Τετάρτη 20 Απριλίου 2016

Και ύστερα...



Στην Κ.

Σπασμένα μολύβια... 
σαν τις σκέψεις μου ίδιες πως μοιάζουν

Πεταμένες διάσπαρτα... 
στου γραφείου τα ξεφτισμένα ξύλα  

Σελίδες κιτρινισμένες... 
από πέρασμα αδίστακτο του χρόνου

Του αιώνιου υπαρξιακού αγώνα... 
τον ιδρώτα τώρα λερωμένες

Λόγια ανείπωτα...
που το μέλλον ανάξιο μπροστά τους στέκει

Μοναχά διαρκώς θα γράφονται... 
στων ονείρων την γαλήνια σιγή

Πριν του νου η άσβεστη δίψα... 
απ’ τη ρωγμή του χρόνου ξεπροβάλλει



Και ύστερα…

Ήρθες εσύ... 
του ήλιου τις αχτίδες καβαλώντας

Προμηνύοντας μέρα καινή…

Σημαίνουσα αρχή…

Σαν την καρδιά σου νέα… 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου