Είναι περίπου 6 το πρωί, τόσο δηλαδή υπολόγιζα. Ίσα ίσα κατάφερα να σηκωθώ από το κρεβάτι
μου, η υγρασία που έχει σκεπάσει ολόκληρη τη πόλη σαν μια αλλοτινή επιδημία,
αποτελεί την κυριότερη αιτία αυτής της
δυσκαμψίας του κορμιού μου. Βήμα αργό, συρτό με κατευθύνει στο μικρό μου
κουζινάκι, ενώ παράλληλα μια ανατριχίλα διαπερνάει ολόκληρη την σπονδυλική μου
στήλη, λες και με καρφώνουν χιλιάδες μεταλλικές ακίδες. Βάζω λίγο νερό να
βράζει ενώ παράλληλα ψαχουλεύω στο ψυγείο να βρω κάτι φαγώσιμο. Το στομάχι μου
είναι πια κόμπος, έχω να φάω δύο ολόκληρες μέρες. Πιάνω την μεταλλική μου κούπα
και ετοιμάζω όπως όπως ένα σκέτο στιγμιαίο ρόφημα καφέ. Μια γουλιά καφέ και μια
ρουφηξιά από το τσιγάρο που ετοίμασα όταν συνειδητοποίησα την αβάσταχτη
κενότητα του ψυγείου μου και κατευθύνομαι προς το μπάνιο. Είναι Δευτέρα και
πρέπει να ξυριστώ, να δείχνω καθώς πρέπει εφόσον θα βγω για ακόμη μια μέρα στο
σεργιάνι για εύρεση δουλειάς. Πόσος
καιρός πάει τώρα που γυρίζω από εδώ και από εκεί με μια φυλλάδα παραμάσχαλα
ψάχνοντας να βρω έστω και μια ημιαπασχόληση ούτε καν θυμάμαι, ίσως να είναι
κανένα εξάμηνο. Φρέσκος ακόμη είμαι αν αναλογιστώ περιπτώσεις γνωστών μου που
για χρόνια τους συντηρούσαν οι δύσμοιροι γονείς τους. Χρήση παρελθοντικού
χρόνου με άμεση επέκταση και στο παρόν, στο σήμερα, διότι δεν είναι καινούργια
αυτή η κατάσταση στην Ελλάδα, δεν ζούμε κάτι καινούργιο αλλά έγινε λίγο πιο
τραχύ το πάτωμα της φυλακής μας, λογικό αφού τόσα χρόνια πέρα δώθε, πάνω κάτω
σε τούτο το κελί φαγώθηκε το γυαλιστερό δάπεδο και τώρα γδέρνει της πατούσες
και ματώνει τα όνειρα σου. Κοιτάζομαι στο καθρέφτη και ανακαλύπτω πως ο χρόνος
ποτέ του δεν θα μείνει άνεργος, καθημερινά κάνει την δουλεία του με απόλυτη
επιτυχία σκάβοντας υπομονετικά το πρόσωπό μου. Γερνάω και μαζί μου γερνάν και
οι ελπίδες μου, καμπουριάζουν σαν τα γεροντάκια, κουλουριάζονται για να
διατηρηθούν ζεστές αφού ο άνεμος των δήθεν νέων οικονομικών μέτρων που μας
επιβάλλονται είναι παγερός και λυσσασμένος . «Γαμώτο» αναφωνώ ξαφνικά μόλις
νιώθω την παγωμένη λεπίδα να σκίζει το δέρμα του προσώπου μου. «Λογικό
είναι…..» λέω στον εαυτό μου, αν συνεχίσεις αυτές τις μαύρες σκέψεις θα
ξανακοπείς. Ευτυχώς, το αίμα πήζει σχετικά εύκολα, τελειώνω το ξύρισμα και
ξαναπάω στην κουζίνα να συνεχίσω το πλούσιο πρωινό μου, το καφέ και το τσιγάρο μου.
Ρίχνω μια ματιά στην εφημερίδα, χθεσινή αλλά μοιάζει με σημερινή και τολμηρά θα
έλεγα και με αυριανή και με μεθαυριανή και με την αντίστοιχη του επόμενου μήνα.
Τίποτα το νέο, η πολιτική διακυβέρνηση της χώρας απούσα εδώ και πολύ καιρό. Η
πολιτική και οικονομική κατάσταση της χώρας μοιάζει με σίριαλ που γνωρίζεις την αρχή, την μέση και το
τέλος. Πάντως, το τέλος το δικό σου είσαι ελεύθερος να το αποφασίσεις. Δύσκολη
απόφαση όμως, έχεις να επιλέξεις χώρο, χρόνο, τρόπο και είναι ακόμη πολύ νωρίς,
βαριέμαι για να πω την αλήθεια.
Σηκώνομαι βαριεστημένα από το τραπεζάκι της κουζίνας και
πάλι με το γνώριμο συρτό βάδισμά μου κατευθύνομαι στο υπνοδωμάτιο μου για να
ντυθώ. «Τυχερός είμαι όμως ή οι γονείς μου ήταν προφήτες….» λέω στον εαυτό μου.
Δεν έχω παράπονο, απεναντίας νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη γι αυτούς, αφού και ένα
σπίτι έχω και κάποιες οικονομίες στην μπάντα. Αυτά μου άφησαν λες και το
γνώριζαν πως θα έφτανα σε αυτή την κατάσταση μια μέρα. Αν το γνώριζα πάντως εκ
των προτέρων δεν θα αφιέρωνα τόσα από την ζωή μου σε πτυχία και σε διάβασμα,
εφόδια για την ζωή μου λέγανε. Λες και η ομαλή βίωση της παιδικής ηλικίας δεν
αποτελεί εφόδιο ζωής, όσο για την εφηβεία μου ήταν πιο πιθανό να κάνω μελέτη γι
αυτή παρά να την βιώσω και έτσι να αποκτήσω μια τεχνοκρατική αντίληψη του έρωτα
όταν τριγυρνούσα τα νοτερά βράδια στα στενοσόκακα με τα κόκκινα λαμπάκια απ’ έξω.
Τυλίγω ένα κασκόλ γύρω από το λαιμό μου και φοράω το παλτό μου. Κατευθύνομαι
προς το κουζινάκι και αρπάζω από το τραπέζι πάνω την φυλλάδα και τον καπνό μου
με όλα τα συμπράγκαλά του. «Φως, έχω ανάγκη από λίγο φως», απευθύνομαι με μια
ένταση προς τον εαυτό μου που τον αφήνει ακόμη και τον ίδιο έκπληκτο σε μια
ύστατη προσπάθεια να αποδιώξω την μαυρίλα των σκέψεων μου και φεύγω βιαστικά
από το σπίτι.
Παγερή η σημερινή μέρα, κάτι που με αναγκάζει να σηκώσω τον
γιακά του παλτού μου, αλλά με ένα πανέμορφο λαμπερό ήλιο που όπως φωτίζει από
την βρωμιά τα μαύρα πλακάκια του πεζοδρομίου, έτσι φωτίζει και τις μαύρες από
την λύπη όμως ψυχές των ανθρώπων. Τουλάχιστον, τις βροχερές μέρες η αντίθεση
δεν είναι και τόσο μεγάλη, χάνεται το μαύρο μέσα στο μαύρο. Σηκώνω τα μάτια προς τον ουρανό,
πεντακάθαρος, γαλανός, διέξοδος από τις μουντές σκέψεις μου. Παίρνω την απόφαση
να αλλάξω ρόλο, δεν θα δώσω σήμερα την ίδια παράσταση, «καλημέρα σας, άνεργος
με πτυχίο είμαι…… κλπ κλπ» και παίρνω την απόφαση να κάνω μια βόλτα στην
παραλία. Σιγοκατηφορίζω τους στενούς δρόμους της πόλης, μιας πόλης άτονης σαν
να έχει χάσει κομμάτια της ψυχής της, «σημεία των καιρών» θα λέγανε με μια
προσποιητή αγανάκτηση οι βολεμένοι δημοσιγραφίσκοι κατά την διάρκεια των
δελτίων ειδήσεων, όπου με εντελώς τεχνοκρατικά κριτήρια θα ανέλυαν την
οικονομική και κοινωνικοπολιτική κατάσταση της χώρας πετώντας που και που οι
κεντρικοί παρουσιαστές ψευτοαισθηματικές
πινελιές. Όσο κατηφορίζω, το βήμα γίνεται πιο αργό, συρτό…. Ώσπου φτάνω στην
άκρη της αποβάθρας. Ξεκουμπώνω το παλτό μου και ανοίγω τα χέρια μου προς τον
ήλιο, σαν αρχέγονος άνθρωπος που κάνει δέηση στους θεούς του και ξαφνικά
χάνομαι, τώρα πια είμαι ένα με το γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού,
επέστρεψα από εκεί που πριν εκατομμύρια χρόνια ήρθα, είμαι ελεύθερος….
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου