Δεν ήταν πολλές οι μέρες από την γέννηση μου, να ‘χε δηλαδή
καμιά εβδομάδα στο σπίτι. Ξάφνου, ένα πρωινό δεχτήκαμε μια απροσδόκητη
επίσκεψη. Στο καθιστικό μες στην αγκαλιά της μητέρας μου αντίκρισα
απέναντι μου τρεις καλοσυνάτες γυναικείες φιγούρες και ένα κουτί, ένα
μεγάλο κουτί. Μας πληροφόρησαν πως έρχονταν από την κυβέρνηση και πως
στα πλαίσια ενός εκσυγχρονιστικού προγράμματος χάριζαν σε κάθε
νεογέννητο ελληνόπουλο ένα δώρο εν ονόματι όνειρο. Μας τόνισαν δε πως το
εν λόγω κουτί θα έπρεπε να το κουβαλάω πάντα μαζί μου, περιείχε κάποια
χαρακτηριστικά εντός του που θα μου χρησίμευαν στην υπόλοιπη ζωή μου. Ο
μόνος περιορισμός που έθεσαν και μάλιστα σε αυστηρό τόνο ήταν πως θα
έπρεπε να ανοιχτεί εφόσον ενηλικιωνόμουν.Εκείνη την μέρα θυμάμαι την ατέλειωτη χαρά των γονιών μου. Μέχρι και πάρτι διοργάνωσαν το απόγευμα και μου έδεσαν το κουτί στο αριστερό μου ποδαράκι σύμφωνα με τις οδηγίες που είχαν λάβει. Από τότε λοιπόν, όπου και να πήγαινα έσερνα ξοπίσω μου αυτό το κουτί. Ήμουν περήφανος για το κουτί μου, είχα το όνειρο μου πάντα δίπλα μου, ξυπνούσα και κοιμόμουν με το όνειρό μου, το δικό μου όνειρο. Βέβαια, καθώς μεγάλωνα, άρχισα να αμφιβάλω γι αυτό το όνειρο. Οι λόγοι ήταν κυρίως πρακτικοί. Για παράδειγμα, δεν μπορούσα να παίξω με τα άλλα παιδιά στην γειτονιά κουβαλώντας αυτό το κουτί μαζί μου. Ούτε τα άλλα παιδιά όμως μπορούσαν να παίξουν στην γειτονιά για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Ελάχιστα ήταν αυτά που το απαρνήθηκαν και τα έβλεπες να παίζουν στα πάρκα και τις αλάνες. Έτσι κάπως ερήμωσαν οι γειτονιές και οι αλάνες έγιναν πολυκατοικίες και οι άνθρωποι μεταξύ τους άγνωστοι. Στο σχολείο επίσης, ήμουν μόνος. Στο θρανίο χωρούσα εγώ και το κουτί μου. Το ίδιο και οι συμμαθητές μου με τα όνειρά τους. Έτσι κάπως μεγαλώσαμε χωρίς φίλους, μοναχικοί και χάσαμε κάθε στοιχείο κοινωνικότητας.
Αργότερα, στα χρόνια του πανεπιστημίου ήταν η μόνη εποχή όπου χαιρόμουν το όνειρό μου διότι κατάφερνα να κάθομαι πάνω του στα γεμάτα αμφιθέατρα της σχολής μου. Προφανώς, η εκσυγχρονιστική κυβέρνηση δεν θα είχε λάβει υπόψη την υπέρμετρη αύξηση των εισακτέων στα ανώτατα ιδρύματα και έτσι δεν είχε μεριμνήσει για την ανάπτυξή τους, αν και νομίζω ήταν η εισαγωγή του παιδιού σε ένα από τα πανεπιστήμια όρος για το άνοιγμα του κουτιού. Την δικαιολογώ όμως την κυβέρνηση, τι να πρωτοσκεφτεί εξάλλου, άνθρωποι είναι κι αυτοί. Στα φοιτητικά μου χρόνια γνώρισαν και τον πρώτο μου έρωτα, την πρώτη μου σχέση. Ανέμελες εποχές, οι δυο μας θυμάμαι περνούσαμε τόσο ωραία αλλά ζούσαμε έναν έρωτα επιφανειακό. Βλέπετε πάλι το κουτί δημιουργούσε προβλήματα και μάλιστα κατά την διάρκεια του έρωτα. Η κοπέλα είχε κι αυτή το δικό της κουτί και όταν κάναμε έρωτα τα βάζαμε κάτω από το κρεβάτι με αποτέλεσμα να περιορίζετε σημαντικά το εύρος των κινήσεών μας, ουσιαστικά δεν μπορούσαμε να δοθούμε ο ένας στον άλλον. Έτσι κάπως έγιναν επιφανειακές και ρηχές οι σχέσεις των ανθρώπων, αφού ένα κομματάκι εγωισμού υπήρχε στον καθένα μέσα μας που μας έδενε όλο και πιο πολύ με το όνειρό μας.
Τα χρόνια πέρασαν, τελείωσα επιτυχώς την σχολή μου και βγήκα στην αγορά εργασίας. Το ευτύχημα είναι πως βρήκα σχεδόν άμεσα εργασία σχετική μάλιστα με το αντικείμενο που σπούδασα και αγαπώ. Έτσι, δεν μπήκα στην διαδικασία να ανοίξω το κουτί μου και συνέχισα να το κουβαλώ μαζί μου υπολογίζοντας να το ανοίξω κάποια στιγμή στο μέλλον, σε έναν άλλο σταθμό της ζωής μου, όπως για παράδειγμα όταν θα ήθελα να κάνω οικογένεια. Όμως, καθώς τα χρόνια περνούσαν το εκσυγχρονιστικό όραμα της αγαπημένης κυβέρνησης που τόσο νοιάζονταν για τα όνειρά μας όλο και βούλιαζε παρασέρνοντας μαζί του και την οικονομία της χώρας. Αποτέλεσμα αυτής της κοινωνικής και οικονομικής πτώσης ήταν και η απόλυσή μου. Το γεγονός όμως του κλειστού κουτιού που κουβαλούσα με έφερνε κάποιου είδους ανακούφιση. Ο καιρός που θα άνοιγα το κουτί μου πλησίαζε με γοργούς ρυθμούς.
Έτσι και έγινε, ήταν μεσημέρι θυμάμαι και ο ήλιος έλαμπε λαμπρός λούζοντας με άπλετο φως την κάμαρά μου, αχ αυτός ο ήλιος. Καθισμένος στην άκρη του κρεβατιού μου και με περισσή ευλάβεια ξεκίνησα να ανοίγω το όνειρό μου. Η έκπληξη στο πρόσωπό μου ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής με το πέρας της διαδικασίας του ανοίγματος, διότι στο δωμάτιό μου ήμουν εγώ και ένα άδειο κουτί. «Μάλιστα» είπα, το όνειρο που μου χάρισαν εκείνες οι καλοσυνάτες κυρίες της κυβερνήσεως δεν ήταν τίποτα άλλο από αέρας, ένα άδειο κουτί, ένα όνειρο κενό. Από τα νεύρα και την αγανάκτηση μου ήθελα να το πετάξω κατευθείαν, ένιωθα μια τεράστια απογοήτευση. Το παίρνω για τελευταία φορά στα χέρια μου και βγαίνω έξω στην βεράντα για να το πετάξω κάτω και τότε ξαφνικά αντικρίζω κάτι που δεν μπορούσα να δω τόσα χρόνια, κάτι που προφανώς δεν ήθελα να δω τόσα χρόνια. Ο δρόμος ήταν γεμάτος με χιλιάδες άδεια κουτιά, με χιλιάδες όνειρα κενά. Έτσι κάπως, οι άνθρωποι έμεινα μόνοι τους, εγωιστές, χωρίς ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας, χωρίς όραμα και μάλιστα με τα όνειρά τους κενά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου