Τραβέρσο ανάποδο...
γερά πως κράταγες στου καιρού το μένος
γερά πως κράταγες στου καιρού το μένος
Ζωής επιφανείας ελλειπτικής...
γύρω από του κενού τη ρότα
γύρω από του κενού τη ρότα
Διαμέσου διαττόντων αστεριών...
μονάχα τα όνειρα σου σβήναν
μονάχα τα όνειρα σου σβήναν
Ως ανδρείος να γενείς...
αναπολώντας ελάχιστα τις μέρες κείνες
αναπολώντας ελάχιστα τις μέρες κείνες
Κι ανάμεσα σε γυναικών τα ροδαλά...
τρισάνθιστα τους στήθη
τρισάνθιστα τους στήθη
Θρηνούσες της ψυχής σου τις σκοτεινές...
δίχως φεγγάρι νύχτες
δίχως φεγγάρι νύχτες
Μέχρι να σε βρουν τα πρωινά...
με αδειανές μποτίλιες ουίσκι
με αδειανές μποτίλιες ουίσκι
Χαμένος όπως έμοιαζες στις αγκαλιές...
της θαλασσινής σου νύμφης
της θαλασσινής σου νύμφης
Μα ως είναι της φύσεως θηλυκό...
αχάριστη κι αχόρταγη συνάμα
αχάριστη κι αχόρταγη συνάμα
Με τον μπάτη κρυφό της εραστή...
σε ξέρασε απ’ τα σωθικά της
σε ξέρασε απ’ τα σωθικά της
Μπρούμυτα τσακισμένο το κορμί...
μονάχο σε βράχια τώρα στέκει
μονάχο σε βράχια τώρα στέκει
Άγριε, υπερήφανε της ζωής ναυτίλε...
πως νόμιζες θα γλίτωνες από των ουρανών τις λάσπες…
πως νόμιζες θα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου