Περπατούσα εντός μιας νεκρικής σιγής, περίεργο βέβαια διότι
γύρω μου υπήρχε ζωή. Ήταν σαν εκείνο το ανέκδοτο που σατίριζε την ιουδαϊκή
θρησκεία, εκείνο που περιέγραφε μια κατάσταση όπου παντού ήταν Σάββατο και στον
χώρο του πρωταγωνιστή Κυριακή, προφανώς στην περίπτωση μου από την ανάποδη
πλευρά. Λοιπόν, περπατώντας έστριψα ένα τσιγάρο, μια προσφιλή δραστηριότητα για
το άτομο μου. Κάθισα σε μια γωνιά, το σώμα μου ένιωσε σχεδόν ενστικτωδώς το
κρύο του περιβάλλοντα χώρου και όχι άδικα. Έβγαλα τον αναπτήρα από την τσέπη
μου και άναψα το τσιγάρο. Μια πρώτη δυνατή ρουφηξιά και σαν να προστέθηκε στον
χώρο μια νέα φλογίτσα, λίγο διαφορετική από τις άλλες αλλά δεν έπαυε να
εμπεριέχει την ζεστασιά της φωτιάς και κατ’ επέκταση ενίσχυε την αντίθεση με
την νεκρική παγωνιά του χώρου.
Καπνίζοντας το τσιγάρο σκεφτόμουν και παράλληλα συνομιλούσα,
συνομιλούσα βουβά με έναν συνομιλητή ναι μεν αγαπημένο αλλά και αόρατο συνάμα.
Βέβαια αόρατος μπορεί να ήταν σε μένα, αόρατος με βάση την δική μου ατελή
όραση, όχι επειδή είμαι διοπτροφόρος αλλά διότι είμαι άνθρωπος. Βασικά, για να
είμαι ειλικρινής ρωτούσα και περίμενα κάποια απάντηση. Κι όμως απάντηση δεν
πήρα και ήταν κάτι λογικό, δεν το περίμενα εξάλλου διότι δεν ρωτούσα σωστά. Η
φύση σου απαντά όταν ρωτήσεις σωστά και όταν αναφέρομαι στην φύση εννοώ κάτι
ξένο προς εμάς τους υποτίθεται μορφωμένους και πολιτισμένους δυτικούς, που δεν
ήμαστε τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από ανθρωποειδή.
Τώρα, φίλε αναγνώστη μπορεί να «τα έχεις πάρει μαζί μου»,
έκφραση προσφιλή στις νεοελληνικές μας προτιμήσεις. Δεκτό, αλλά πριν προβείς
στην τελική σου κρίση, ένα μονάχα σου ζητώ να αναλογιστείς, τις ερωτήσεις μου,
τις ερωτήσεις σου, τις ερωτήσεις μας και τον απώτερο σκοπό τους. Κάποτε βέβαια,
ρωτούσαν πολύ περισσότερο οι άνθρωποι, τώρα λιγότερο αλλά δεν έχει πρωταρχική
σημασία τούτο στο παρών κείμενο. Η σημασία έγκειται στον σκοπό αυτής της
ερώτησης. Πράγματι, αναλογιζόμενοι το σκοπό των περισσοτέρων ερωτημάτων μας,
καταλήγουμε μετά την αφαίρεση πολλών φιλμ παραποίησης στο «εγώ» μας. Όλες οι
ερωτήσεις μας έχουν ως τελικό σκοπό την ικανοποίηση του εγωισμού μας. Όμως, ήδη
με αυτόν τον τρόπο δεν θα λάβουμε ουδεμία απάντηση και συνεχώς θα βρισκόμαστε
σε μια υπό του μηδενός κατάσταση, ποτέ μας δεν θα μπορέσουμε να αγγίξουμε την
τελειότητα του μηδενός, χωρίς αρχή και τέλος, πόσο μάλλον αυτόν τον ευθυτενή
παράστημα της μονάδος. Διότι αυτό που υποβάλλουμε συνεχώς είναι ερωτήσεις, δεν
είναι η διερώτηση. Η ερώτηση δεν
εμπεριέχει την σκέψη και ως γνωστόν «εν αρχή εστί ο Λόγος». Μέσω της διερώτησης μπορούμε να μάθουμε ή
μάλλον να θυμηθούμε αυτά που ξεχάσαμε σαν άνθρωποι, εξάλλου αυτό δεν είναι το
νόημα και η ουσία της αλήθειας;
Κάθε τέλος έχει μια αρχή και σε κάθε αρχή περιέχεται ένα
τέλος. Το τασάκι γέμισε και το ποτήρι είναι άδειο, αυτό είναι ο κόσμος και η
διττότητα η αρχή του. Μα μονάχα μια λέξη δεν έχει το διπλό της, η Αλήθεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου