Τρίτη 3 Μαΐου 2016

Θάλασσα

Δάκρυα... 
μικρές  σαν κρύσταλλοι σταγόνες
Της ψυχής το φως... 
τη διάθλαση επωμιζόμενα  
Δειλά από τις κόγχες των ματιών... 
ξεπροβάλλουν  
Κυλώντας  δια πορείας εφαπτόμενης... 
εις των προσώπων τις ακμές
Ως η αφομοίωση επέλθει... 
με της θάλασσας την αλμυρή τη γλύκα

Θάλασσα... 
Αιώνια της ζωής άοκνη μαντατοφόρα
Του καθήμενου εις άμμο ψιλή... 
μοναχικού διαβάτη
Το κύμα σου... 
τα κουρασμένα πόδια του χαϊδεύει
Ως χείρα τρεμάμενη... 
της ερωτευμένης κορασίδας
Φέρνοντας νέα περισπούδαστα... 
από τόπους ξένους
Του νου ταξίδια...  
που η καρδιά του διακαώς αποζητά
Μ’ αντάλλαγμα στου κόσμου... 
την απολεσθείσα ρότα
Ανθρώπους, πράγματα... 
στην οδό της λήθης παίρνεις

Θάλασσα... 
ανυπότακτη κυρά  με τ' αλμυρό σου κύμα 
Ως μορφή δακρύων... 
των ανθρώπων τις ψυχές θα σιγοκαίς…


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου