Τρίτη 29 Μαρτίου 2016

Της Βαβυλώνας απολεσθείσα πόρνη…




Μέσα στη πλάνη νυχτερινών ονείρων, 
στην αγκαλιά σου χάνομαι της Βαβυλώνας πόρνη

Το ρόδο του Ισπαχάν στα γυμνά σου πόδια, 
της γης ωραιότατη κόρη ταπεινά αφήνω

Στους ποταμούς των ηδονών γυμνός ξεχύνομαι, 
την μοναδικότητα σου στο κόσμο διαλαλώντας

Μα η φωνή μου άφωνη,  
μονάχη σε ανθρώπων τις ερημωμένες ψυχές αγωνιώντας στέκει

Κοίτα οι μουσικοί, 
απ΄ του κόσμου το απόκοσμο ουρλιαχτό την ακοή τους ΄χάσαν

Τα μουσικά τους όργανα δίχως σκιά, 
τη σκόνη του αδάμαστου χρόνου ταπεινά φορέσαν  

Του ανέμου έρμαια οι πολύχρωμοι καμβάδες,
οι παλέτες καθαρές υπό τον ήλιο ΄μείναν

Ζωγράφοι που οικειοθελώς τυφλώθηκαν, 
σε μισογκρεμισμένες οίκων ανοχής γωνιές ξαπλώνουν

Στις απόλαυσης της λεωφόρους οι πόρνες, 
την ομορφιά σου κυρά της Βαβυλώνας  κακολογούν

Οι ποιητές με τον θάνατο αντάμα, 
περήφανοι τις εκβολές των αρχαίων σου ποταμών θαυμάζουν

Με φωνή ψιθυριστή όλοι τους μα συνάμα μόνοι, 
μοιρολόι στου έρωτα τον τάφο λέγουν

Για σένα, απολεσθείσα της Βαβυλώνας αγαπημένη πόρνη…  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου