνικά μόλις νιώθω την παγωμένη λεπίδα να σκίζει το δέρμα του προσώπου μου. «Λογικό είναι…..» λέω στον εαυτό μου, αν συνεχίσεις αυτές τις μαύρες σκέψεις θα ξανακοπείς. Ευτυχώς, το αίμα πήζει σχετικά εύκολα, τελειώνω το ξύρισμα και ξαναπάω στην κουζίνα να συνεχίσω το πλούσιο πρωινό μου, το καφέ και το τσιγάρο μου. Ρίχνω μια ματιά στην εφημερίδα, χθεσινή αλλά μοιάζει με σημερινή και τολμηρά θα έλεγα και με αυριανή και με μεθαυριανή και με την αντίστοιχη του επόμενου μήνα. Τίποτα το νέο, η πολιτική διακυβέρνηση της χώρας απούσα εδώ και πολύ καιρό. Η πολιτική και οικονομική κατάσταση της χώρας μοιάζει με σίριαλ  που γνωρίζεις την αρχή, την μέση και το τέλος. Πάντως, το τέλος το δικό σου είσαι ελεύθερος να το αποφασίσεις. Δύσκολη απόφαση όμως, έχεις να επιλέξεις χώρο, χρόνο, τρόπο και είναι ακόμη πολύ νωρίς, βαριέμαι για να πω την αλήθεια.
Σηκώνομαι βαριεστημένα από το τραπεζάκι της κουζίνας και πάλι με το γνώριμο συρτό βάδισμά μου κατευθύνομαι στο υπνοδωμάτιο μου για να ντυθώ. «Τυχερός είμαι όμως ή οι γονείς μου ήταν προφήτες….» λέω στον εαυτό μου. Δεν έχω παράπονο, απεναντίας νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη γι αυτούς, αφού και ένα σπίτι έχω και κάποιες οικονομίες στην μπάντα. Αυτά μου άφησαν λες και το γνώριζαν πως θα έφτανα σε αυτή την κατάσταση μια μέρα. Αν το γνώριζα πάντως εκ των προτέρων δεν θα αφιέρωνα τόσα από την ζωή μου σε πτυχία και σε διάβασμα, εφόδια για την ζωή μου λέγανε. Λες και η ομαλή βίωση της παιδικής ηλικίας δεν αποτελεί εφόδιο ζωής, όσο για την εφηβεία μου ήταν πιο πιθανό να κάνω μελέτη γι αυτή παρά να την βιώσω και έτσι να αποκτήσω μια τεχνοκρατική αντίληψη του έρωτα όταν τριγυρνούσα τα νοτερά βράδια στα στενοσόκακα με τα κόκκινα λαμπάκια απ’ έξω. Τυλίγω ένα κασκόλ γύρω από το λαιμό μου και φοράω το παλτό μου. Κατευθύνομαι προς το κουζινάκι και αρπάζω από το τραπέζι πάνω την φυλλάδα και τον καπνό μου με όλα τα συμπράγκαλά του. «Φως, έχω ανάγκη από λίγο φως», απευθύνομαι με μια ένταση προς τον εαυτό μου που τον αφήνει ακόμη και τον ίδιο έκπληκτο σε μια ύστατη προσπάθεια να αποδιώξω την μαυρίλα των σκέψεων μου και φεύγω βιαστικά από το σπίτι.
Παγερή η σημερινή μέρα, κάτι που με αναγκάζει να σηκώσω τον γιακά του παλτού μου, αλλά με ένα πανέμορφο λαμπερό ήλιο που όπως φωτίζει από την βρωμιά τα μαύρα πλακάκια του πεζοδρομίου, έτσι φωτίζει και τις μαύρες από την λύπη όμως ψυχές των ανθρώπων. Τουλάχιστον, τις βροχερές μέρες η αντίθεση δεν είναι και τόσο μεγάλη, χάνεται το μαύρο μέσα στο μαύρο.  Σηκώνω τα μάτια προς τον ουρανό, πεντακάθαρος, γαλανός, διέξοδος από τις μουντές σκέψεις μου. Παίρνω την απόφαση να αλλάξω ρόλο, δεν θα δώσω σήμερα την ίδια παράσταση, «καλημέρα σας, άνεργος με πτυχίο είμαι…… κλπ κλπ» και παίρνω την απόφαση να κάνω μια βόλτα στην παραλία. Σιγοκατηφορίζω τους στενούς δρόμους της πόλης, μιας πόλης άτονης σαν να έχει χάσει κομμάτια της ψυχής της, «σημεία των καιρών» θα λέγανε με μια προσποιητή αγανάκτηση οι βολεμένοι δημοσιγραφίσκοι κατά την διάρκεια των δελτίων ειδήσεων, όπου με εντελώς τεχνοκρατικά κριτήρια θα ανέλυαν την οικονομική και κοινωνικοπολιτική κατάσταση της χώρας πετώντας που και που οι κεντρικοί παρουσιαστές  ψευτοαισθηματικές πινελιές. Όσο κατηφορίζω, το βήμα γίνεται πιο αργό, συρτό…. Ώσπου φτάνω στην άκρη της αποβάθρας. Ξεκουμπώνω το παλτό μου και ανοίγω τα χέρια μου προς τον ήλιο, σαν αρχέγονος άνθρωπος που κάνει δέηση στους θεούς του και ξαφνικά χάνομαι, τώρα πια είμαι ένα με το γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού, επέστρεψα από εκεί που πριν εκατομμύρια χρόνια ήρθα, είμαι ελεύθερος….     

Παρασκευή 25 Ιανουαρίου 2013

Μια ιστορία για μικρούς μεγάλους


Δεν ήταν πολλές οι μέρες από την γέννηση μου, να ‘χε δηλαδή καμιά εβδομάδα στο σπίτι. Ξάφνου, ένα πρωινό δεχτήκαμε μια απροσδόκητη επίσκεψη. Στο καθιστικό μες στην αγκαλιά της μητέρας μου αντίκρισα απέναντι μου τρεις καλοσυνάτες γυναικείες φιγούρες και ένα κουτί, ένα μεγάλο κουτί. Μας πληροφόρησαν πως έρχονταν από την κυβέρνηση και πως στα πλαίσια ενός εκσυγχρονιστικού προγράμματος χάριζαν σε κάθε νεογέννητο ελληνόπουλο ένα δώρο εν ονόματι όνειρο. Μας τόνισαν δε πως το εν λόγω κουτί θα έπρεπε να το κουβαλάω πάντα μαζί μου, περιείχε κάποια χαρακτηριστικά εντός του που θα μου χρησίμευαν στην υπόλοιπη ζωή μου. Ο μόνος περιορισμός που έθεσαν και μάλιστα σε αυστηρό τόνο ήταν πως θα έπρεπε να ανοιχτεί εφόσον ενηλικιωνόμουν.
Εκείνη την μέρα θυμάμαι την ατέλειωτη χαρά των γονιών μου. Μέχρι και πάρτι διοργάνωσαν το απόγευμα και μου έδεσαν το κουτί στο αριστερό μου ποδαράκι σύμφωνα με τις οδηγίες που είχαν λάβει. Από τότε λοιπόν, όπου και να πήγαινα έσερνα ξοπίσω μου αυτό το κουτί. Ήμουν περήφανος για το κουτί μου, είχα το όνειρο μου πάντα δίπλα μου, ξυπνούσα και κοιμόμουν με το όνειρό μου, το δικό μου όνειρο. Βέβαια, καθώς μεγάλωνα, άρχισα να αμφιβάλω γι αυτό το όνειρο. Οι λόγοι ήταν κυρίως πρακτικοί. Για παράδειγμα, δεν μπορούσα να παίξω με τα άλλα παιδιά στην γειτονιά κουβαλώντας αυτό το κουτί μαζί μου. Ούτε τα άλλα παιδιά όμως μπορούσαν να παίξουν στην γειτονιά για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Ελάχιστα ήταν αυτά που το απαρνήθηκαν και τα έβλεπες να παίζουν στα πάρκα και τις αλάνες. Έτσι κάπως ερήμωσαν οι γειτονιές και οι αλάνες έγιναν πολυκατοικίες και οι άνθρωποι μεταξύ τους άγνωστοι. Στο σχολείο επίσης, ήμουν μόνος. Στο θρανίο χωρούσα εγώ και το κουτί μου. Το ίδιο και οι συμμαθητές μου με τα όνειρά τους. Έτσι κάπως μεγαλώσαμε χωρίς φίλους, μοναχικοί και χάσαμε κάθε στοιχείο κοινωνικότητας.
Αργότερα, στα χρόνια του πανεπιστημίου ήταν η μόνη εποχή όπου χαιρόμουν το όνειρό μου διότι κατάφερνα να κάθομαι πάνω του  στα γεμάτα αμφιθέατρα της σχολής μου. Προφανώς, η εκσυγχρονιστική κυβέρνηση δεν θα είχε λάβει υπόψη την υπέρμετρη αύξηση των εισακτέων στα ανώτατα ιδρύματα και έτσι δεν είχε μεριμνήσει για την ανάπτυξή τους, αν και νομίζω ήταν η εισαγωγή του παιδιού σε ένα από τα πανεπιστήμια όρος για το άνοιγμα του κουτιού. Την δικαιολογώ όμως την κυβέρνηση, τι να πρωτοσκεφτεί εξάλλου, άνθρωποι είναι κι αυτοί. Στα φοιτητικά μου χρόνια γνώρισαν και τον πρώτο μου έρωτα, την πρώτη μου σχέση. Ανέμελες εποχές, οι δυο μας θυμάμαι περνούσαμε τόσο ωραία αλλά ζούσαμε έναν έρωτα επιφανειακό. Βλέπετε πάλι το κουτί δημιουργούσε προβλήματα και μάλιστα κατά την διάρκεια του έρωτα. Η κοπέλα είχε κι αυτή το δικό της κουτί και όταν κάναμε έρωτα τα βάζαμε κάτω από το κρεβάτι με αποτέλεσμα να περιορίζετε σημαντικά το εύρος των κινήσεών μας, ουσιαστικά δεν μπορούσαμε να δοθούμε ο ένας  στον άλλον. Έτσι κάπως έγιναν επιφανειακές και ρηχές οι σχέσεις των ανθρώπων, αφού ένα κομματάκι εγωισμού υπήρχε στον καθένα μέσα μας που μας έδενε όλο και πιο πολύ με το όνειρό μας.
Τα χρόνια πέρασαν, τελείωσα επιτυχώς την σχολή μου και βγήκα στην αγορά εργασίας. Το ευτύχημα είναι πως βρήκα σχεδόν άμεσα εργασία σχετική μάλιστα με το αντικείμενο που σπούδασα και αγαπώ. Έτσι, δεν μπήκα στην διαδικασία να ανοίξω το κουτί μου και συνέχισα να το κουβαλώ μαζί μου υπολογίζοντας να το ανοίξω κάποια στιγμή στο μέλλον, σε έναν άλλο σταθμό της ζωής μου, όπως για παράδειγμα όταν θα ήθελα να κάνω οικογένεια. Όμως, καθώς τα χρόνια περνούσαν το εκσυγχρονιστικό όραμα της αγαπημένης κυβέρνησης που τόσο νοιάζονταν για τα όνειρά μας όλο και βούλιαζε παρασέρνοντας μαζί του και την οικονομία της χώρας. Αποτέλεσμα αυτής της κοινωνικής και οικονομικής πτώσης ήταν και η απόλυσή μου. Το γεγονός όμως του κλειστού κουτιού που κουβαλούσα με έφερνε κάποιου είδους ανακούφιση. Ο καιρός που θα άνοιγα το κουτί μου πλησίαζε με γοργούς ρυθμούς.
Έτσι και έγινε, ήταν μεσημέρι θυμάμαι και ο ήλιος έλαμπε λαμπρός λούζοντας με άπλετο φως την κάμαρά μου, αχ αυτός ο ήλιος. Καθισμένος στην άκρη του κρεβατιού μου και με περισσή ευλάβεια ξεκίνησα να ανοίγω το όνειρό μου. Η έκπληξη στο πρόσωπό μου ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής με το πέρας της διαδικασίας του ανοίγματος, διότι στο δωμάτιό μου ήμουν εγώ και ένα άδειο κουτί. «Μάλιστα» είπα, το όνειρο που μου χάρισαν εκείνες οι καλοσυνάτες κυρίες της κυβερνήσεως δεν ήταν τίποτα άλλο από αέρας, ένα άδειο κουτί, ένα όνειρο κενό. Από τα νεύρα και την αγανάκτηση μου ήθελα να το πετάξω κατευθείαν, ένιωθα μια τεράστια απογοήτευση. Το παίρνω για τελευταία φορά στα χέρια μου και βγαίνω έξω στην βεράντα για να το πετάξω κάτω και τότε ξαφνικά αντικρίζω κάτι που δεν μπορούσα να δω τόσα χρόνια, κάτι που προφανώς δεν ήθελα να δω τόσα χρόνια. Ο δρόμος ήταν γεμάτος με χιλιάδες άδεια κουτιά, με χιλιάδες όνειρα κενά. Έτσι κάπως, οι άνθρωποι έμεινα μόνοι τους, εγωιστές, χωρίς ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας, χωρίς όραμα και μάλιστα με τα όνειρά τους κενά.

Μια ανάμνηση ή αλλιώς πως ξέχασα τη ζωή…

Ήταν Αύγουστος, μια εβδομάδα πριν την μεγάλη γιορτή της ορθοδοξίας περίπου. Θυμάμαι έναν καταγάλανο ουρανό εκείνη την μέρα και έναν ασυνήθιστα φωτεινό ήλιο σαν κι αυτούς που είναι απίθανο να αντικρίσεις πια στα μεγάλα αστικά κέντρα. Το χωριό κατάμεστο από κόσμο, όπως συνηθίζεται μέρες εορτών, έλαμπε σαν να ήταν κτισμένο από ατόφιο χρυσάφι. Το μόνο σκιερό μέρος εκείνη την ώρα η πλατεία του χωριού, κάτω από τον γερασμένο πλάτανο. Έξι τραπεζάκια όλα κι όλα, από το μικρό καφενεδάκι του χωριού, έξι τραπεζάκια από εκείνα τα ξύλινα τα κλασσικά με το μάρμαρο επάνω. Γεμάτα όλα από παρέες ντόπιων, παππούδες όλοι τους που αποφάσισαν να μην αφήσουν τον τόπο τους και να γεράσουν εκεί όπου γεννήθηκαν παρέα με τον πλάτανο, που από μπροστά του πέρασαν γενιές και γενιές.
Σ’ ένα από τα τραπεζάκια ένα ασυνήθιστο θέαμα επικρατούσε σύμφωνα με τις επιταγές της σύγχρονης πραγματικότητας αλλά εντελώς συνηθισμένο στα παραμύθια που μας άρεσαν να ακούμε μικροί. Λοιπόν, σ’ αυτό το τραπεζάκι ο μπάρμπα-Γιώργης καθόταν και γύρω του ένα μπουλούκι μικρά παιδιά, με μάγουλα αναψοκοκκινισμένα από το παιχνίδι τους και τον αυγουστιάτικο ήλιο, με στοματάκια ορθάνοικτα και μάτια προσκολλημένα στο βαθειά σκαμμένο από τον αμείλικτο χρόνο πρόσωπο του μπάρμπα-Γιώργη.
Εκεί, ο μπάρμπα-Γιώργης καθόταν ευθυτενής και περήφανος, όπως περήφανα έζησε όλη την ζωή του, τους διηγούνταν ιστορίες από το παρελθόν του, πολλές από τις οποίες  έμοιαζαν σαν παραμύθια για αυτά τα μικρά αναψοκοκκινισμένα αγγελούδια, αφού κανείς σε αυτή την χώρα που γεννήθηκαν, κανείς από τους διοικούντες δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για αυτά να γνωρίσουν την ιστορία του τόπου τους. Αν δεν είχε ιστορίες να τους πει αυτός ο περήφανος γέροντας. Ο μπάρμπα-Γιώργης είχε γεννηθεί κατά τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο, κάτω από αντίξοες συνθήκες. Ένα ακόμη παιδί του πολέμου. Τα παιδικά του χρόνια δύσκολα, ένα δημοτικό κατάφερε να βγάλει μόνο. Τους έλεγε ιστορίες για το διάστημα του μεσοπολέμου, τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης που επικρατούσαν σε τούτο το τόπο, για τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, την κατοχή, τον εμφύλιο σπαραγμό, την μεταπολίτευση, όχι όμως μέσα από το οπτικό πεδίο ενός ιστορικού, αλλά από μια εντελώς προσωπική οπτική γωνία. Όλα τους τα εξιστόρησε ο μπάρμπα-Γιώργης, όλα έως ότου ο ήλιος άρχισε να δύει αποχωρώντας κι αυτός περήφανα από το σκηνικό της μέρας.
Μια μονάχα ιστορία δεν τους είπε, μια ιστορία που σε κανέναν ποτέ του δεν είπε τίποτα, απλώς περιορίστηκε σε μια αναφορά ότι κάποτε είχε παντρευτεί μια όμορφη ξανθιά κοπέλα. Πράγματι, ο μπάρμπα-Γιώργης ήταν κάποτε παντρεμένος με μια κοπέλα, πολλοί από τους συγχωριανούς του της είχαν προδώσει τον τίτλο της ομορφότερης κόρης του τόπου τους. Μαζί της έκαναν δύο παιδιά, τα οποία ζούνε στα ξένα, ο γιός του στην Αγγλία και η κόρη του στις Ηνωμένες Πολιτείες, παιδιά που η πατρίδα τους δεν μπόρεσε να τα κρατήσει λόγω των άστοχων για μια ακόμη φορά πολιτικών της κινήσεων. Η γυναίκα του είχε πεθάνει πριν πέντε περίπου χρόνια. Έκτοτε, ζούσε μονάχος, μάθαινε αραιά και που νέα των παιδιών του και περίμενε πια υπομονετικά το πέρας των ημερών του.
Γιατί τάχα να μην έχει αναφέρει τίποτα για εκείνη, για τον έγγαμο βίο του, για τις στιγμές μαζί της παρά μόνο να αναλώνεται σε απλές αναφορές του τύπου: κάποτε ήμουν παντρεμένος, η γυναίκα μου πέθανε πριν πέντε χρόνια, έχω δυο παιδία που ζουν στα ξένα? Όλη την υπόλοιπη ζωή του την θυμόταν με μια αξιομνημόνευτη διαύγεια, αλλά όποτε τον ρωτούσαν για αυτή την περίοδο της ζωής του αρνιόταν να μιλήσει προφασιζόμενος πάντα ότι δεν θυμόταν τίποτα. Οι άνθρωποι τον παρεξηγούσαν για την εν λόγω στάση του, τον επέκριναν για την σκληρότητα του, άλλοι τον κατηγόρησαν μάλιστα για το πόσο σκληρός και τραχύς άνθρωπος είναι, χωρίς ίχνος αισθημάτων μέσα του και αμφέβαλαν αν ποτέ του είχε αγαπήσει τούτη την γυναίκα ή απλώς την παντρεύτηκε έτσι απλά για να τον υπηρετεί και να του ικανοποιεί όλες τις απαιτήσεις του. Αντιθέτως, ο μπάρμπα-Γιώργης τους ανταπαντούσε σε όλες αυτές τις κατηγορίες με ένα καλοσυνάτο χαμόγελο και συνέχιζε την μοναχική του πορεία στην ζωή.
Καμιά φορά, εκεί που κάθομαι στο γραφείο μου και ηρεμώ μετά την δουλειά, ενθυμούμαι τον μπάρμπα-Γιώργη και την στάση του πάνω σε αυτό το θέμα. Τώρα, που πέρασαν τα χρόνια, τον δικαιολογώ απόλυτα για την θέση που υποστήριζε. Αυτός, ο σχεδόν αγράμματος γεροντάκος γνώριζε την ζωή πολύ περισσότερο από τον κάθε γραμματιζούμενο. Γνώριζε πώς να ζει στο παρόν και μόνο σε αυτό, ήξερε να ζει με όλο του το πάθος, με όλο του το «είναι» τις στιγμές που πέρασε με αυτή την γυναίκα, γιατί πολύ απλά ζούσε το παρόν μαζί της και στα καλά και στα άσχημα. Δεν υπολόγισε ποτέ του στο παρελθόν, ούτε προσδοκούσε τίποτα στο μέλλον από την στάση που διατηρούσε την παρούσα στιγμή, από την ένταση των συναισθημάτων του, από το πάθος του. Ζούσε για να ζει μαζί της όλες τις στιγμές σαν να ήταν μοναδικές, δεν είχε σχέδιο, δεν έκτιζε ούτε προσδοκούσε τίποτα. Αυτός ήταν ο λόγος που δεν ανέφερε τίποτα για την γυναίκα του, για τις στιγμές τους, για να μην ξεχάσει αυτά που είχε ζήσει, να μην λησμονήσει τίποτα από αυτήν, από την γυναίκα του, από την σχέση τους. Όλοι αυτοί που τον κατηγορούσαν και τον παρεξηγούσαν, αλλά και όλοι εμείς που θα αντιδρούσαμε το ίδιο απέναντι του έχουμε τελικά ξεχάσει την ζωή μας, αφού την μεταμφιέσαμε σε ανάμνηση. Στο τέλος, όλοι εμείς πεθαίνουμε, όπως έχει πεθάνει τώρα πια και ο μπάρμπα-Γιώργης, αλλά με μια διαφορά: ο αγράμματος αλλά περήφανος και ευθυτενής γεροντάκος πέθανε γνωρίζοντας τι έζησε, ενώ εμείς πεθαίνουμε χωρίς να γνωρίζουμε ουσιαστικά τι ζήσαμε….